'Weent niet over Mij, maar weent over uzelf en over uw kinderen'

Inderdaad, u ziet het duidelijk voor u. Het is een aangrijpende voorstelling. Een grote menigte mensen gaat op weg van het rechthuis van Pilatus, naar Golgotha.

Het is druk op deze weg. Er zullen enkele mensen op de kruisheuvel gekruisigd worden. Er is een grote optocht onderweg. Daartoe behoren soldaten en priesters, joelende kinderen, huilende vrouwen en wat schuwe discipelen. Zij omstuwen met elkaar een drietal, dat naar de plaats van de terechtstelling wordt geleid. Eén van de drie ziet er bijzonder toegetakeld uit. Zijn gelaat is geschonden en moe. Zijn lichaam doet overal pijn. Zijn voeten kunnen bijna niet meer verder. Hij is aan het eind van Zijn kracht. Onder het gewicht van de zware kruisbalk gaat Hij gebukt. Elk ogenblik kan Hij eronder bezwijken. Straks zal Simon van Cyrene gedwongen worden om het kruis van Jezus over te nemen en naar Golgotha te dragen. De stoet gaat de stad Jeruzalem uit. Buiten de stad zal het gaan gebeuren. Jezus moet aan het kruis.

Maar plotseling ontdekken we een aantal vrouwen, dat het toch met deze gang van zaken niet eens is. Toch niet iedereen blijkt tegen de Heere Jezus te zijn.

Dat doet ons weldadig aan, dat er in het bonte gezelschap van fanatieke mannen toch ook nog vrouwen zijn, die klagen en wenen. Er zijn toch nog mensen met een hart, met gevoel, met echt medelijden, met besef van menselijkheid. Waar de mannen van Jeruzalem Christus wegstoten en de stad uitdrijven, daar gaan de vrouwen van Jeruzalem Hem bewenen. Neen, dit zijn geen 'gehuurde' klaagvrouwen, die voor geld wenen, die daar hun beroep van maken. Neen, deze vrouwen hebben een bepaalde betrekking op Christus, want ze wenen speciaal over Hem en niet over de andere twee misdadigers. Misschien had Jezus de kinderen van deze vrouwen wel gezegend.

In ieder geval, ze zien Christus als Eén, die toch alleen maar goed had gedaan. Hij had zieken genezen. Hij had mensen in hun nood bijgestaan en uitgeholpen. Waarom moest Hij nu gedood worden? Hij was toch onschuldig en in ieder geval geen misdadiger. En als de vrouwen zien dat een ander het kruis moet gaan dragen, omdat het voor Jezus te zwaar wordt, dan barsten zij in tranen uit. Zij kunnen zich niet meer bedwingen en zij storten tranen om de lijdende Christus. Zij verheffen hun stem en luidkeels beklagen zij Hem, die als een misdadiger wordt weggeleid. Hun vrouwelijke gevoel is aangedaan. Ze kunnen het niet met droge ogen aanzien. Wenende vrouwen op de via dolorosa.

Maar plotseling keert Jezus Zich om en Hij zegt tot die vrouwen: 'Weent niet over Mij, maar weent over uzelf en over uw kinderen'. Jezus blijkt de tranen van die vrouwen niet nodig te hebben. Het medelijden van de dochters van Jeruzalem wijst Hij heel nadrukkelijk af. Niet wenen over Mij.

Het is waar, dat medelijden met een lijdend mens van ons gevraagd wordt. We mogen niet koud en onbewogen tegenover het lijden staan. Sympathie en waarachtig medelijden kunnen voor de ander zoveel betekenen. Onder gelovigen heeft het zo te zijn, dat als één lid lijdt, alle leden mee lijden. Dat is solidariteit in het lijden. Dat is een goede zaak.

Maar het gaat hier over het lijden van Christus. Geen ander lijden is hier mee te vergelijken. Zijn lijden is tot verzoening van zonde en schuld. Hij geeft Zijn leven tot een losprijs voor velen. Dit lijden vraagt geen medelijden. Dit lijden is plaatsbekledend en daarin kan niemand mee lijden. Jezus moet de pers alleen treden.

Deze vrouwen peilen de diepste oorzaak van Christus' gang naar Golgotha niet. Het is niet het punt dat Christus er zo erg aan toe is, dat Hij Zijn eigen kruisbalk niet eens meer dragen kan. Neen, dit is het punt: Hij draagt het gewicht der zonde, de zwaarte van de toorn van God. Hij is geen martelaar, maar de van God gegeven Middelaar. En daarom is er iets anders nodig dan medelijden. Dat is boete en berouw. De dochters van Jeruzalem moeten inkeren tot zichzelf. U kunt dat ook bekering noemen. Waarachtige bekering is droefheid over uzelf vanwege al uw zonden en ongerechtigheden. 'Weent over uzelf. De vrouwen van Jeruzalem moeten weten, dat zij door hun schuld Zijn kroon hebben gevlochten en Zijn beker gevuld.

In deze lijdenstijd past u en mij de belijdenis: 'Ik deed door mijne zonden Hem al die jammeren aan'. Moge dat de vrucht van de lijdensprediking zijn. Dat betekent een verbroken hart en een verslagen geest. Maar dat wenen over uzelf mag u dan ook brengen bij Hem, Die gestorven is voor uw zonden. Dan komt er in u ook een hartelijke vreugde in God, door Christus. Het wenende volk mag getroost worden met de beloften van het Evangelie.

Jezus zegt ook: 'Weent over uw kinderen'. De grote Kindervriend vergeet de kinderen niet. Dat lezen we op meer plaatsen in het Evangelie. Wie kinderen ontvangen heeft, zal ze met liefde en met zorg willen omringen. Zo zal het met rechtgeaarde ouders zeker zijn. En gelovige ouders zullen vooral ook zorg hebben over de zaligheid en het eeuwig behoud van hun kinderen.

Want wij zijn met onze kinderen in zonde ontvangen en in ongerechtigheid geboren. Met onze kinderen staan we schuldig voor Gods heilig aangezicht. Als u hier waarachtig ernst mee maakt, zult u moeten wenen over uzelf en over uw kinderen. Dan vloeien de tranen u uit de ogen en bedekt schaamte uw aangezicht. Maar dan zal het wenen u ook uitdrijven tot de troon van Gods genade. Dan bidt en smeekt u de Heere om de zaligheid voor uw kinderen. 'O Heere, wij bidden U, bij Uw grondeloze barmhartigheid, dat Gij onze kinderen in genade wilt aanzien'. Misschien zijn uw kinderen wel opstandige kinderen, die van het Evangelie niets (meer) moeten hebben. Die zeggen, dat God dienen goed is voor oude mensen. Het is mogelijk, dat uw kind een heel eind is weggedwaald, ver van huis en ver van God. Dat kan tranen kosten voor een vader en een moeder, die de Heere vrezen. Laat uw kind dan een kind van veel gebeden zijn. Pleit u maar op de barmhartigheid van de Heere in Christus Jezus.

Van die barmhartigheid mag u alles verwachten. Voor uzelf en voor uw kinderen. Richt dan uw treurende ogen naar Jezus heen. Hij stortte Zijn bloed tot vergeving van zonden, ook voor onze kinderen.

Gods offers zijn een gans verbroken geest door schuldbesef getroffen en verslagen, dit offer kan Uw heilig oog behagen, 't is nooit, O God, van U veracht geweest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen