God loven in Advent

Het is druk in het huis van Zacharias en Elisabeth. Er is meeleven van alle kanten. Familie, buren, allemaal zijn ze met hen verblijd. Elisabeth is moeder geworden. Zij die onvruchtbaar was. Verre op haar dagen gekomen (vs. 7). En nu is deze zoon geboren. Daar wordt druk over gesproken. Behalve door Zacharias. Hij zit erbij met gesloten mond. Al negen maanden lang. En hij bleef stom, schrijft Lukas (vs. 22). Z'n tong zit vast. En dat vanwege z'n ongeloof. Omdat hij tegen God ingesproken had. Z'n bezwaren had geopperd. Een zwijgende man. Stom.

Nu moet de naam worden gegeven. Het is de achtste dag. Welke naam? Daar zijn ze het niet over eens. Dan wenken ze zijn vader. En Zacharias schrijft het neer: Johannes is zijn naam. En terstond werd zijn mond geopend. Ogenblikkelijk. Op hetzelfde moment. De engel had gezegd: gij zult niet kunnen spreken tot op de dag waarop deze dingen geschied zijn (vs. 20). En nu is het geschied. Alles wat God beloofd heeft. Ook wat Hij geëist heeft. Elisabeth heeft aan deze zoon het leven gegeven. En Zacharias heeft aan het kind zijn naam gegeven. In het openbaar zijn geloof beleden.

Hij is in de ruimte gezet... Dat was een uitdrukking die vroeger nog wel eens gebruikt werd. En dat was een geweldig iets. Dan was er blijdschap onder het volk van God. Grote dankbaarheid. Die man, die vrouw is in de ruimte gezet. Wat ze daarmee bedoelden? Wel dit... de engte, de duisternis, de banden waarin die verstrikt zat, die heeft de Heere weggenomen. Hij is overgezet in Christus. Er is een doorbraak gekomen. Leven. Een nieuw leven. Christus is in het leven van hem of haar geopenbaard. In de ruimte gezet... Dat is nodig. Voor elke gevangene. Voor ieder die in het ongeloof verstrikt zit. Voor ieder die in het duister dwaalt. Ook in het kerkelijk, in het godsdienstig duister. Want dat maakt niet uit. Wie God niet kent, wie aan de Heere Jezus als 't er op aan komt vreemd is, wie met z'n ogen nog vast zit aan dit en aan dat, die is een gevangene. Hoort u dat? Gebonden. Ja — en dan — losgemaakt. In de ruimte gezet. Wie doet dat? De trouwe God! God heeft een volk waar Hij niet op aan kan. Dat is waar. Maar dat volk heeft een God waar het wel op aan kan. Waar het eeuwig op aan kan. Dat is nog veel meer waar! En als de banden worden losgemaakt, dan is dat opdat we des te vaster verbonden zullen raken aan deze God, en aan Zijn Christus. Dat is dé ervaring van ieder die in de ruimte gezet wordt. Dan zegt u het de dichter van psalm 116 na: 'Och Heere, zeker, ik ben Uw knecht, ik ben Uw knecht, een zoon Uwer dienstmaagd. Gij hebt mijn banden losgemaakt'. En wat laat deze man er op volgen? Hij is in de ruimte gezet, de Heere heeft de duisternis weggenomen, banden losgemaakt, en dan? 'Ik zal U offeren een offerande van dankzegging, en de Naam des Heeren aanroepen.'

Wel, zo gaat het hier bij Zacharias ook. Z'n tong wordt losgemaakt. En hij sprak... Waarover? Nou, over die engel die hem verschenen was. En wat hij toen in de tempel had meegemaakt, en dat hij... Mis. Over God! Hij gaat God loven. Zo staat het hier. Letterlijk: goed spreken van God! Het ging toch niet om de boodschapper? Het ging om de boodschap. Om de God van de boodschap.

Wanneer u morgen een brief krijgt, er wordt aangebeld, de besteller stopt u de brief in handen, en u bent weer in de kamer, u maakt de brief open... Dan hebt u het toch niet over die besteller? Toch over wat hij heeft gebracht? Wat daar staat? Dat doet Zacharias hier. Hij sprak, God lovende... Hij sprak goed van zijn God.

Ik had Zacharias best als ouderling willen hebben. Daar ben je goed mee af. Mensen die in de ruimte staan, die God loven. Die goed spreken van God. Dat is fijn om zulke mensen op bezoek te krijgen. Zomaar een avondje. Of een uurtje zo overdag. Mensen die niet praten over dominee zus of dominee zo, dat is een goede en dat is niks; néé, mensen die in de ruimte staan. Die de Heere Jezus Christus kennen, persoonlijk. Het wonder van Gods Hefde. Die in de vrijheid zijn gezet, door alles heengezakt. Die God loven. Goed spreken van God.

Bent u zo iemand? Gebruikt u daarvoor uw mond? Uw tong? Om God te loven... tegenover uw buren, tegenover uw kennissen? In deze tijd van Advent? Dat merken ze. Dat maakt indruk. Wat dacht u? Kijk hier maar. Wat staat er direkt achteraan? 'En er kwam vrees over allen die rondom hen woonden. En in het gehele gebergte van Judea werd veel gesproken van al deze dingen' (vs. 65). Anderen worden er door aangesproken. Er door wakker geschud. 't Maakt indruk. En of dat nu blijvend iets uitgewerkt heeft, ik weet het niet. Dat laten we maar rusten. Maar er komt iets door van Gods werk. Ze voelen — de omwonenden — hier is de Heere bezig.

Merken uw buren dat ook. Als ze u zien, als ze u horen, dat ze voelen: hier is de Heere bezig? Dat is Gods werk? Of horen ze niks? In ieder geval niet wat ze hier horen, dat God loven, dat goed spreken van God? Bent u dan stom? Dat kan. Dat is erg. Dat je een bijbel hebt, van zondag tot zondag onder de verkondiging van het Evangelie zit, en nog gevangen zit. Altijd je bezwaren oppert. Tegen God inpraat. Dat kan. Dat is nu het ongeloof. Ten voeten uit. En het hardnekkigste geloof, dat vind je in de kerk. Maar dat houdt u gebonden. Dan bent u, dan blijft u stom.

Belijd dat nu toch eens. Geef u daar niet aan over. Strijd daar toch tegen. Zet nu eens een streep bij de belofte. Wat Gód zegt, wat Hij belooft, zeg daar nou eens amen op! Kijk, dan wordt uw leven anders. Losgemaakt. Zoals deze man hier. Als hij God gelijk geeft, het neerschrijft: Johannes is zijn naam, dan gebeurt het. Terstond. En hij sprak. God lovende.

De Heere zegt: dit volk heb Ik Mij geformeerd, zij zullen Mijn lof vertellen. Als deze Christus uw leven binnentrekt, als deze Zoon alles voor u wordt, dan gaat u God loven. Zijn lof vertellen.

Dat zien we straks in Lukas 2, als Simeon met het Kind in z'n armen staat. Dan komt u het ook tegen. Zo nam hij hetzelve in zijn armen en loofde God... Dat is 't ook hier. Zacharias looft God.

Net als David, die na z'n val z'n schuld heeft bdeden. Om vergeving heeft gebeden. Om verheuging van de verbrijzelde beenderen gesmeekt heeft. David. En wat vraagt hij dan in de 51e psalm? Heer, open mijn lippen, zo zal mijn mond Uw lof verkondigen. De gebeden zijn verhoord. De lof is betamelijk. Dat Zacharias nu zegge: Loof den Heere mijn ziel. Die al uw ongerechtigheid vergeeft, die al uw krankheden geneest; Die uw leven verlost van het verderf. Die u kroont met goedertierenheid en barmhartigheden; Die uw mond verzadigt met het goede, uw jeugd vernieuwt als van een arend. Psalm 103. Die lofzang schijnt voor Zacharias geschreven! Hij zal niet altoos twisten, noch eeuwig de toorn behouden. Hij doet ons niet naar onze zonden en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden. En hij sprak, God lovende...

Gaat u naast deze man staan? Waar Christus komt, waar we getrokken worden uit onszelf en uit de duisternis, gebracht aan de voeten van de Zaligmaker, waar het adventsevangelie geloof vindt, daar gebeurt het. Dacht u dat je dan stom bleef? Dan is het: ik zal Uw Naam en grootheid prijzen. 's Zondags, in Zijn huis, waar Zijn Naam wordt aangeroepen, Zijn lofgezongen. En in de binnenkamer, waar we onze binnenste gedachten voor Hem mogen uitspreken. En naar buiten toe... Dan bent u familie van Zacharias. Dan staat het ook van u geschreven: en hij/zij sprak. God lovende!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen