Nieuwe Pekela

Nieuwe Pekela (praeses H. J. Lam, scriba H. J. de Vries).

Met de vraag van onze synode of wij kunnen instemmen met de voortgang van het huidige proces van 'Samen op Weg' heeft onze vergadering zich zeer intensief bezig gehouden. Al aan het begin van dit schrijven kunnen wij u meedelen dat ons antwoord tweeledig is geworden, daar de kleinst mogelijke meerderheid van onze kerkeraad (tien stemmen) zich geroepen voelde 'nee' te zeggen en de grootst mogelijke minderheid (negen stemmen) 'ja'. Op grond van deze stemmenverhouding wil en kan onze vergadering zich noch voor noch tegen verklaren; dat willen wij met nadruk stellen. Daarom vindt u hierbij onze motivering zowel voor het antwoord 'ja' als voor het antwoord 'nee'.

Allereerst onze motivatie t.a.v. het 'nee'. Houdt u zich ervan overtuigd dat wij dit 'nee' niet van heler harte uitspreken, alsook dat wij de concept-verklaring zo maximaliserend mogelijk hebben gelezen en niet de meetlat van reductie maar van concentratie hebben aangelegd. Het is zelfs zo dat wij ons negatieve oordeel slechts met de grootst mogelijke schroom uitspreken, omdat wij op geen enkele manier het werk van de Geest in de weg willen staan. Juist ons bezigzijn met de door de synode aangereikte vragen heeft ons nog eens des te meer doordrongen van de geweldige roeping tot eenheid, die hier voor ons als gescheiden (reformatorische) kerken Hgt. Maar bedroeven wij niet evenzeer de Heilige Geest door een markering aan te brengen op een punt, waar wij moeten zeggen dat wij omwille van Hem, Die ons verbindt (zie blz. 9 concept-verklaring) en omwille van de toekomst van de kerk, op de ingeslagen weg niet verder mogen gaan, althans op dit moment niet? Wij maken inderdaad onze schuld tegenover God en mensen groter door in de gescheidenheid te berusten. Maar dat doen wij naar onze overtuiging ook door nu en zó 'ja' te zeggen op de vraag naar hereniging.

Onze argumentatie is als volgt. Naar ons gevoelen bevat het concept voor de 'Verklaring van overeenstemming etc.' — NB: wij kunnen onmogelijk de vraag naar hereniging los zien van deze concept-verklaring — te veel tegenstrijdigheden en laat het nog teveel en te belangrijke vragen open. Hoe verhoudt zich bijvoorbeeld de zinsnede 'In de weg van dit belijden... belo-• ven beide kerken zich ambtelijk, onbekrompen en ondubbelzinnig te bewegen en te weren al wat dit belijden weerspreekt' tot wat gesteld wordt onder de hoofden 'Kerkelijke tucht' en 'Pluraliteit'? Onzes inziens wordt in de 'Gemeenschappelijke vragen' nog zozeer een slag om de arm gehouden dat daardoor de 'Gebleken overeenstemming' ontkracht wordt. De opengelaten vragen aangaande de grenzen van de kerk werpen voor ons een grote schaduw op het hart van de belijdenis der kerk. Wij kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat de aard van de hier liggende problemen toch niet voldoende (ond)erkend is en dat de moeilijkheden vooruitgeschoven worden, ook al wordt op blz. 5 van de concept-verklaring het omgekeerde gesteld.

auw hiermee samen hangt ons bezwaar tegen e overweging om te komen tot een niet naar

geografisch patroon verlopende vorm van gemeente-zijn. Kan er zo echt een weg ontdekt worden, waarop de verbondenheid van alle gemeenteleden gestalte krijgt?

Een ander ernstig bezwaar dat bij ons leeft, betreft het feit dat de aan de orde zijnde kwesties nagenoeg alleen benaderd worden vanuit de vragen aangaande de leer van de kerk, terwijl er nog zoveel — vaak belangrijkere — vragen liggen aangaande bijvoorbeeld de leer van (het gezag van) de Schrift en die van de verzoening, waarover bij lange na geen eenstemmigheid heerst. Ook wij zien in dat de verschillen dienaangaande geen verschillen tussen beide in dit proces betrokken kerken zijn, maar dat deze verschillen dwars door de kerk heenlopen. Niettemin vragen wij ons af of vvij als kerken nu al 'ja' tegen elkaar mogen en kunnen zeggen. Wij zijn namelijk bang voor een drijfveer, waarin meer idealisme dan geloof schuilt.

Vervolgens onze motivatie t.a.v. het 'ja'. Zeer klemmend is voor ons de opdracht van Christus om één te zijn. Daarom is iedere grens tussen kerken een grens te veel. Wordt in het huidige proces van 'Samen op Weg', dat ruim twintig jaar geleden al op gang gekomen is, ons niet een unieke kans geboden om het gebed van Christus om eenheid serieus te nemen? ! Daarom mogen en kunnen wij er niet om heen om op de vraag van beide synoden 'ja' te antwoorden. Zo niet, dan berusten wij voor ons gevoel in die gescheidenheid, die onze schuld tegenover God en mensen groter zou maken.

Wij zien zeer wel in dat beide kerken het nog lang niet eens zijn, laat staan dat ze één zijn. Wat gedurende 150 jaar uit elkaar is gegroeid, kan niet binnen enkele jaren of gedurende één generatie aaneengesmeed worden. Daarvoor is tijd nodig. Daartoe dient een lange weg gegaan te worden. Wij zullen ons ook niet moeten verkijken op de vaak harde en weerbarstige praktijk en op de 'kerkgevoelens' die er leven.

Al deze overwegingen kunnen ons echter niet weerhouden positief te reageren op de vraag naar hereniging.

Wij weten ons in dezen verantwoordelijk tegenover de jeugd van onze kerk, van onze gemeente. Zijn de kerkelijke (en theologische) verschillen voor onze jongeren veelal niet volstrekt onbegrijpelijk en onlogisch? In onze beslissing ten aanzien van 'Samen op Weg' hebben wij ook en juist aan hen te denken. En niet alleen aan hen, ook aan de buitenstaanders, die dikwijls weinig of niets begrijpen van het kerkelijke gebeuren, maar die het bestaan van allerlei kerkmuren zo mogelijk nog minder kunnen vatten. Wij verwijzen — zoals steeds verwezen wordt/is — naar het woord van Jezus uit Johannes 17: 'Opdat zij allen één zijn, ... opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt'.

Laten wij ernst maken met de geloofwaardigheid van de Kerk! Laten wij ernst maken met het gegeven dat wij dezelfde belijdenis, ja, dezelfde God hebben! Wij weten ons inderdaad (zie intentieverklaring) verbonden met de Kerk der eeuwen in een gelovig luisteren naar de Schriften en in een traditie die verwoord is in de belijdenissen der vroege kerk en in die van de Reformatie.

Verder weten wij dat de kerk het in de samenleving steeds moeilijker krijgt. Wij zien het ook hoe langer hoe meer. Dit nu vormt voor ons eveneens een krachtig motief om een 'ja' te doen horen op de vraag naar eenwording van onze kerk met de Gereformeerde Kerken. Wij zullen elkaar in de toekomst nog hard genoeg nodig hebben! Wij vrezen door een 'nee' onzerzijds die toekomst te blokkeren.

Is het tenslotte niet de opdracht vanuit het Evangelie om vertrouwen te hebben in elkaar, juist als degenen die naar dezelfde Naam genoemd zijn? Meer nog: om vertrouwen te hebben in Christus Zélf, Die Zijn kerk leidt en de toekomst voor haar openhoudt? ! Daarom willen wij, ondanks de vragen etc, die er onmiskenbaar zijn, toch 'ja' zeggen tegen 'Samen op Weg'.

Tot zover de motivering van onze vergadering t.a.v. het 'ja' en het 'nee'. Wij beseffen dat een 'dubbel' antwoord als het onze het u niet gemakkelijk maakt en moeilijk verwerkbaar is. Toch menen wij als kerkeraad van onze Hervormde Gemeente van Nieuwe Pekela dit tweeledig antwoord op de vraag van de synode te moeten geven, daar het gewicht van de zaak vereist dat alle nuanceringen voor het daglicht kunnen treden (waarnaar onze synode ook gevraagd heeft).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen