'Regering zwijgt over politieke moorden op eden van onze partij'

Nicaraguaanse christen-democraat Erick Ramirez:

Wie een bezoek aan Nicaragua brengt, zal ontdekken dat het Nicaraguaanse volk diep religieus is. Men vindt er veel kerken en vooral evangelische groepen maken een sterke opbloei door. Toen ik in een groot warenhuis tegenover het ministerie van binnenlandse zaken een hele plank met in Moskou uitgegeven propagandaliteratuur aantrof, zag ik daartussen ook twee bijbels liggen — iets wat in de Sovjet Unie zelf ondenkbaar is. Maar in Nicaragua is er meer godsdienstvrijheid dan in de echte 'socialistische landen' of typische 'volksdemocratieën'. Wat niet wil zeggen, dat er volledige vrijheid van geloven en belijden is. Twee Jehova's Getuigen die ik onderweg naar mijn hotel ontmoette, vertelden mij over de moeilijkheden die zij van regeringswege ondervinden. Incidenteel wordt een dienst van evangelische christenen verstoord. Vorig jaar werden zelfs honderd evangelische predikanten, waaronder de directeur van het Nicaraguaans bijbelgenootschap, ds. Ignacio Hernandez, voor verhoor door de staatsveiligheidsdienst opgepakt. De meeste van deze predikanten bemoeiden zich niet of nauwelijks met de politiek. Maar dat was nu juist het probleem: van hen werd verwacht dat zij zich openlijk achter de Sandinistische machthebbers zouden scharen. Anderzijds sympathiseren zij in verreweg de meeste gevallen ook niet met de zgn. 'contra's' de gewelddadige oppositie die door de Verenigde Staten wordt gesteund.

Tijdens dit tweede bezoek aan Nicaragua is mij gebleken, dat juist die middengroep — die dus noch de Sandinisten noch de contra's steunt of die zich politiek neutraal probeert op te stellen — veel groter is dan hier wel wordt aangenomen. Er is in Nicaragua ook een aantal legale oppositiepartijen, waarvan de Onafhankelijke Liberale Partij (PLI) van dr. Virgilio Godoy Reyes de belangrijkste is. Die partijen worden weliswaar getolereerd, maar veel meer ook niet. Woordvoerders van verschillende oppositiepartijen, waaronder dr. Virgilio Godoy, beklaagden zich tegenover mij over gevangenneming van of zelfs moord op aktieve partijleden.

Eén van de partijen die het momenteel zwaar te verduren heeft, is de Partido Social-Christiano (PSC), een christen-democratische partij, geleid door Erick Ramirez. De PSC, die ook banden met Europese christendemocratische partijen heeft (Ramirez bezocht in oktober de Konrad Adenauer Stiftung van de Westduitse CDU) hield onlangs in de hoofdstad Managua haar partijcongres.

'Hoewel onze partij volledige rechtspersoonlijkheid geniet en wij officieel zijn erkend, zitten er momenteel 25 aktieve leden van onze partij in de gevangenis', verklaart Ramirez tegenover ons. 'In de hoofdstad kunnen wij onze bijeenkomsten, mits onder dak, zonder voorafgaande vergunning houden, buiten de stad worden dergelijke bijeenkomsten vaak verhinderd', vervolgt hij. De PSC heeft op het platteland haar sterkste aanhang.

'In een jaar tijd zijn liefst vier aktieve leden van onze partij vermoord', gaat Ramirez verder. De eerste die vermoord werd, was Zacharias Martinez. Een jongen van zeventien jaar die naar de kazerne werd meegenomen. Maar hij was pas zeventien en nog geen achttien: de wettige leeftijd voor de militaire dienstplicht is achttien jaar. Hij protesteerde dus en werd toen door de militaire patrouille, samen met een neef, naar het open veld overgebracht. Daar werden beiden zwaar mishandeld. De neef overleefde het en waarschuwde de familie. Die vond later het lijk van Zacharias. Volgens die neef hadden de soldaten, terwijl ze Zacharias doodsloegen, geroepen: "Jij bent een aktief lid van de PSC!" Het was dus een bewuste politieke moord. Dit was in oktober 1985.'

'Het tweede geval betrof Daniel Gonzales Rivera. Hij werd in januari van dit jaar door een militaire patrouille voor de ingang van zijn eenvoudige huisje ergens in het binnenland vermoord. Het derde geval betrof Salomon Telleria Sahnas. Deze man van in de vijftig werd door de staatsveiligheidsdienst in de stad Leon gearresteed. Hij werd in de gevangenis zo toegetakeld dat hij later in een ziekenhuis aan zijn verwondingen overleed. Tenslotte het vierde slachtoffer: een vrouw van een plattelandsleider van onze partij. Eonice Espinoza stierf na een ondervraging van haar echtgenoot. Hoewel zij hoog zwanger was, moest ze daar getuige van zijn. Terwijl dit gebeurde kwam het kind ter wereld en stierf de moeder. Onder andere omstandigheden zou het kind normaal ter wereld zijn gekomen.'

Op de vraag wat het motief voor deze moorden was, zegt Ramirez: 'Het belangrijkste motief was ongetwijfeld dat alle betrokkenen zich aktief voor onze partij inzetten. Wij vormen een belangrijk doelwit omdat voor ons beginselen van democratie, mensenrechten, de menselijke waardigheid in het algemeen, voorop staan. De Sandinisten zetten daarentegen mensen gevangen, sluiten het onafhankelijke dagblad "La Prensa" en handhaven een systeem van constante binnenlandse repressie. Verder willen wij geen inmenging van buitenlandse mogendheden in Nicaragua, niet van de Verenigde Staten, maar ook niet van Cuba of de Sovjet Unie'.

Ik vraag Ramirez of hij zich in verband met de vier door hem beschreven moorden op partijleden ook tot de regering heeft gewend. 'Wij hebben op alle niveaus deze misdaden aangeklaagd', luidt het antwoord. 'We hebben ons tot de president van de republiek, de minister van binnenlandse zaken, de minister van defensie en de militaire districtshoofden gewend. En de regering heeft alleen dit antwoord gegeven: stilte.' Op 25 augustus 1986 gaat er opnieuw een brief naar de regering. Ook daarin wordt van 'dreigementen en provocaties' jegens leden van de PSC melding gemaakt. Van die laatste brief krijg ik een kopie onder ogen.

Dat de regering niet altijd op berichten aan­ gaande mensenrechtenschendingen reageert, bleek mij tijdens dit laatste bezoek heel duidelijk. Via het persbureau van de regering vroeg ik twee interviews met leden van de regering aan. Bij de aanvragen had ik duidelijk te kennen gegeven dat één van de onderwerpen die ik wilde aansnijden, de situatie op het gebied van de mensenrechten was. Naarmate de tijd verstreek, informeerden ik en mijn gids voortdurend of één of beide interviews doorgang zou kunnen vinden. Uiteindelijk moesten we onze pogingen opgeven. Kennelijk staat men liever journalisten te woord van wie men een regeringsvriendelijke berichtgeving verwacht.

Maar er was ook een formele reden om bij de regering om opheldering te vragen. Het is denkbaar dat dergelijke moorden en andere treiterijen zonder instemming van de hoogste regeringsinstanties plaatsvinden. Uiteindelijk vond de moord op de Poolse priester Popieluszko ook zonder instemming van de Poolse partijleider Jaruzelski plaats. En ongetwijfeld gebeuren er in Nicaragua moorden die achteraf door de regering worden betreurd. Maar in de hier genoemde gevallen heeft de regering, ook na enig aandringen, er het zwijgen toe gedaan. Misschien betreurt de Sandinistische regering ernstige schendingen van de mensenrechten alléén als daaraan in het buitenland veel publiciteit wordt gegeven. Het zwijgen van de regering in de gevallen waar het hier om gaat, zou dan verklaard kunnen worden uit het feit dat daarover tot dusverre in Europa weinig is gepubliceerd. Erick Ramirez, voorzitter van de Sociaal-Christelijke Partij in Nicaragua zou niets liever hebben dan dat de regering nu haar stilzwijgen verbreekt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen