Waar maken we ons druk over?

Een punker bij ons in de kerk...

Dat is iets wat we ons niet kunnen voorstellen.

Ik zie er al één zitten... kleurig stekelhaar, zwartomrande ogen, en kleding die... eh... is het nou een jongen of een meisje?

Nee...

Maar stel dat er een punker bij ons de kerk binnen zou komen...

Wat zou onze reactie zijn?

Zouden we blij zijn en dat ook laten merken?

Zouden we een eindje opschuiven om plaats voor hem te maken?

En zouden we hem na de dienst — als hij die tenminste helemaal uit zou zitten — mee naar huis nodigen?

Of zouden we schrikken? Of misschien in de lach schieten om zo'n rare vogel?

Zouden we denken: 'Wat doet-ie hier? ',

of... als hij tussen de banken door in onze richting zou schuiven...: 'Ik hoop niet, dat ie naast me komt zitten...!'

Zouden we hem wegkijken, of misschien zelfs wegsturen?

Zouden we soms denken, en misschien zelfs zéggen: 'Jij hoort hier niet. Ga je haar eerst maar eens laten wassen en knippen, en trek maar eens fatsoenlijke kleren aan!'?

Een punker bij ons in de kerk...

Zouden we dan even met een probleem opgescheept zitten!

Wij, nette en fatsoenlijke mensen, zouden ons geen raad weten.

Jawel, we vinden gelukkig altijd snel een uitweg: de vinger! En die kriebelt bij ons nogal gauw.

Een vinger opheffen is ook veel makkelijker dan het spreken van een liefdevol woord...

Vergeten wij niet vaak, dat achter de kleren en de kleuren van een punker een mens schuilgaat, een mens die zich verbergt, een mens die niet zonder God en mensen kan? Zoals wij ons kunnen verbergen in onze nette kleren en ons fatsoenlijke leven... Verstoppertje spelen... voor God en voor elkaar. .. Een ieder volgt daarin zijn eigen mode. Smaken verschillen tenslotte.

Een punker bij ons in de kerk...

Dat zou wel iets heel bijzonders zijn, als er op een zondag bij ons een punker de kerk binnen kwam lopen.

Hoe zou die het bij ons vinden?

Wat zou er in hem omgaan?

Wat zou die dan eigenlijk komen doen?

Wat zou erachter kunnen zitten, als hij kwam?

Zou God er ook achter kunnen zitten?

Ik zou zeggen: wie anders?

Zou zijn uiterlijk dan geen belemmering voor Hem zijn?

Nee, gelukkig niet. Ik ben ervan overtuigd, dat als Jezus bij de ingang van de kerk zou staan, Hij ook punkers vriendelijk binnen zou nodigen. Onvoorwaardelijk! Dus zonder iets te zeggen over hun uiterlijk.

Waar lezen we in de Evangeliën, dat Jezus het in vermanende zin heeft over het uiterlijk, over de kleding van mensen? Nergens! We lezen in de Bijbel wel iets over het kleed van de ongerechtigheid en over het kleed van de gerechtigheid, over bedelaarskleren en over bruiloftskleren..., maar daarbij gaat het niet over 's mensen uiterlijk maar over 's mensen innerlijk, over zijn hart, over zijn totale leven voor God.

Wij geven wel een heel verkeerde indruk van het Evangelie, als wij bijvoorbeeld naar een punker toe commentaar geven op zijn uiterlijk. En wij zijn dan nog vaak zo, dat we het daarbij laten... en dat we de woorden van het eeuwige leven voor onszelf houden. 'Oh', zal deze punker dan denken, 'gaat het er in het Evangelie waar die christenen het over hebben om, dat je je op een bepaalde manier kleedt en dat je er op een bepaalde manier uitziet... net zoals zij... een beetje uniform?'

Wat een gruwelijke vertekening! Als anderen door onze houding of door ons optreden zoiets denken, dan doen wij de zaak van de Koning en van Zijn Koninkrijk schade aan. Als we buitenstaanders niet vanuit het hart van het Evangelie en vanuit de bewogenheid van Christus weten te benaderen, dan kunnen we beter onze mond maar dichthouden. Anders vormen wij nog een extra barrière tussen hen en Christus.

We doen er echter beter aan uit onze schuilplaatsen tevoorschijn te komen en te tonen wie we zijn: zondaren die het van Gods genade moeten hebben. In dit licht maken kleren zelfs de man niet meer, en zijn kleuren volslagen onbelangrijk.

Waarom schrijf ik dit allemaal?

Niet om punkers als rare vogels te typeren. Integendeel! Ook binnen de kerk zijn er immers rare vogels, ook al zien die er misschien niet zo 'raar' (wat is dat?) uit.

Maar om uit te laten komen, dat elke groep van mensen — en dat geldt ook voor ons — de neiging heeft zich te gedragen volgens een bepaalde groepscode. Wie niet aan de groepscode voldoet en niet op een bepaalde manier herkenbaar is, hoort er niet bij.

Zijn er wat dit betreft in veel van onze gezinnen met opgroeiende kinderen niet allerlei verschillen en conflicten over kleding en haarstijl en zo? Veel ouders schamen zich vaak voor het uiterlijk van hun kinderen, en denken of spreken dat ook uit: 'Wat zullen de mensen zeggen!' Zie hier hoe de groep een aanslag pleegt op het gezinsleven door uniformiteit af te dwingen.

Ik hoorde het verhaal van de zoon van een ouderling, wiens haar volgens zijn vader veel te lang was. Ondanks ruzies en dreigementen ging hij niet naar de kapper. Op zekere dag knipte de vader toen onder dwang het haar van zijn zoon kort. De zoon gedroeg zich de dagen erna opvallend rustig, hetgeen de vader opgelucht deed ademhalen. Maar toen laatstgenoemde op zondagmorgen zijn zwarte pak aan wilde trekken, omdat hij dienst had, ontdekte hij tot zijn verbijstering, dat de pijpen van zijn streepjesbroek eraf waren geknipt. Zoonlief wenste niet naar 's vaders pijpen te dansen!

Hoeveel narigheid en ellende is er vaak niet in onze kerkelijke gezinnen in verband met allerlei uiterlijke dingen. Ouders die kinderen hebben die met God en geen mens rekening houden of die kinderen hebben die aan de drugs en de alcohol verslaafd zijn, zullen het misschien vaak zeggen: 'Waar maakt u zich druk over? Was dat mijn enige zorg maar, dat mijn kinderen het haar wat langer lieten groeien dan mij lief is, of dat zij er anders uitzagen...'

Ja, waar maken wij ons druk over?

Laten wij er begrip voor hebben, dat onze kinderen, onze jongeren, bij een groep willen behoren... dat ze er uit willen zien zoals hun leeftijdsgenoten eruitzien. Wij zijn op onze manier toch precies zo groeps- en modegevoelig!

Het is allemaal zo betrekkelijk. Daarvan worden we ons temeer bewust, als we dit over de jaren heen en vanuit de veelheid van culturen bekijken (laten we er maar eens oude fotoboeken en zendingsbladen op naslaan).

Het hoeft daarom voor ons geen enkel probleem te zijn om op dit terrein concessies te doen. Dit vraagt natuurlijk tegelijkertijd van ons, dat wij op een goede en evenwichtige wijze met onze gevoelens en onze subjectieve overwegingen omgaan. Maar laten wij toch een soepele houding aannemen, en ervoor oppassen dat onze kinderen door onze nadruk op allerlei uiterlijkheden niet gaan denken, dat het daarom ten diepste gaat in het Evangelie. Als wij hun die indruk geven, dan vormen wij een extra barrière tussen hen en Christus.

Nu begrijpt u wel, dat ik geen pleidooi voer voor stijlloosheid. Ik stel het allemaal wat zwart-wit, maar dat doe ik voor de duidelijkheid.. . om te benadrukken dat de vragen betreffende uiterlijkheden niet de belangrijkste vragen zijn... en om de vraag aan de orde te stellen hoe het zit met de relatie tussen het hart van het Evangelie en ons hart en tussen de bewogenheid van Christus en onze bewogenheid.

Wij kunnen ons, niet alleen in onze gezinnen maar ook in het geheel van de gemeente, over van alles en nog wat druk maken. Maar, het heil van onze jongeren... het heil van buitenstaanders... maken we ons daar eigenlijk wel druk over?

C. G. Geluk (HGJB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen