Globaal bekeken

In de rechte straat maandblad voor het getuigend gesprek met Rome stond een lezenswaardig stuk van ds. R. Sipley over 'de amerikaanse tv-dominees'. Hier volgt het eerste gedeelte.

'Deze week las ik een artikel dat mij verontrustte nl. in Time Magazine van 17 febr. 1986.

Op de voorpagina stond een foto van ds. Pat Robertson. Daarnaast deze woorden: Evangelie/TV-godsdienst, politiek en geld. Het artikel zelf keerde zich tegen de TV-dominees en beschrijft de enorme menigte die naar hen luistert en de miljarden dollars die bij hen binnenstromen, alsmede de geweldige invloed van deze uitzendingen op het Amerikaanse volk. In een interview zegt ds. Pat Robertson dat hij serieus van plan is als kandidaat mee te dingen naar het presidentschap van de V.S.

In diezelfde tijd las ik een ander artikel in een van onze kranten. En dat maakte mij nog meer ongerust. Het handelde over een Canadese schrijfster, Margaret Atwood, en haar nieuwste roman: "Het verhaal van een meid". Het boek beschrijft de toestand in de V.S., wanneer de fundamentalistische christenen aan de macht zijn gekomen. Dan zullen zij de wetten van de V.S. veranderen en allen, ook de niet-christenen, dwingen om te leven overeenkomstig hun ethische eisen. Het is een uitermate vies boek en ik schaam me er voor dat de schrijfster een Canadese is.

Het boek heeft in de V.S. overal enthousiaste recensies gekregen. En juist dat baart mij zorgen over een eventuele verandering in de V.S.

Laat ik eerst uitdrukkelijk vaststellen dat ik helemaal sta achter elke christen die deel uitmaakt van de regering en die zich inzet voor een morele verheffing van het land. Ik dank God voor hen die in de regering een duidelijk standpunt verdedigen in de strijd tegen de vloedgolf van het kwade, mensen die hun eigen carrière in de waagschaal stellen bij die strijd en die zich inzetten voor de verwezenlijking van de gerechtigheid Gods op alle gebieden.

Maar ik wil naar voren brengen dat het volgens mij zelfs gevaarlijk kan zijn, wanneer men een volledige zedelijke struktuurverandering in een land aanbrengt, wanneer dat niet samengaat met een verandering van het volk zelf. Geestelijke en zedelijke oplevingen hebben slechts een korte levensduur, wanneer ze geen wortel hebben geschoten bij de basis.

Een bij de wet afgedwongen wijziging van gedragspatronen kan ook omslaan in een heftige vervolging van de christenen. Het zou tot gevolg kunnen hebben een godsdienstige vervolging van de christenen, zoals Amerika nog nooit heeft gekend. Er is dan kans dat de niet-christenen de straat op gaan, moordend en brandstichtend.

Een uiterlijke, zedelijke, min of meer afgedwongen verandering van de levensstijl van een volk MOET gepaard gaan met een innerlijke verandering van de mensen.

Er zijn heel wat opwekkingen in kerken gaande. U en ik, wij kennen ze en verblijden er ons over Maar het is niet genoeg dat onze kerken toenemen in het aantal leden. Een uiterlijke, morele omwenteling van het openbare leven op grond van staatswetten is alleen mogelijk en verantwoord, wanneer honderdduizenden tegen het Koninkrijk Gods binnengaan. De Heere moet in hun harten en levens verandering brengen. Alleen dan kunnen we ook de sociale struktuur van een land radikaal wijzigen.

Daarom moeten wij intenser dan ooit bidden om deze zegen van een grote opwekking als vrucht van de doorwerking van de Heilige Geest. De beker van de ongerechtigheid is tot de rand toe gevuld. We staan voor deze twee mogelijkheden: reveil of ruïne, Christus of de chaos.

Ik heb veel artikelen gelezen over de manier hoe de "moral majority" (= de meerderheid die vast wil houden aan de traditionele morele waarden) pressie uitoefent op sommige Amerikaanse bedrijven. Ze zeiden: "Als u doorgaat met het steunen van die vieze TV-prgramma's, dan gaat de "moral majority" jullie produkten niet meer kopen". En ze zijn daarna tot zulk een boycot van grote firma 's overgegaan.

Ik las ook artikelen van humanisten, die zich daar uitermate fel tegen keerden. En ik realiseerde mij: dat zijn degenen, die straks als reaktie de christenen zullen proberen uit te roeien. (...)'

***

Een Messias-belijdende jodin zond me het volgende stuk, uit de 'Voorlezingen over de Handelingen der Apostelen' door mr. I. da Costa.

'Daar is één God. Daar is ook één Zaligmakende Waarheid.

Er is slechts één waar geloof en daar is één Voorwerp waarin dat geloof zijn begin en einde heeft.

Er is slechts één Openbaring en één Gemeente (Kerk) of vergadering der kinderen Gods van alle tijden en plaatsen.

Er is één Jehova, de God van de héle Bijbel.

Er is één zaligmakende Waarheid, één geloof van allen die zalig (behouden) worden. Het geloof in de Messias, de Zoon van de levende God.

Er is één doorgaande openbaring vanaf Genesis tot en met Openbaring.

En alle gelovigen zowel voor als na de zondvloed, vóór en onder de wet; vóór en in de huishouding van het Nieuwe Verbond.

Zij maken alle tezamen één Gemeente uit, voor de grondlegging der wereld uitverkoren in de raad des Vaders. Wie dat beginsel van éénheid tegenspreekt, die ontneemt alle gezag van waarheid, beide aan het Oude en Nieuwe Verbond.

Die stelt God veranderlijk, als zou Hij in de oude tijd een andere weg ter zaligheid geleerd hebben dan in een latere tijd van het mensdom.

Men weerspreekt dan de hele inhoud van het Oude Verbond dat telkens ziet op de vervulling van het Nieuwe Verbond. En weerspreekt het Nieuwe Verbond dat zich steeds beroept op het Oude Verbond. Die maakt een kloof, een scheiding tussen heilige mannen vóór de Messias en degenen na Zijn komst. Maken bijv. Mozes en Elia dienaars van een andere Heeriijkheid dan een Paulus of Petrus; en de volgelingen van de Messias verkondigers van een andere Heiland dan die God, van welke Jesaja zegt "Dat er geen andere Heiland is behalve Hem" (43 : 12).

Er is slechts een onderscheid in de wijze van openbaring. Niet in het wezen der enige ware Godsdienst'

***

Bij uitgeverij Nijgh en van Ditmar te 's Gravenhage verscheen een boekje van Dolf de Vries, getiteld Trans Siberië. Het is een reisbeschrijving van een reis door Rusland — de tweede reis van de schrijver — met de Trans Siberië Expres. Hoewel we bepaald niet elke conclusie van de schrijver delen, bevat het geheel toch zeer aansprekende passages. Hier volgen er twee, één uit het voorwoord, één uit het naschrift.

Uit het voorwoord:

'Op het vliegveld van Manila raak ik in gesprek met een Duitse arts. We zitten samen te wachten op het vliegtuig naar huis. Hij kijkt naar mij, ik naar hem en zo gaat dat dan.

Hij is 68 jaar, gepensioneerd chirurg. Heeft juist drie maanden gewerkt in de armste wijk van Manila, Tondo. Daar heb ik die ochtend doorheen gewandeld. Duizenden en duizenden voor wie er zelfs geen kruimels meer van de tafel vallen.

Tijdens die wandeling dacht ik aan de achter mij liggende Rusland-reis. Daarom stelde ik dr. Böhme de vraag of het communisme hier niet de enige oplossing betekent.

Hij kijkt me fel aan en antwoordt: "Ik heb drie maanden geleefd in deze zweer van armoede. Ik ben in Oost-Duitsland geboren, ik heb onder Hitler gevochten in Rusland, ben gevlucht naar het westen. Ik wéét wat het betekent om niet vrij te zijn. Niets ter wereld is erger dan te weten dat je niet vrij bent. Deze mensen in die stinkende poel van ellende, zijn tenminste nog geestelijk vrij".'

Uit het naschrift:

'Juist toen ik mijn manuscript definitief naar de uitgever wilde brengen, gaf een kennis me een Elsevier Magazine omdat daar een artikel over Rusland in stond. Ik las het met stijgende verbazing, verbazing die omsloeg in verbijstering. Het artikel ging over een veertigtal studenten en docenten van de VU die naar Rusland waren geweest, de kop boven het artikel luidde: KGB op jacht naar de Vrije Universiteit.

Vol verwachtingen trokken de politicologen naar Rusland, teleurgesteld kwamen ze terug. Ik citeer enkele gedeelten uit het artikel, de lezer gelieve zich te bedenken dat wij bij enkele uitspraken te maken hebben met professoren en dat ieder lid van het reisgezelschap zich terdege op de reis had geprepareerd. "Kenners" dus.

Het gezelschap bevindt zich bij de douane, en dan lezen we: "De Sowjetdocumentatiemap wekte bevreemding bij de douane-autoriteiten. Het personeel op Sjeremetjewo verschoot collectief van kleur en het werkstuk ging van hand tot hand. Vervolgens verdween het neutrale werkstuk naar een hoger departement, met doffe verbijstering door docenten en studenten nagestaard". Tot zover

Wat hadden de docenten anders verwacht dat er met hun werkstuk zou gebeuren? Is de handelwijze van de Russische douaniers — niet van hetzelfde intellectuele niveau als het Hollandse gezelschap, mogen we aannemen — nu werkelijk zo bijzonder? Moeten mensen die beweren zich maanden te hebben voorbereid, zich over hun binnenkomstin Rusland dermate verbazen? Nee, ze verbazen zich niet alleen, ze zijn verbijsterd!

Maar het houdt nog niet op.

Enkelen hebben een Russische bijbel meegenomen, niet omdat ze die kunnen lezen, nee omdat... ja, wat eigenlijk? Omdat ze al met de gedachte te willen provoceren op reis zijn gegaan? Let wel, we hebben nog steeds te maken met lieden die op studiereis zijn. Die bijbels worden er uiteraard door de douane uitgehaald, begrijpelijk in een land waar de godsdienst officieel is afgezworen. Dat is een bekend feit, men kan dat betreuren, maar er is geen enkele reden voor een volwassene opzettelijk de interesse van een douanier te testen.

Deze douanier doet het overigens erg leuk: hij vraagt de trotse bezitter van de bijbel een stukje voor te lezen. Er volgt een quasi komische beschrijving van dit gebeuren, — de douanier bezit niet het minste gevoel voor humor volgens de studenten — en tenslotte mag prof. dr. Van der Putten zijn bijbel behouden. Ik citeer nu: "Hij voorzag problemen wanneer hij een van de kopstukken van de Nederlandse missie zijn bijbel zou onthouden ". (...)

Het is te beschamend voor woorden.

Intellectuelen die naar Rusland reizen om zich te oriënteren.

Wat hebben ze een schade aangericht! Wat anders hebben ze bewerkstelligd dan de Sowjets nogmaals te doen beseffen hoe verstandig het is de grenzen gesloten te houden en buitenlanders, die alleen maar komen om te provoceren, zeer argwanend te blijven volgen?

Helaas reizen niet alleen deze veertig politicologen op deze manier naar Rusland.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen