Van twee gedrongen

Wie van ons verlangt te sterven? Niemand toch. Of we moeten het leven moe zijn. We zien het niet meer zitten. Normaal gesproken begeert niemand te sterven. We leven om te leven. Sterven... de dood... daar denken wij liever niet aan. En Paulus dan? Loopt hij soms rond met zelfmoordgedachten? Hebbende begeerte om ontbonden te worden. Nee. Paulus spreekt niet vanuit het ongeloof. Hij is het leven niet moe. Hij uit geen wanhoopstaal. Integendeel, hij spreekt geloof staal, taal vol hoop, vol liefde tot de Heere zijn God. Dat is de drijfveer van zijn begeerte om ontbonden te worden. De liefde Gods in zijn hart, de liefde tot Christus, gewerkt door de Heilige Geest. Begeerte om met Christus te zijn. Hem, die Paulus ontmoet heeft op weg naar Damaskus. Die Saulus, de vrome Farizeeër, neergeveld heeft in zijn eigenwillige godsdienst. Die hem ontdekt heeft aan zijn vroom, goddeloos bestaan. Die hem gebracht heeft in de banden van de dood opdat hij daar de Vorst des levens zou ontdekken, zou omhelzen als zijn schuldovernemende Borg en Zaligmaker. Ja, de Heere heeft Paulus barmhartigheid bewezen. Christus gaf Zijn leven ook voor deze grootste der vijanden. Zodat ook Paulus om niet gerechtvaardigd werd door het geloof en vrede heeft verkregen met God. Wat is het toen totaal anders geworden in het leven van deze man. Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij! En wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. En wie zal ons kunnen scheiden van de liefde van Christus? Want Paulus heeft inderdaad veel moeten, nee mogen lijden om de Naam en voor de Naam van de Heere Jezus Christus. En vervuld met Zijn onuitsprekelijke liefde, mag Paulus getuigen van zijn Zaligmaker, van zijn Goël, van zijn zonde vernieler. En begeert hij ook met Christus te zijn niet alleen door het geloof, maar vooral door het aanschouwen. Met Christus te zijn! Want dat is zeer verre het beste. Waar je schat is, daar is ook je hart. Het leven is mij Christus en het sterven is mij gewin. Gods kind moet veel, ja alles verliezen aan deze kant van het graf. maar hij zal ook alles gewinnen met Christus in het sterven. In Christus te zijn door het geloof is al zo geweldig groot, maar ontbonden te zijn en met Christus te zijn, dat is zeer verre het beste. Dit schrijft Paulus aan de gemeente te Fihppi. Een brief vanuit de gevangenis. Een brief waarin hij de vruchten van zijn gevangenschap meedeelt. Waarin hij getuigt van de heerlijkheid van Christus en Zijn dienst. Paulus ziet dat zijn einde zeer nabij zou kunnen zijn. Wat hem persoonlijk betreft, als hij voor de keus gesteld wordt om óf te sterven óf nog een poosje te blijven, dan zou hij niet weten wat hij kiezen moet. Want ik word van deze twee gedrongen. Van twee gedrongen. Het met Christus te zijn trekt hem. Maar ook de nood van de gemeenten trekt hem. Denkt hij aan zichzelf... dan zou het sterven het beste zijn. Maar, denkt hij aan de gemeenten, aan wat hij achterlaat... dan is het maar beter dat Paulus in het vlees blijft. Dat is nodiger om uwentwil. Van twee gedrongen. Kent u dit ook die dit leest? Wordt u ook van twee gedrongen? Dat kan alleen als uw leven in Christus verborgen is door het geloof. Want wie mag weten na het sterven met Christus te zijn? Alleen zij die nu in Christus zijn. Die Hem zijn ingelijfd door een waar geloof. Nee, het gaat er niet om of wij onszelf kunnen toetsen aan een Paulus-bekering. Maar wel dat wij in ons leven zondaar zijn geworden voor God. Of wij de droefheid naar God kennen die een onberouwelijke bekering werkt tot zaligheid. Of wij de gestalte van de tollenaar kennen en doorleven: God wees mij zondaar genadig. Dan blijft er van onszelf niets over, maar wordt Hij ons alles! Alle dingen schade te achten, om de uitnemendheid der kennis van Christus Jezus, mijn Heere; om Wiens wil ik al die dingen schade gerekend heb, en acht die drek te zijn, opdat ik Christus moge gewinnen (Filip. 3 : 8, 9). Weet u van deze dingen? Daarin hebben wij ons te onderzoeken want vele zullen menen in te gaan in het Koninkrijk Gods en zullen niet kunnen. Wij mogen de eeuwigheid niet aan doen op grond van een misschientje, of op grond van onze inbeeldingen en inzichten. Laat ons het anker van onze hoop niet uitwerpen in eigen schip, maar buiten onszelf in Christus en Zijn volbrachte Middelaarswerk. Daar ligt de vaste grond voor ons behoud. En de apostel Petrus roept ons op om onze roeping en verkiezing vast te maken.

Leven wij uit de zekerheid van het geloof? De gelovige is helaas zo vaak vervuld met ongeloof en twijfel. Maar het geloof dat is vast en zeker. Hoe? Als het mag zien op Hem die het voorwerp des geloofs is. Ik weet dat mijn Verlosser leeft. Ik weet in Wie ik geloofd heb. Christus zal groot gemaakt worden in mijn lichaam, hetzij door het leven, hetzij door de dood (vs. 20b). Met deze wetenschap leeft Paulus en begeert hij enerzijds ontbonden te worden. Het griekse woord betekent: het opbreken van een kampplaats. Zo is het sterven een opbreken van het aardse kamp. Het aardse huis dezes tabernakels wordt gebroken. Ontbonden te worden en met Christus te zijn. Niet omdat Paulus het leven moe is. Maar het zondigen is hij moe! Het lichaam dezes doods. Ik ellendig mens. Bent u moe van het zondigen? Dat is één van de redenen waarom Gods kind soms zo kan verlangen om ontbonden te worden. Zeker, de zonde regeert in hem niet meer als een koning, maar woont in hem als een gehate indringer die niets anders doet dan Gods kind plagen! O dat verlangen naar huis! Van de zonde verlost te worden. Maar allermeest om met Christus te zijn. Want dat is zeer verre het beste. Maar in het vlees te blijven is nodiger om uwentwil. Paulus zag de noodzaak van het blijven. Waarschijnlijk in het belang van de gemeente Filippi. Zo gaat het belang van de gemeenten boven het belang van Paulus. En daarin toont hij zich als een echte dienaar van Jezus Christus. Wat een rijke les voor al Gods kinderen, die ook de begeerte kennen om ontbonden te worden, maar ook de noodzaak zien van het blijven, omwille van uw man, uw vrouw, uw kinderen, of kleinkinderen, of zo u alleen bent, omwille van een buurman of buurvrouw, of wie de Heere maar op uw levenspad of bij uw ziekbed plaatst. Zo geeft de Heere Zijn knechten en kinderen een taak. Dan moet u nog een poosje blijven. Nog niet naar huis. De wapenrusting nog niet uit. In het vlees blijven, totdat de Heere u komt halen. Soms zo heel onverwacht en ongedacht. En dan... met Christus te zijn. Ja, dat is zeer verre het beste!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen