In memoriam Cornelis van den Bosch

In memoriam Cornelis van den Bosch

Dienaar van het Evangelie van Jezus Christus de Gekruisigde

Geboren 9 november 1920 - Overleden 15 juni 1986

Een 'preektijger', een 'groot prediker', een leraar 'van de oude stempel'... enkele van de benamingen die ik in de afgelopen dagen heb gehoord.

En zo heb ik hem ook mogen kennen... maar meer, veel meer als een vaderlijke vriend, als een van de weinigen die in zijn hart mocht huizen.

Uiterlijk groot en barok, ijdel en een liefhebber van mooie dingen, lastig en vol humor, zeer bereisd en belezen, knap en creatief, geliefd en verguisd.

Maar God ziet het hart aan... en zijn hart heeft hij dikwijls gelucht, het was leeg en verkild, verslagen en teleurgesteld en zo dikwijls God-loos.

En dan huilde hij... 'de grootste der zondaren' en hij hunkerde naar liefde en warmte, naar vergeving en rust, naar heil en vrede. En dat alles vond hij midden in zijn Mara-leven in dat éne Elim. Het ligt nu vóór me... zijn bijbeltje... gekregen op maandag 31 maart 1969 om half elf in Gorinchem.

Beduimeld en vol met strepen, bronwel van zijn vele preken waarvan een groot aantal om mij heen liggen... 'da's 't enige wat me erdóór haalt!' zei hij in het ziekenhuis. En dat hoorde je in zijn preken waarmee honderden mensen van allerlei komaf zijn versterkt en getroost.

Het hart van de Schrift en van de Reformatie klopte erin... schuldbelijdenis, geloofsbelijdenis en ervaring... bevinding. Het levende Woord was de mantel van zijn leven, daarvoor heeft hij geleefd, daarvoor heeft hij gebeefd en dat maakte hem ook tot een gewoon mens wars van alle vroomheid en wettisch gedoe. Kohlbrugge was zijn 'favoriete' theoloog en ook dat kon je horen. Dat hij naar het hart van Jeruzalem sprak bleek op zijn begrafenis. Nooit heb ik zoveel jonge en oude mensen zien huilen om één man, nooit zag ik er zoveel in een rouwdienst, nooit zag ik zoveel volgwagens... en ik heb meêgehuild want ik hield van hem omdat hij was wat hij preekte... een en al afhankelijkheid van het Lam. Wat hij ons achterliet was zijn Mantel: Dit is een getrouw woord en alle aannneming waardig (dat was zijn ervaring) dat Jezus Christus in de wereld gekomen is om zondaren zalig te maken (dat was zijn geloofsbelijdenis) van welke ik de voornaamste ben (dat was zijn schuldbelijdenis). Trek maar aan deze Mantel.

Cornelis van den Bosch valt dan weg maar Christus blijft en nu pak ik een van zijn preken, het is een kerstpreek en het slot hóór ik uit de Grote Kerk van Gorinchem;

Liefde aan 't kruis met spijkers geklonken
Liefde doornageld, doorstoken, bebloed
Liefde in de diepte der hel neergezonken
Dit is de steun van mijn onvast gemoed.

Dit is de grond die nimmer zal wijken
Dit is de liefde die nimmer vergaat
Hemel en aarde, zij mogen bezwijken
Dit is de Rotssteen die eeuwig bestaat.

Om in memoriam, in gedachtenis te houden als enige troost, in het bijzonder voor zijn vrouw en dochter en allen die hem zullen missen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen