Een nieuwe weg

Voordat het Evangelie wordt geproclameerd in onze moderne wereld, moet het gedemonstreerd worden.

Het Woord moet Daad worden.

Deze woorden van Max Warren in zijn boek 'The Christian Mission', lijken typerend voor de ontwikkeling van de zending na W.O. II.

Immers we kunnen haast geen zendingswerk meer opslaan, of alle nadruk valt op het handelen.

Het gaat erom het Evangelie in levende werken uiteen te zetten. We moeten het heil in de taal der handen vertolken, ja zo in situatie brengen, dat de mensen en de dingen weer op de hun bestemde plaats terecht komen en de daar hun toegedachte rol gaan spelen, opdat er vrede, gerechtigheid geschiedt.

Zo alleen wordt uitgebeeld wat de mensen van het heil zien.

Het Evangelie, dat de kerk in levende werken verklaren wil, is het evangelie der armen.

Deze armen zijn herkend als degenen, die in de samenleving het slachtoffer dreigen te worden van nodeloos leed.

Ze zijn maatschappelijk kwetsbaar, weerloos, ongeborgen, onbeschermd enz. Deze ontwikkeling is vooral opgekomen door een z.g. herontdekking van het boek Deuteronomium in het licht van Mattheus 25 : 31-46. Deze twee lijnen zijn als het ware in elkaar geschoven, met dien verstande, dat er gevraagd wordt om duidelijk partij te kiezen voor de maatschappelijk kwetsbaren, zich los te maken van het regime der machtigen en werkelijk kerk der armen te worden.

In de jaren zestig kwam deze beweging pas goed op gang.

Uitgaan naar de wereld!

Werken aan de maatschappij! Opkomen voor armen en verdrukten en gediscrimineerden.

Protesteren tegen honger, armoede en onderdrukking.

Solidair zijn met de underdog.

We moeten afscheid nemen van de rust en de geborgenheid der kerken. Zomaar een aantal slogans, die ons van alle kanten worden aangereikt, maar niettemin typerend zijn voor een nieuw standpunt. Dit standpunt is sinds Upsala in de oecumene zo'n beetje gemeengoed geworden. De lijn, die ontwikkeld was, heeft men niet meer losgelaten. En dan denk ik aan de wereldzendingsconferentie in Melbourne, met als thema: Uw Koninkrijk kome!

Veelzeggend daar, waren de thema's van sectie 1 en 2, nl. Goed nieuws voor de armen en Het Koninkrijk Gods en menselijke strijd.

Ook hier werd vastgesteld, dat er in het Koninkrijk van God een voorkeur is voor de armen en verdrukten, en dat het Koninkrijk komt in de strijd voor menselijk recht en bevrijding uit verdrukking. Nu zouden we kunnen zeggen: Dit is ver bij ons vandaan, het gaat hier om zendingswerk overzee en raakt ons evangelisatiewerk (nog) niet. Ten dele lijkt dit zo, maar we zouden ons wel vergissen, als we denken dat dit aan ons voorbij gaat.

Ten ontzent werd op de predikantenconferentie in 1975 op dezelfde wijze gesproken. Ik citeer het verslag uit Trouw. Jezus bracht het visioen van de nieuwe aarde. Latet beter onder woorden gebracht door het woord klasseloze maatschappij. Hij trad de machthebbers met de zweep tegemoet.

Toen het er echter op aankwam, wilde hij echter nodeloos bledvergieten voorkomen.

De echte Messiaanse Geest gaat niet uit de weg voor de lange duur van maatschappij verandering. Men heeft een rusteloos gevoel van onmacht, maar blijft acties voeren, politieke leerhuizen opzetten, deelnemen aan politieke beraden, kortom men gaat er telkens opnieuw tegenaan.

Dit betekent 'natuurlijk' wel, dat onze vrienden buiten de kerk zitten. Heeft Jezus dan nog eeuwigheidswaarde?

Ja zeker, we zijn immers in een bepaalde richting gestuurd, we mogen als nieuwe mensen leven.

Dat is 'echte' bevinding. Evangelisatie zoekt het dan in politieke actie. In de vraag hoe het zit met de investeringen van de multi-nationals, in het 'probleem van' de kerncentale, die misschien gebouwd wordt.

Einde citaat.

Deze exponent van de moderne theologie, wil van verzoening niets weten. In plaats van een Christologie, is er een Jesulogie, die arm en leeg is. Er is van Christus niet meer overgebleven, dan een inspirerend mens, die de weg wijst naar een betere staat, een nieuwe maatschappij. Er is hoop voor een nieuwe toekomst op aarde, voor een nieuwe mensheid. Het ligt er alleen nog aan, of wij onze verantwoordelijkheid verstaan. Men voert een pleidooi voor die éne werkelijkheid, de werkelijkheid, die men tasten kan.

Illusie

Maar is dit geen illussie? Kunnen wij het Christelijk geloof zo vertalen, dat dat werelds belangrijk is, aards geloofwaardig?

Brengt het gericht zijn op het zichtbare, tastbare, op de voortgang en leefbaarheid niet met zich mee, een onstellend verlies aan het op God gericht zijn. Duidelijk kunnen we vanuit deze theologie de lijnen trekken naar de mens van vandaag, zoals ik schetste in paragraaf I, met zijn humanistisch beginsel.

Heeft Christus dan maatschappijhervorming, structuurveranderingen en noem maar op gepredikt.

Als Hij dat gedaan had, was die tijdgebonden Jezus allang vergeten. Hij predikte iets anders: Niet structuren, maar de mens moet veranderd worden. Johannes 3. Tenzij een mens wederom geboren worde enz.

En dat kan als die mens leven mag uit een ander beginsel, uit het heilgeheim, als hij de verborgen omgang kent met God (Psalm 25). En dat is iets heel anders, dan de moderne theologie ons hier aanreikt, en met haar vele anderen.

Israël heeft getracht te leven vanuit deze twee principes: Jahweh en de wereld, en het is hen tot oordeel geweest. Ook de kerk kan niet uit de vereniging van deze twee leven: het zal haar evenzo vergaan.

Geloven wij dan niet in barmhartigheid? Jawel, maar niet als pantomime van het heil (dus zonder tekstbegeleiding) maar in barmhartigheid als teken en zegel (sacramenteel) van het profetisch getuigenis.

Het is de priesterlijke bewogenheid van het profetisch hart, bereid tot een koninklijke dienst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen