Continu-arbeid: raad houden, hoe de Mens te doden

De mens met de verdorde hand is door Jezus genezen. Zijn hand is hersteld.

Wat een vreugde in de synagoge. Dat mag ook wel. In de synagoge mag op de sabbat de vreugde niet ontbreken. In de dienst des Heeren mag de vreugde niet ontbreken. Het feest van de 'vreugde der wet' moet gevierd worden. Daar geeft Jezus ook hier alle reden voor.

In de heling van de hand van de mens breekt eeuwigheidslicht door in de gebrokenheid van ons bestaan. Waar God in Christus Zijn herscheppend werk verricht vangt de eeuwige sabbat aan. Sabbat vieren. Verheugd in God, naar waarde nooit te danken.

De dienst in de synagoge is afgelopen. De mensen gaan anders heen dan ze kwamen. Onder het Woord worden we zwaarder. Onze verantwoordelijkheid neemt toe.

Het Woord is gehoord en Jezus heeft in het wonder Zijn heerlijkheid geopenbaard. Vooral dat laatste houdt de mensen bezig. Tijdens de samenkomst zijn sommigen bepaald bij 1 Kon. 13 : 1-6. Jerobeam, de zoon van Nebat... Hij propageerde een nieuwe eredienst te Dan en te Bethel en week daardoor van Gods inzettingen af. Lijkt Jezus niet heel veel op deze koning? Zal Hij gestraft worden? Een dorre hand? Tot hun verbijstering gebeurt er niets. Jezus blijkt zelfs in staat te zijn een mens met een verdorde hand te genezen. Wie is toch deze? Dit is zeker: Hij is 'een man Gods!'

De Heilige Geest leidt ons heden naar een huis. Wiens huis? Luister maar. Misschien wel ons eigen huis.

En de Farizeeën uitgegaan zijnde...

De eerwaarde broeders hebben de synagoge ook verlaten. Uiterlijk is aan hen niet veel te zien. Hoe zouden ze het gevonden hebben? Hoe zouden ze Hem(!) gevonden hebben?

Het hele gezelschap gaat naar het huis van één van hen. Op de koffie, zullen we maar zeggen. Dat komt meer voor.

De Heilige Geest vergunt ons het oor te luister te leggen aan de deur van het huis. De deur van de binnenkamer. De deur van het hart. Wiens hart? Misschien wel ons eigen hart. Luister maar.

En de Farizeeën, uitgegaan zijnde hebben terstond met de Herodianen te zamen raad gehouden tegen Hem.

Terstond. Het kan geen uitstel lijden. Wat een haast. Wat een activiteit. Is er soms een mens in nood, die behouden moet worden? De bijeenkomst blijkt een vergadering te zijn. Door een kier van de deur kijken we de kring rond. Ook Herodianen zijn opgetrommeld; mensen die de Farizeeën normaliter geen blik waardig keuren.

Er wordt raad gehouden tegen Jezus. Wat in de synagoge geschied is, is de druppel geweest die de emmer deed overlopen. De maat is vol. De gesprekken gaan niet meer in de trant van 'Hoe vond je het?' of 'Hoe vond je Hem?' Nee, het is daarbinnen een hels kabaal. Ze zijn buiten hun zinnen. Ziet in blinde razernij...

Hoe zullen we Hem doden? Dat we Hem doden staat vast. Maar: hoe? ?

Raad houden tegen Hem, hoe zij Hem zouden doden. En dat onder de koffie, thuis gekomen uit de samenkomst van de gemeente.

Vol hartstocht waken over de heiliging van de sabbat en terstond op de sabbat koortsachtig-actief in het plannen beramen om Jezus te doden. Misschien: Hem dood zwijgen. In elk geval: Hem doden.

We kloppen aan en gaan naar binnen. Er valt een ogenblik stilte. (Zelfs in het kwaaddoen moet je wel eens op adem komen.) We krijgen de kans om een vraag te stellen. 'Eerwaarde heren, een enkele vraag: Is het geoorloofd op de sabbatdag goed te doen of kwaad te doen, een mens te behouden, of te doden?'

Dit volk nadert tot Mij met de lippen, maar hun hart houdt zich verre van Mij! Dit volk. Wie is er te goed voor?

Met de mond zeggen: op de sabbat moet je goed doen; op de sabbat moet je een mens behouden. De sabbat moet je heiligen. Maar binnenskamers, in je hart overleggen, om kwaad te doen, om een mens te doden.

De Mens: Jezus Christus.

Evangelie: Lijdens-evangelie.

En de Farizeeën uitgegaan zijnde...

Ook Jezus is uitgegaan. Kruiswaarts. Hij, dragende Zijn kruis ging uit naar de plaats. Golgotha. Oog in oog heeft Hij gestaan met de nood van de mens. Oog in oog met de macht van de vorst der duisternis. Verharding. Hard voor God. Terwijl we menen Gode een dienst te bewijzen. Eigenwillige godsdienst. Jezus is er vertoornd over en meteen bedroefd.

De mens: Gods wil en wet — hoe heilig — stout versmaad!

Jezus gaat uit. Hij ziet de weg meer en meer oplichten. Het leeft in Zijn Borghart: Vader, zie, Ik kom om Uw wil te doen. Mijn liefde en ijver brandt om Uw wil en wet. Uw gerechtigheid overeind te zetten op aarde.

De weg tekent zich af. De kruis-weg. Het zal uitlopen op volledige overgave en totale verbrijzeling. Het offer moet gebracht. Zonder bloedstorting geen vergeving.

Alleen in die weg kan de verharding van een mensen-hart omgezet worden in vertedering.

In die weg worden harten verbroken, verbrijzeld.

In die weg wordt 't verbrijzeld hart verheugd.

In die weg de ware rust herboren. Sabbat. Eeuwige sabbat.

Farizeeërs' sabbatsarbeid: continu-arbeid; raad houden tegen Hem.

Jezus' sabbatsarbeid: vergeven en genezen. En op de eerste dag der week.

Ja, Hij heeft Zich vernederd in ons vlees en bloed. Ons, Farizeeën. Hij heeft Zich gebogen onder al de geboden. Ook het vierde! In de synagoge op de sabbatdagen putte Hij kracht om voort te gaan, om uit te gaan naar de plaats 'die God Hem gezegd had' (Gen. 22 : 6). Borg wilde Hij zijn voor sabbatschenders. Borg, voor zondaren die de sabbatsrust missen, dat is: wie God missen.

De toorn van God over de ontheiliging van de sabbat — zelfs van farizeeërs — brachten Hem aan het kruis.

Uw bestaan o mensenkind (Adams-zaad of Abrahams-zaad) het is van nature: raad houden tegen God en tegen Zijn Gezalfde! Maar: gijlieden wél, gij hebt kwaad tegen Mij gedacht; doch God heeft dat ten goede gedacht; opdat Hij deed, gelijk het te dezen dage is, om een groot volk in het leven te behouden.

Het is zondag. De bediening der verzoening mag plaats vinden. De Geest van Pinksteren waait door de wereld. De rust wordt weggeschonken in de prediking van het evangelie.

Vanuit het kruis en vanuit het geopende graf klinkt het ons tegemoet: Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijt en Ik zal u rust geven.

Nog steeds aan het werk? Het werk-huis nog steeds niet ontvlucht? Weet wel: het levert de dood op, de eeuwige dood.

U zegt: het is dood-vermoeiend. Dat hoeft u mij niet te vertellen. Vertel het maar aan de voeten van Hem, in wie het Woord van Psalm 22 vervuld is: Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten; en redt Mij niet terwijl Ik zwoeg en strij' ...Ik heb geen rust!

Hij volbrengt de werken der wet. Zie de arbeid Zijner ziel! De werken kosten Zijn leven. Maar: Hij is opgestaan. En aan Zijn voeten ontvangen dood-vermoeiden hét Leven en dé Rust. In Hem.

Ja, er blijft een rust over voor het volk van God. Dat is: voor allen die van Christus zijn, die in Hem geloven, die op Hem hopen, die Hem aanroepen, die Hem zoeken. Het zal weer worden zoals het was 'In den beginne'.

Continu-arbeid: Zijn Naam moet eeuwig eer ontvangen.

Eeuwige sabbat: rusten in het volbrachte werk van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Als ik daarop zie, op die volkomen rust, op Hem, dan stem ik in met psalm 63: Heere, mijn ziel en mijn lichaam hijgen en dorsten naar U...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen