Boekbespreking

J. H. van der Laan, A. F. J. Klijn, E. Noort, Woord in beweging, 2; Exegetisch-homiletische commentaren, Zomertijd I. Uitgeversmaatschappij J. H. Kok, Kampen 1985.

Reeds een half jaar na de verschijning van deel I van 'Woord in beweging' is de tweede bundel van deze serie exegetisch-homiletische commentaren tot stand gekomen. Het gaat hier om een werk ten dienste van predikanten, die naar nieuw materiaal zoeken voor de opzet van hun preken. Er is een bepaalde formule gevolgd bij het commentaar op de betreffende pericoop. Het boek veronderstelt namelijk dat voorgangers hun uitgangspunt zoeken in klassieke pericopen.

In de eerste plaats luistert men naar de klank van de tekst; vervolgens wordt een degelijke exegese geboden. Met het 'klankbord' van de tekst doet men een poging de pericoop optimaal te verstaan. Een vierde element is: de tekst in beweging. Hier geeft men wenken voor een goede vertolking naar de gemeente toe. Diverse auteurs uit allerlei kerken gebruiken een nieuwe homiletische benadering. Wij kunnen niet ontkennen dat hier deskundig gewerkt wordt. Uiteraard geeft iedere medewerker het zijne. Degene die deze stof gebruikt moet tot zelfstandige verwerking komen. Het komt ons voor, dat hier een nieuwe procedure aan de gang is, die wat belooft voor de toekomst.

Het geheel van dit boek vertoont een erudiet stempel. De exegese en applicatio is breder dan in de gewone postille. Alleen - de gebruiker wordt getoetst op zijn kennis en kunde. De norm is hier hoog. Men ondergaat hier een brainstorm. Wel zal men tot transponeren moeten komen voor onze gemeenten. Dat is alleen maar voordeel. Deze bundel zet ons hard aan het werk. Voor goede prediking is dat niet erg. Goed materiaal.

A. v. Br.

Evangelische Alliantie, In Gods trouw verbonden, handreiking met betrekking tot de verhouding tussen Israël en Gemeente, 57 blz., ƒ 6, - , Driebergen 1985

Onder evangelische christenen heeft van oudsher een opmerkelijke aandacht voor het joodse volk geleefd. Reeds lang voor de oprichting van de staat Israël werd in deze kringen vurig gebeden om de terugkeer van de joden uit de verstrooiing en om het behoud van gans Israël. De naam van de bekende opwekkingsprediker Johannes de Heer is wat dat betreft een begrip geworden. Kenmerkend voor de evangelische Israël-visie is een sterke gerichtheid op de profetieën aangaande de eindtijd. Men wil deze profetieën bij voorkeur letterlijk lezen en concreet duiden. In reformatorische kerken staat men doorgaans huiverig tegenover dit 'in kaart brengen' van de toekomst. Om de verschillen van inzicht tussen evangelisch en reformatorisch t.a.v. Israël te overbruggen heeft de Evangelische Alhantie een werkgroep Gemeente en Israël irthet leven geroepen. Het eerste resultaat van de bezinning is neergelegd in een handreiking die als titel meekreeg: 'In Gods trouw verbonden'.

Het boekje is goed leesbaar en helder van opbouw. Het kiest de voorzichtige weg tussen het afschrijven van Israël enerzijds en speculatie aangaande de toekomst van dit volk anderzijds. Zowel de vervangingsleer als het dispensationalisme (bedelingen-leer) worden afgewezen. De positieve verwachting voor Israël ziet men gegrond en gegarandeerd in de trouw van Israels God. Het verbond dat Hij eenmaal met dit volk sloot is ook door het joodse 'neen' tegen Messias Jezus niét teniet gedaan. Het nieuwe verbond betekent geen verbreking van het oude, maar een verbreding daarvan. De heidenen, die eerst veraf waren, mogen door kruis en opstanding dichtbij komen. Door het geloof in Christus worden zij geënt tussen de takken van de edele olijfboom Israë.l. Zo zijn kerk en Israël op hechte wijze met elkaar verbonden. De Messiasbelijdende joden vormen het tastbare bewijs van deze verbondenheid. Het is verheugend dat in dit boekje aan de joodse christenen bijzondere aandacht wordt gegeven. Zijzelf hebben vaak het gevoel noch door hun joodse volksgenoten, noch door hun christelijke geloofsgenoten werkelijk begrepen en aanvaard te worden. Terwijl zij toch een sleutelrol kunnen vervullen. 'Zij herinneren door hun aanwezigheid de christenen uit de heidenen aan het feit dat zij "dichtbij" gekomen zijn, als gasten in het huis van Israël. Zij zijn hun joodse volksgenoten tot een teken dat Israël bestaat om een kanaal te zijn van zegen voor alle volken. Wanneer Messiasbelijdende joden met hun joodse volksgenoten spreken over Jezus dan is dat geen jodenzending, maar een intern joods gebeuren. En daarom ook alleszins aanvaardbaar. Misschien mogen wij zelfs stellen dat het juist en vooral de opdracht van Messiasbelijdende joden is om temidden van Israël getuigenis af te leggen van Jezus' (p. 37). De roeping van de gemeente ten aanzien van het joodse volk wordt omschreven met de drieslag: verootmoediging, voorbede en vertroosting. Zonder te blijven steken in een christelijk minderwaardigheidsgevoel in reactie op de lange geschiedenis van kerkelijk antisemitisme past ons een houding van ootmoed in de confrontatie met Israël. In de voorbede voor Israël mag de gemeente van Christus pleiten voor het behoud van Israël, voor de vervulling van de beloften die God aan Zijn volk gegeven heeft.

Onder vertroosting wordt verstaan wat Paulus schrijft aan de gemeente van Rome: Israël tot jaloersheid verwekken en ontferming bewijzen. Daarbij gaat het niet alleen om woorden. Het betekent ook: solidair zijn, meevoelen, ondersteunen, dienen, helpen (p. 50). Met dankbaarheid heb ik kennis genomen van dit werkje. Het biedt een bruikbaar handvat voor gesprek tussen evangelische en reformatorische christenen over onze visie op de plaats van Israël in het heilshandelen van God.

M. van Campen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen