Jezus de Christus (1)

Bevrijder van onderdrukten?

In 'Het uur van de waarheid', het kairosdocument van Zuidafrikaanse christenen worden God en de Heere Jezus direct betrokken gezien bij de bevrijding van de onderdrukten met name in de Zuidafrikaanse samenleving. We lezen op pag. 50 van dit geruchtmakende document: 'Door de hele bijbel verschijnt God als bevrijder van de verdrukten. Hij blijft niet neutraal... God kiest de kant van de onderdrukten'. Maar niet alleen de God van Israël, de God van het Oude Testament, ook Jezus kiest de partij van de onderdrukten. Ja, Hij identificeert er Zich mee. 'De onderdrukte christenen van Zuid-Afrika weten al lang dat zij in hun verdrukking één zijn met Christus. Door Zijn eigen lijden en sterven aan het kruis werd Hij slachtoffer van onderdrukking en geweld'. Ondertussen geeft de messias van het kairos-document hoop op een betere toekomst. Hoop op de komst van het vrederijk, waar het kalf, de jonge leeuw en het mestvee samen zullen zijn. 'Er is hoop voor ons allemaal. Maar de weg er naar toe zal zwaar en moeizaam zijn. Het conflict en de strijd zal in de komende maanden en jaren verscherpt moeten worden, omdat er geen andere manier is om onrecht en onderdrukking te beëindigen. Maar God is met ons... Als we mogen hopen deel te hebben aan zijn opstanding, moeten we delen in het kruis van Chistus'. Tot zover het kairos-document. Delen in het kruis van Christus is in deze gedachtengang niet: vanwege de verkondiging van het EvangeHe de smaadheid van Christus dragen en vanwege het getuigenis van Zijn Naam verdrukking dragen en verdragen. Nee het is desnoods met geweld de strijd aanbinden tegen de onderdrukking met het risico van lijden en verdrukking in deze strijd. Het gewond en verdrukt worden in een strijd die je met wapens zelf begint dat is volgens dit rapport delen in het kruis van Christus. Zo gezien wordt het kruis van Christus een symbool van de vrijheidsstrijd. Een symbool van de revolutie. 'Christenen moeten, als ze dat al niet doen, deelnemen aan de strijd voor bevrijding en een rechtvaardige samenleving.' Dit kairos-document is ondertekend door 152 theologen. Vervolgens heeft de Wereldraad van Kerken op 4-6 december 1985 in Harare (Zimbabwe) een conferentie belegd waarop een verklaring is opgesteld in de geest van het kairosdocument. In deze verklaring worden de kerken van heel de wereld opgeroepen om het aftreden te eisen van de Zuidafrikaanse regering en om de Zuidafrikaanse bevrijdingsbewegingen te steunen in de bevrijding van hun land.

Wie is Jezus?

Het bovenstaande was voor mij aanleiding om me opnieuw te bezinnen op de vraag: wie is Jezus? Wie is de Man, die tijdens Zijn omwandeling op aarde zo van Zich heeft doen spreken en over Wie toen al zo verschillend werd gedacht. De brandende vraag hierbij is: Mag de Heere Jezus Christus zo vereenzelvigd worden met de bevrijdingsbewegingen in deze wereld, die zich inzetten voor vrijheid gelijkheid en broe­ derschap en dat desnoods met geweld. Ik ga voorbij aan een bespreking van de situatie in Zuid-Afrika. Dat hebben anderen al lang en breed gedaan. Ik denk aan diverse artikelen van ir. Van der Graaf in de Waarheidsvriend en het Reformatorisch Dagblad. O.a. de bespreking van het boek van Allan Boesak in het RD van 11 juli jl.

Messiasverwachting

Om te weten hoe de Heere Jezus gestaan heeft tegenover het gewapend verzet is van groot belang om te weten welke Messias door Israël verwacht werd. Als we daarop de EvangeHën nalezen ontdekken we al spoedig, dat deze verwachting heel verschillend is geweest. De Sadduceeën verwachtten een messias, die het wel helemaal met hen eens zou zijn inclusief hun afwijzing van de opstanding der doden. De Farizeeën verwachtten een verlosser die zich in ieder geval zou houden aan hun geboden en verboden. Denk maar aan het conflict tussen de Heere Jezus en de Farizeeën over de sabbatsviering. De Zeloten, zeg maar de bevrijdingsbeweging van Israël, verwachtten een messias, die het volk zou bevrijden uit de onderdrukkende macht van de Romeinen. Bij deze laatste verwachting wil ik in deze artikelen uw aandacht richten. Het is in het huidige tijdsgewricht immers van het grootste belang om ons af te vragen in hoeverre de Heere Jezus aan deze verwachting van de Zeloten heeft beantwoord. Heeft Hij aansluiting gezocht bij deze politieke en militante messiasbeweging? Of heeft Hij hun verlangens gedeeltelijk of geheel afgewezen?

Van belang hierbij is vooral ook om te weten, dat de miUtante messiasverwachting van de Zeloten ook onder de schare, ja ook nog wel onder de discipelen van de Heere Jezus is terug te vinden. Denk maar aan het verlangen van de zonen van Zebedeüs om aan Jezus' linker-en rechterhand te zitten in Zijn Koninkrijk. Denk ook aan de steUige afwijzing door Petrus van het lijden van Jezus. Hij verklaarde zich zelfs bereid om zijn leven te geven voor Jezus. In de hof van Gethsemané neemt hij daadwerkelijk het zwaard ter hand om de dienstknecht van de hogepriester het rechteroor af te slaan. Zelfs bij de hemelvaart van Jezus vragen ze nog: zult Gij in deze tijd het Koninkrijk over Israël weder oprichten?

Wonderbare spijziging

De genezingswonderen, die Jezus gedaan heeft, hebben ongetwijfeld indruk gemaakt op het volk. We lezen in Johhannes 6 : 2: Én Hem volgde een grote schare, omdat zij Zijn tekenen zagen, die Hij deed aan de kranken'. De schare komt pas echt onder de indruk als Hij de broden vermenigvuldigt en zodoende 5000 mannen, de vrouwen en de kinderen niet meegerekend, te eten geeft. Als ze dit zien belijden ze: eze is waarlijk de Profeet, die in de wereld komen zou. Hoe de schare dit beleeft blijkt uit wat er op volgt. Zij willen Hem met geweld nemen om Hem koning te maken. Wat de Zeloten, wat de bevrijdingsbeweging van Israël nodig heeft in haar strijd tegen de Ro­ meinen is iemand, die voor brood zorgt in de woestijn. De bevoorrading van deze bevrijdingsbeweging is immers het moeilijke punt. Hoe komen ze aan brood in de onherbergzame streken van het land waarin déze strijders zich terugtrekken. Wat zou het een wonder zijn, als er net als tijdens de woestijnreis van Egypte naar Palestina weer brood uit de hemel zou regenen. Welnu hier is een Man, die zieken geneest en die met vijf broden en twee vissen in staat is om een schare te voeden. Dat is de messias, die het volk zal bevrijden uit de macht van deze gehate onderdrukkers. Als ze het hier hebben over de profeet, die in de wereld komen zou, dan is dat politiek-militant gekleurd. Kenmerkend voor deze politiek-militante messiasverwachting is ook, dat ze niet weet wat wachten is, dat ze onmiddellijk het heft in handen neemt. Bovendien ook nog met geweld. Het is veelzeggend, dat Jezus Zich voor deze revolutionaire doeleinden niet laat gebruiken. Hij onttrekt Zich aan het geweld van de schare. Hij trekt Zich terug in de stilte van Zijn bidvertrek. Als de volende dag een aantal van deze mensen Hem weer opzoekt en ook vinden mag, vragen zij om dit brood niet voor één keer te mogen genieten, maar voor altijd. 'Heere geef ons altijd dit brood.'

Daarop gaat Jezus hen onderwijzen in wat Hij is komen doen en Wie Hij is. Met andere woorden zegt Hij hier al, wat Hij later tegen Pilatus zal zeggen: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld. Het is niet aards, maar hemels. Het is niet vleselijk maar geestelijk. Het gaat niet om de aardse spijze. Want die vergaat. Het gaat om een spijs en drank, . die niet vergaat, maar die aan een mens het j eeuwige leven schenkt. Het gaat niet om het brood, dat zij van Hem ontvangen hebben, maar het gaat om wat Hij Zelf is. Hij ' is het Brood des levens. Hij is het Brood, dat uit de hemel is neergedaald. Zijn vlees is waarlijk spijs en Zijn bloed is waarlijk drank. Let er op, dat de Heere Jezus in Johannes 6 jet aardse brood uitdrukkelijk stelt tegenover het hemelse. Hij zegt niet: je moet om te beginnen werken om de spijs die niet vergaat en ddaarna ome spijs, die vergankelijk is. Nee, Hij zegt: werkt nie% om de spijs, die vergaat, maar om de spijs, die blijft tot in het eeuwige leven. Deze wijze van spreken is een heel duidelijke reactie op de verwachting van de schare. De afwijzing van het werken om de spijs, die vergaat heeft alles te maken met de afwijzing van de politieke en militante bedoelingen van de Zeloten en van de schare. In de honger naar politieke bevrijding ziet Jezus een bedreiging van de-werkelijke bevrijding, die wij nodig hebben en dat is de bevrijding van dit aardse door de zonde en de demonen geteisterde en gebroken bestaan. Dit aardse j leven is maar tijdelijk en sterfelijk. Daartegenover staat het eeuwige leven, dat weliswaar hier begint, maar dan ook door de dood niet teniet gedaan wordt. Wat Jezus ; hier aan de schare en aan Zijn discipelen voorhoudt mag niet ^uitgelegd worden als ' een afwijzing van enige verantwoordelijkheid en van de roeping van de discipelen en van de Gemeente van vandaag om het heil van en voor de wereld te zoeken. We kunnen alleen dan pas voor de wereld of liever gezegd voor Gods schepselen in deze wereld tot heil zijn als we eerst hebben gezien, dat Jezus het aardse en het hemelse Brood volstrekt tegenover elkaar stelt.

Deze rede is hard

'Velen dan van Zijn discipelen, dit horende zeiden: Deze rede is hard; wie kan haar horen? ' Vertwijfeld keren velen zich van Jezus af. Jezus komt aan de aards politieke verlangens niet tegemoet. Hij beantwoordt niet aan de politiek-militante messiasverwachting. Daarom vinden zij deze rede hard en ergerniswekkend. En de kerk van vandaag? En de theologen van de revolutie? Is iedere poging om het Evangelie en om Jezus relevant te maken voor de economische en politieke problemen van vandaag niet een poging om de ergenis van het kruis te vernietigen? Tot de twijfelende achterblijvers, die toch op een voor hen zelf onverklaarbare wijze aan Jezus verbonden zijn komt de vraag: wilt gij ook niet weggaan? Zij hebben in Jezus' Woorden de eeuwigheid gehoord. Zijn Woord is van een andere kwaliteit. Zijn Woord overtreft het redenerende mensenwoord. Het is geen politieke propaganda. Zijn Woorden zijn Geest en leven. Daarom spreekt Petrus in naam van de achterblijvers: 'Heere tot Wie zullen wij heengaan? Gij hebt de woorden van het eeuwige leven'. En deze Jezus is de Christus, de zoon van de levende God. En die in Hem gelooft zal leven al wordt hij onder de ideologieën van deze wereld gekneveld en geknecht. Om het even of dit onder een apartheidsideologie of onder een antidiscriminatieideologie is. Ondertussen ligt de bevrijding van deze knellende banden dus niet in revolutionair geweld. Wat heeft Jezus de Christus, de Zoon van de levende God te doen met de revolutie? Die Zijn vlees eet en Zijn bloed drinkt, die heeft het eeuwige leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen