De vrije groepen (slot)

Jongeren

Vrije groepen vinden een voedingsbodem in het individualisme van onze tijd. Daarnaast komen ze ook tegemoet aan de behoefte aan warmte en gemeenschap bij met name veel jongeren. Reden waarom een groep voor veel jongeren aantrekkelijker lijkt dan de (dikwijls onpersoonlijke) kerk. Ik denk, dat het zaak is, dat we als kerk of gemeente daarop weten in te spelen. Daarom zou ik willen pleiten voor veel aandacht voor de jongeren in de gemeente. Predikanten, ambtsdragers, maar ook gewone gemeenteleden hebben in een open houding naast de jongeren te staan om hun vragen te trachten te begrijpen en een antwoord te weten. Laten we niet verdrinken in het bejaardenpastoraat. Maar laten we alle aandacht aan onze jongeren geven. Daarbij denk ik o.a. aan de catechese. Pastorale catechese is nodig, liefst in kleine groepen. Het moet onder ons toch niet voorkomen, dat er catechisatie-groepen zijn van 40 of meer jongeren. Op deze wijze kan er geen aandacht zijn voor de persoonlijke vragen en problemen van de jongeren. Zaak is, dat we dicht bij de jongeren staan. Waarbij we de ouderen niet moeten vergeten.

Zullen we ons niet gedurig moeten afvragen wat de reden is waarom jongeren afhaken en vertrekken naar de vrije groepen? Zijn we wel werkelijk gemeente, die een gemeenschap is, met zorg en aandacht voor elkaar?

Zelfkritiek

We kunnen onze kritiek hebben op de vrije groepen en onze vragen hebben. Maar er is ook zelfkritiek gewenst. Is er bij ons niet veel verstarring? Is er bijvoorbeeld niet weinig geloofszekerheid zonder ongerustheid daarover? Gaat het in de gemeente niet dikwijls om middelmatige zaken (de zgn. adiafora), terwijl het om veel wezenlijker zaken moet gaan. We zullen moeten bedenken, dat het in onze tijd steeds meer zal moeten gaan om het centrale belijden: wat dunkt u van de Christus? In het licht van deze vraag zijn vele andere (kleine) zaken niet meer belangrijk. Komt het onder ons niet al teveel voor, dat mensen voor bepaalde kleine zaken hun handen in het vuur willen steken, terwijl, als het vuur werkelijk zou branden, ze rap hun vingers zouden terugtrekken? Laat er eensgezindheid zijn in de gemeente. Laat er zijn: de een achte de ander uitnemender dan zichzelf. Laat de gemeente werkelijk gemeente zijn, zodat ze weer is: een stad op de berg, een gemeente, waarvan wat uitgaat omdat er iets inzit.

Doop

We zullen in de prediking en in het pastoraat de hoge betekenis van het verbond moeten onderstrepen. We zullen evenwichtig, verbondsmatig, moeten spreken. Met bevel van bekering en geloof. Zo zullen we ook moeten catechiseren. Is in de kerk niet veelszins een uitholling gaande, als mensen heel gemakkelijk hun kind ten Doop komen houden en even gemakkelijk niét komen tot de openbare belijdenis van het geloof of tot de avondmaalsgang? Men versta mij goed: niet dat deze dingen automatisch bij elkaar horen. Maar ze liggen vanuit het geloof gezien wel in dezelfde lijn. Laten we het gesprek rond de doop op doopbezoek uitbuiten en een goede inhoud geven. Wanneer de hoge betekenis van de kinderdoop wordt gezien, zal men bewaard worden voor hang naar de volwassendoop.

Open houding

Ik pleit graag voor een open houding tegenover de vrije groepen. Laten we zorgen in gesprek met hen te zijn en vanuit een positieve betrokkenheid onze kritische vragen hebben. Zij hebben hun vragen aan ons, wij hebben onze vragen aan hen. Daarbij zullen we moeten bedenken, dat de officiële kerken dikwijls afwijzend hebben gestaan tegenover opwekkingsgroepen. Maar dat diezelfde opwekkingsgroepen tot veel zegen zijn geweest èn voor de kerk èn voor veel christenen. Dat was met name het geval in de vorige eeuw in de engelse kerk, waar een merkbare verandering op gang kwam, meer toewijding kwam en de prediking bijbelser werd.

Daarbij zullen we ook moeten bedenken, dat we leven in een tijd waarin de secularisatie diepe sporen trekt en heeft getrokken. We zullen tegenover de vele vragen van onze tijd en tegenover de onkerkelijkheid één front moeten maken. Ik denk daarbij o.a. aan de houding van Youth for Christ tegenover de homofilie en bijvoorbeeld samenwonen; zij verdient daarin onze steun. Ik denk ook aan het feit, dat wijlen ds. A. Vroegindewey meteen in de begintijd bestuurslid werd van de Evangelische Omroep. Ook al kunnen we onze vragen aan de E.O. hebben, er zijn ook ons vragen te stellen.

Bijbelse prediking

Nodig is grondige bijbelse prediking. In de taal van onze tijd. Laten we onze predikanten de tijd gunnen om te studeren. Laten de punten waarom het gaat (het verbond, toeëigening van het heil, de kerk, de sacramenten) in de prediking aan de orde komen, zonder te polariseren. En laten we gedurig attent zijn ook op de vragen t.a.v. de vrije groepen.

Gemeente-zijn

Vraag is: hoe zijn we gemeente, hoe is onze wijze van gemeente-zijn: de kerkdienst, de prediking, het pastoraat, de spontaniteit in de eredienst, de aandacht voor de jongeren en de kinderen? Is de gemeente werkelijk een gemeenschap? Veel jongeren (ook ouderen) hebben behoefte aan gemeenschap. De kerkelijke gemeente is dikwijls groot en onpersoonlijk. Laten we er gedurig op bedacht zijn een gemeenschap te willen zijn en die gemeenschap in praktijk brengen. Bijvoorbeeld in de vraag naar kleine groepen, kringen, vooral huiskringen. Waarbij het zaak is, dat men als kerkeraad greep houdt op datgene wat er gebeurt.

En daarnaast: we hebben te waken tegen laagkerkelijkheid. Niet alleen omdat dat funest is voor het kerkelijk leven en mensen tussen de wal en het schip kunnen geraken. Maar vooral om dat het beneden de bijbelse maat is. Hoe dikwijls gebeurt het niet, dat men heel gemakkelijk overgaat van de ene kerk naar de andere, dikwijls om een dominee. Is dat de maat van de Schrift? Hoevelen zwerven soms niet van de ene gemeente naar de andere. Is dat de bijbelse maat? Of is het veleer consumerend christendom?

In gesprek

Laten we in gesprek zijn en blijven met allen die de Heere Jezus hartelijk liefhebben. De Evangelische beweging (ook de vrije groepen) kruist momenteel de geref. gezindte. Laten we zorgen dat we op de kruispunten staan. 'Bij de reformatorischen ligt het ac­cent op Gods genade vooraf. Bij de evangelischen op het belijden van het (eigen) geloof. Maar beiden belijden het sola fide en sola gratia. Laten we geen karikatuur van elkaar maken en niet steeds de verschillen benadrukken' (Prof. J. P. Versteeg, Kerknieuws, jan. 1986). 'Wederzijdse bevruchting is zinvol en kan een verrijking zijn voor zowel reformatorischen als evangelischen'. (Prof. K. Runia, Wapenveld, maart/april 1981).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen