Boekbespreking

Drs. G. Sipkema (red.) dr. Chr. Fahner, drs. L. C. Walraven, Neem nu mijn persoon. Over persoonlijkheid dwars door tijden en culturen. (Kader-reeks voor Christelijk perspectief op mens en samenleving, 3), uitg. Kok, Kampen, 1985, 135 biz., ƒ 22, 50.

Wat vanuit de Gereformeerde Sociale Academie te Ede aan studiemateriaal wordt aangereikt (zowel in de Kader-reeks als, wat populairder, in de Vijverberg-serie), heeft recht op onze belangstelling. Dit deel richt zich vanuit enkele heel verschillende optieken op 'de persoon', waarvan Sipkema in zijn inleiding zegt dat het tot op de dag van vandaag een raadsel mag heten wat het precies is. Fahner levert twee bijdragen van heel verscheiden aard: over de psychologie van de Franse moralisten (Pascal, La Rochefoucauld, La Bruyère, Vauvenargues) en over de Yali's van Irian Jaya (schets van een psychologie in de tijd van pijl en boog). Walraven schrijft over de persoon van de hulpverlener. Hij gaat aanvankelijk inductief te werk: hoe denken hulpverleners zelf over de ideale hulpverlener, wat is de visie van de kliënt? Vervolgens brengt hij een christelijke kijk op waarden in. Zo komt hij tot de formulering van een aantal kenmerken die onontbeerlijk zijn voor een goede hulpverlener.

J. Hoek

Prof. mr. drs. W. Nieboer, Zorg voor leven — 'Euthanasie' in het strafrecht, uitg. De Vuurbaak B.V., Barneveld 1986, (Publikatie van de Groen van Prinsterer Stichting, 52), 80 bIz., ƒ 14, 75.

Deze brochure van de hand van één van de beide opstellers van de minderheidsnota van de staatscommissie Euthanasie, de vrijgemaakt gereformeerde hoogleraar Nieboer, is een belangrijke bijdrage in de zozeer verwarde en ingewikkelde discussies rond het euthanasie-vraagstuk. Nieboer protesteert er tegen dat de medisch-technische onmacht om een noodsituatie van een patiënt op te heffen geruisloos wordt omgezet in een medisch-ethische norm, die dwingt tot doden.

De 'uitzichtsloze noodsituatie' is juridisch niet af te bakenen en derhalve onbruikbaar als sleutelbegrip voor wetgeving. Het zelfbeschikkingsrecht van de mens over eigen leven en sterven is, indien eenmaal aanvaard, een zo absoluut en tyranniek beginsel, dat het zich tegen elke inperking verzet. Niet de arts, die gewoon de bestaande strafwet naleeft dient als 'gewetensbezwaarde' te worden gekwalificeerd, maar juist de arts die tégen de wet in euthanasie pleegt! Aanvaarding van 'vrijwillige euthanasie' in de lijn van het voorstel Wessel-Tuinstra is voor euthanasiasten slechts een eerste stap — naar vormen van onvrijwillige euthanasie! Zo is er meer te noemen. Men late deze brochure niet ongelezen.

J. Hoek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen