Uit hun leven gegrepen!

Na het artikel van vorige week over de Windroos-kerstconferentie deze week een bijdrage, bedoeld om de jongeren die op zo'n conferentie komen, wat dichterbij te brengen. Wie zijn die jongeren; en vooral: wat zijn hun vragen, wat houdt hen bezig? Het zijn immers geen jongeren waarmee wij niets te maken hebben, ze komen (voor het merendeel) uit gemeenten als de onze. Ze zitten misschien bij u op catechisatie of op jouw jeugdgroep. Het zijn jongeren uit de wijk waarvoor u als ambtsdrager een stukje zorg draagt, misschien zijn het uw kinderen wel. En zelfs al zou dat niet zo zijn, al gaan jongeren uit uw gemeente (voor zover u bekend is) niet naar de Windroos-kerstconferentie, dan nog heeft dit artikel ook voor u iets te zeggen. Immers, de vragen van conferentiegangers zijn ook vragen die bij andere jongeren leven, het zijn ook de vragen van jongeren uit uw gemeente.

Wat zijn de vragen?

Vanuit een aantal kernwoorden volgt een impressie van wat in vijf dagen kerstconferentie zoal aan vragen door deelnemers werd verwoord.

Zekerheid?

Een heel centrale plaats namen ze in in het scala van vragen die op allerlei manieren aan de orde kwamen: vragen over-geloofs(on)zekerheid. Een jongen zei: 'Ik zou graag willen weten of ik nu echt een kind van God ben.'. En iemand anders zei het zo: 'Zeker van mijn geloof? Zeker dat de Heere Jezus ook voor mij gestorven is? Zeker dat...? Nee, als ik eerlijk ben niet. Ik hoop het wel. Soms voel ik het ook wel. Maar op andere momenten is het weer heel ver weg. Zeker weten? ... Nee, jammer genoeg niet.'

Jammer genoeg niet... Je zou het zo graag anders willen, maar het is niet anders. Wat kan je dat soms bezighouden, wat kan je dat soms in z'n greep hebben. Ik moet denken aan een meisje die het heel treffend zei: 'Ik lig er soms wakker van 's nachts. Ik denk wel dat God in mijn leven begonnen is, maar ik ben soms bang dat Hij het niet afmaakt. In de kerk wordt wel gezegd dat Hij nooit loslaat waar Hij mee begon, maar ... geldt dat wel voor mij? Ik denk soms als ik niet slapen kan: 'Als Jezus vannacht zou terugkomen, zou ik dan bereid zijn? Zou Zijn werk in mij dan al af zijn? '

Bestaat God eigenlijk wel?

Het was naar aanleiding van een keuzeprogramma over geloofszekerheid. Lang was er nagepraat. Na afloop bleef hij in de zaal achter. Een jongen. Hij had alleen maar geluisterd. Hij had nog één vraag, zei hij. 'Jul­lie praten maar over de vraag of je zeker kunt zijn, maar ik ... (hij haperde even en toen kwam het hoge woord eruit) ... ik vraag me weleens af of God nog wel bestaat.' ... Stilte ... en even later: 'Als je dat niet eens zeker weet, dan kun je toch geen kind van God zijn?' 'Bestaat God eigenlijk wel?' Een vraag ... voor duizenden (jonge) mensen totaal geen vraag meer. Ze hebben allang afgerekend met die vraag; het zal hun een zorg zijn of God bestaat! Voor deze jongen was dat totaal anders. Iemand die ten diepste verlangt om te leven vanuit het geloof in de Heere Jezus Christus en worstelt met deze vraag! Zou juist daarin niet het beslissende verschil liggen?

'Bestaat God eigenlijk wel? ' Een vraag die veel vaker voorkomt dan we denken. Die jongen daar was niet de enige van de 600 deelnemers (al dacht hij dat wel!). Als we eerlijk zijn, erkennen we het: een vraag die ten diepste ook ons niet vreemd is! Laten we dan juist voor jongeren ruimte bieden om déze vraag te stellen! Samen met deze vraag bezig zijn, kan én voor jongeren én voor 'ouderen verrijkend en onvoorstelbaar samenbindend zijn!

Twijfel

Twijfel ...Is God er wel? Is Hij er wel voor mij. Twijfel... Als je nadenkt over jezelf en hoe je elke dag weer 'in de fout' gaat. Krijgt God er nooit genoeg van om elke dag maar weer (dezelfde) zonden in je leven te vergeven. Iemand zei: 'Als ik vanavond bid om vergeving voor een bepaalde zonde, dan weet ik bijna vooruit dat ik morgenavond voor dezelfde zonde weer om vergeving moet vragen. Dat gaat al jaren zo, maar het is nog steeds niet anders. Hij vergeeft mij toch niet telkens weer opnieuw?'

Twijfel die te maken heeft met schuld die jongeren in hun leven zien en steeds maar blijven zien. Twijfel, vanwege schuldgevoelens omdat het steeds weer fout gaat in je leven. Schuldgevoelens die je het zicht op God ontnemen. Schuld die je steeds weer belijdt, maar is beleden zonde ook vergeven zonde? Hoe zit het dan met vergeving van de zonde in je leven? En vooral: Wie is God dan toch dat Hij steeds maar weer mensen vergeeft? Mensen worden het een keer beu om steeds maar weer een ander te vergeven. God is de totaal andere: Hij krijgt er nooit genoeg van om dat te doen. Wat is het soms moeilijk om dat te geloven!

Vernieuwing

'Hoe zit het dan met die vergeving? ' Achter die vraag bleek toen we even doorpraatten een heel andere vraag te zitten. Betekent vergeving ook vernieuwing van je leven? Vernieuwing ... Dat heeft te maken met de vraag hoe het verdergaat in je leven als christen. In het gesprek zei dat meisje heel, heel confronterend: 'Ik hoor iedere zondag dat ik bekeerd moet worden en hoe ik bekeerd moet worden, maar ik zou zo graag willen horen hoe het verder gaat in mijn leven.'

Hoe gaat het verder? Wat is geloven, wat is leven uit het geloof eigenlijk? Onvoorstelbaar veel misverstanden over wat dat is.

Geloven, voor veel jongeren het meest onaantrekkelijke wat er is. Omdat geloven gedachten oproept aan een keurslijf waarin je gewrongen wordt. Omdat het verbonden wordt met een systeem van regels, geboden, verboden waaraan je je moet houden. Geloven is voor veel jongeren een alles behalve 'staan in de vrijheid waarmee Christus ons heeft vrijgemaakt.' Geloven is een last, waaronder je gebukt gaat.

Hoe zou het toch komen dat zoveel jongeren dat beeld van geloven hebben? Heeft het misschien ook te maken met het (voor)beeld dat wij geven? Iemand zei eens: 'De Heere Jezus vergelijkt Zijn Koninkrijk met een bruiloft, maar bij ons lijkt het soms meer ...'.

Wat een misverstanden. Wat een verkeerde beelden soms. En wat een sporen kan dat trekken in het leven van jongeren. Ik denk aan een uitspraak van iemand. Het was naar aanleiding van een keuzeprogramma over genieten. 'Als ik met al die regeltjes moet leven die met geloven te maken hebben, dan kan ik nooit meer genieten van het leven.' Nooit meer genieten ... Zó heeft God het niet bedoeld. Dat is het dus niet. Maar wat dan wel? Hoe gaat het dan wel verder? Christen-zijn in je leven van elke dag. Wat is dat? Wat zegt de bijbel over levensheiliging? Er is toch zoiets als groeien in het geloof? Betekent dat dat je bepaalde zonden in je leven overwint en steeds beter wordt? Of is het juist dat je steeds afhankelijker gaat worden.

Je kunt wel zingen (en dat hebben we heel wat gedaan): 'Maak ons een volk. Heer, heilig en rein, dat U Heer volkomen steeds toegewijd zal zijn'; en je meent het ook, maar wat is dat in de praktijk van je leven van elke dag?

Gods wil ...

Hoe gaat het verder? Wat wil God van mij? Jongeren staan in hun leven voor vele en vaak belangrijke beslissingen: keuze van een schooltype, van een werkkring, van een levenspartner. Kiezen-beslissingen nemen - hoe? Waarmee reken je dan? Wat is het bemoedigend om te ontdekken dat er jonge mensen zijn die in het nemen van beslissingen willen rekenen met wat God vraagt. Die hun keuze willen laten bepalen door wat Hij wil. Maar wat betekent dat concreet? Hoe leer je de wil van God kennen: als je gaat solliciteren ... en je vindt maar steeds geen baan. Als je zo graag een levenspartner zou ontmoeten ... maar je bent nog steeds alleen, als je gevraagd wordt voor een activiteit in de gemeente, terwijl je al zo bezet bent? 'Uw wil geschiede'. Als je dat bidt, mag je toch weten dat God je leven leidt. Maar hoe doet Hij dat dan? Je moet toch zelf beslissen? Hoe weet je dan dat je de goede beslissing neemt? En als je je dan toch vergist? Of kan dat dan niet meer ...

Ook in het grote geheel

De wil van God. Dat heeft niet alleen met je eigen leven(tje) te maken. Op de kerstconferentie zijn ook heel wat vragen aan de orde geweest over hoe je als christen moet functioneren in deze maatschappij. Wat zijn daarvan de consequenties, voor je politieke keuze? Wat betekent dat in deze samenleving waarin allerlei machten de 'tijdgeest' bepalen? Wat is onze verantwoordelijkheid als christen in de steeds toenemende wapenwedloop enerzijds en de schrijnende armoede anderzijds? Hoe mag onze houding zijn ten opzichte van andere culturen, ten opzichte van gastarbeiders in ons eigen land? Ook die vragen zijn voor jongeren reëel! Ook die vragen noodzaken ons om vanuit de gemeente handfeiking te doen!

Herkenning

Een impressie van vragen. Hebt u er iets van herkend? Waren de klanken bekend, omdat u ze hoort in uw eigen gemeente, uw eigen gezin misschien? Of zijn het totaal nieuwe klanken? Onbekend, nooit gehoord van jongeren! Het zijn wél de vragen van jongeren uit de gemeente. Is het niet op z'n zachtst gezegd verontrustend als die vragen ons onbekend in de oren klinken?

Hebt u er iets van herkend? Niet alleen bij jongeren, maar ook bij uzelf? Want laten we eerlijk zijn: de vragen van deze jongeren zijn ten diepste toch ook onze vragen? Misschien moeten we ons dat (opnieuw) reali­seren. Zou dat de sleutel zijn: vanuit die erkenning naast jongeren gaan staan en samen met hen op weg gaan? Vragen van jongeren ... Op de kerstconferentie kwamen ze ermee. Soms voor het eerst van hun leven. Iemand zei: 'Ik loop al zes jaar met die vraag en het is voor het eerst dat ik het iemand vertel.' Eén zinnetje, maar daar zit een wereld achter ... Hoe komt het dat dat gebeurt? Dat is toch meer dan alleen maar doordat je vijf dagen met elkaar optrekt als conferentiegangers. Eén van de deelnemers zei het overduidelijk: 'Hoe komt het dat ik dit zeg? Ik heb mezelf herkend in wat vanaf het podium gezegd werd. Het leek wel of het over mij en over mijn vragen ging.'

Herkenning ... Als jongeren (iets van) zichzelf herkennen in wat wij zeggen, dan bloeien ze open, dan komt er ruimte voor wat hen ten diepste bezighoudt.

Hopelijk is dit artikel een bijdrage om iets meer te begrijpen van wie die jongeren uit uw gemeente zijn. Misschien helpt het om herkenbaar te zijn of te worden voor hen. Het is ons gebed dat mede daardoor ruimte zal komen in de gemeente voor wie jongeren zijn. Dan zal de gemeente tot zegen zijn, voor jongeren en voor ouderen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen