Globaal bekeken

Voor een ongedwongen samenzijn met zijn kerkeraad maakte ds. T. van 't Veld te Ede onderstaand gedicht over 'de ideale ouderling'. Eén der kerkeraadsleden stuurde het ons toe.

'De ware ouderling, hij is een man
die fijngevoelig luisteren kan.
Hij gaat haast wekelijks op bezoek,
leest welgekozen uit het Boek.
Maar eerst laat hij de mensen praten,
heeft elke uitvlucht in de gaten.
In 't spreken is hij kien en vlot,
maar kan ook zwijgen als een pot.
Al is de preek ook saai en pover,
hij slaat op zondag geen kerkdienst over.
Zijn bijbelkennis is daar een wapen,
hij zit op de leer, maar nooit te slapen.
Maar moet een kandidaat er preken,
hij zal hem een hart onder de riem wel steken.
Hij is ook trouw in de vergadering:
dan komt zijn wijsheid in 't geding!
Hij spreekt niet voor zijn beurt en nooit verward,
maar maakt geen moordkuil van zijn hart.
Hij houdt zijn collega's steeds in ere,
toch kunnen ze allen van hem leren.
Hij is niet nieuwsgierig, wel attent,
terwijl hij heel zijn sektie kent.
Hij gluurt nooit, maar 't ontgaat hem niet
wie je weinig in de kerk meer ziet.
Hij houdt 't geheel van de gemeente in 't oog,
en heeft zijn vrouw en ambtsgeheim zeer hoog.

Maar dan opeens hoor ik een stem:
"Zo'n ouderling, zeg, kent u hem?"

O ja, één ding moet 'k u nog zeggen,
daarop zelfs alle nadruk leggen.
De ideale ouderling is één, die ziet:
"Zo'n ouderling, dat ben Ik niet".'

'Golf van kerkroven: kroonluchters gewild', dat is het opschrift boven een voor zichzelf sprekend stuk in de Kerkvoogdij, het orgaan van de Ver. van kerkvoogdijen in de Ned. Herv. Kerk. Hier volgt het stuk.

'De laatste maanden gaat een golf van kerkroven door delen van ons land. Nadat vorig jaar in Vreeland aan de Vecht kronen en antieke koperen olielampen werden gestolen (de daders, of concurrenten, kwamen twee weken later terug om nog meer mee te nemen), ontvangen wij in dit jaar meldingen uit twee Friese gemeenten, uit Zeeland, uit Kockengen in Utrecht en uit Koog aan de Zaan, Beets en Warmenhuizen in Noord-Holland. Het betrof bijna steeds oude koperen kronen.
In Kockengen gingen de rovers driest te werk. Zij kwamen binnen door de deur te forceren van het stookhok aan de zijkant van de kerk. Ze hebben onder vier luchters de kerkbanken verschoven, zetten op die plaatsen een houten trapleer en konden zo de vier luchters uit de haken tillen. In het voorbijgaan namen ze ook zes cassetterecorders mee. De luchters bestaan uit twee etages van acht armen. Twee zijn aan de kerk van Kockengen in 1635 geschonken door de Utrechtse (protestants geworden) kapittels van Sint-Marie en Sint-Pieter, de derde door een heer van Nijenrode; de oorsprong van de vierde is onbekend. Volgens kerkvoogd P. Sondij was de hervormde gemeente goed verzekerd tegen vervangingswaarde (bij Donatus). Daardoor kunnen de kronen – die met elkaar een goed geheel vormden en de kerk veel sfeer brachten – worden nagemaakt. Men overweegt in Kockengen elektronische beveiliging aan te brengen, maar eerst werd besloten tot verbetering van het hang- en sluitwerk. Het was al niet slecht, maar nu heeft men (nog) beter: veiligheidssloten.
Volgens informatie van het provinciaal kerkelijk bureau in Alkmaar zijn de laatste tijd in Noord-Holland geroofd in Koog twee kroonluchters, in Beets drie. In Jisp kwam men niet verder dan een poging. De sloten waren geforceerd, maar er werd niets ontvreemd. Ook Warmenhuizen staat op het Noordhollandse lijstje. Daar is men danig te keer gegaan. Maar de kanselbijbel bleef achter. De kerkvoogdij had juist besloten, naar aanleiding van een waarschuwing in dit blad, het kostbare boekwerk na elke dienst op te bergen. Maar hoe bergt men kroonluchters op? Eén twaalf-armige luchter uit de zestiende eeuw werd meegenomen. Een andere werd gedemonteerd achtergelaten. Verder verdwenen een vier- en een tweearmige kandelaar en twee drie-armige. Uit de kluis nam men 64 kleine zilveren avondmaalsbekertjes mee. Ze maken deel uit van een avondmaalsstel dat in het midden van de vorige eeuw door een burgemeesters-echtpaar aan de kerk was geschonken. Enkele grotere bekers, de bijbehorende schalen en een grote schenkkan liet men staan. De dieven namen ook honderd gulden mee, door zondagsschoolkinderen (volgens het Leidsch Dagblad) gespaard voor de N.o.v.i.b. en andere derde-wereldprojecten. De kerkvoogdij van Warmenhuizen denkt nu aan een soort inbraak-alarm.

Registratie
Volgens politie-deskundigen is het waarschijnlijk dat de buit in het buitenland wordt verkocht. Men kan de kunsthandel wel op de hoogte brengen van de diefstallen (foto's zijn in enkele gevallen onder de Nederlandse politie-korpsen verspreid), maar een goede beschrijving van de kunstvoorwerpen wil nog al eens ontbreken. Hier zou zich wreken, dat men aan protestantse zijde nooit erg warm is gelopen voor registratie van kerkelijke kunstvoorwerpen. Met deskundige beschijvingen is het echter veel eenvoudiger de handel attent te maken op gestolen goed. De registratie van kerkelijk kunstbezit gaat uitermate langzaam, met name in protestantse kring. De mankracht staat een snelle verwerking niet toe, en dat is weer een gevolg van het feit dat 't niet teveel mag kosten.

De Verenigde Naties hebben dit jaar uitgeroepen tot jaar voor de daklozen. In onze wereld leven honderd miljoen mensen, die geen dak boven hun hoofd hebben. Een van de hulpverleningsorganisaties, die een netwerk van internationale contacten heeft, is het evangelische hulp- en ontwikkelingsfonds Tear Fund (Postbus 104 te Driebergen). Hier volgen twee projectbeschrijvingen, waarbij ons terecht het Schriftwoord uit Mattheus 25 over het herbergen van de vreemdeling in gedachtenis wordt geroepen.

•'Hongerig. Half naakt. Ondanks de vele bezoekers toch eenzaam. Papier, vodden, karton, omwikkeld met plastic en touw, vormden een schamel onderdak. Prostitutie en alcohol-stoken waren de dagelijkse bezigheden. Zó zag het leven eruit van de 12-jarige Wanjiku. Eén van de kinderen uit de 150.000 inwoners tellende krottenwijk Mathare Valley in Kenia. De dagen zijn allemaal even kleurloos, sombeer en dor. Behalve de zondag. Dan is er een enthousiast gebeuren van de kerk: bidden, preken en veel zingen. Maar zelfs dát merkte Wanjiku niet meer op. De kerk merkte haar echter wel op. Mensen zochten haar op. Gaven haar voedsel en kleding. Ze veroordeelden haar bestaan niet. En op een dag mocht Wanjiku naar de naai-opleiding. Mathare Valley is nog steeds hetzelfde. Krot tegen krot. 150.000 mensen. Alcohol-misbruik en prostitutie. Uitzichtloos? Nee. Wanjiku heeft er het LEVEN gevonden. Met een beetje hulp, veel liefde en gebed. Mathare Valley telt nog honderden ándere Wanjiku's, die met een gulden per dag (30 gulden per maand) geholpen kunnen worden'.

'Het probleem van de daklozen is een immens en complex geheel. In veel landen worden schuttingen en muren om de krottenwijk geplaatst. Dan ziet de overige bevolking het probleem niet meer. Zó reageren wij ook nogal eens. Vandaag zijn er 100 miljoen daklozen, die op straten, in riolen en onder bruggen hun toevlucht zoeken. Onder die daklozen zijn ruim 30 miljoen straatkinderen. Wij moeten en kunnen er iets aan doen.'

[Test foto: Z.K.H. Prins der Nederlanden Prins Claus]

•'Tanah Abang. Kapuk… Krottenwijken langs de spoorlijn. Bieden onderdak aan duizenden Indonesiërs. Onderdak: 2,5x 2 meter met een afdakje. Infectiehaarden vanwege liet ontbreken van elke vorm van sanitair. Sterftecijfer onder kinderen: 90%! Bedelaars, floeren en paria's vinden er nog een "zeker" bestaan. Ze durven er niet weg. Waar moetje heen? Toch voelt niemand zich gelukkig. Alleen Hassan wil weg. Hij heeft zijn zes kinderen nog allemaal. Vandaag bedelt Hassan hun kostje nog bij elkaar Hij bedelt ánders, want hij weert dat ze spoedig een ander onderkomen hebben. Ze "verhuizen" naar Djonggol. De kerk helpt hem met training en informatie. Het evangelie van Jezus Christus motiveert hem een nieuwe toekomst voor zijn kinderen te zoeken. Djonggol is een stukje oerwoud. Hier en daar zijn al wat kale plekken geslagen. Daar is de kerk bezig grond te ontginnen, zodat mensen als Hassan er binnenkort kunnen neerstrijken. Met hulp van de kerk bouwt Hassan zijn huis al. Maar onderdak is niet alles. Hassan moet een nieuwe bestaanswijze leren: boer in plaats van bedelaar. Dat kan allemaal met een klein beetje hulp. Voor slechts één gulden per dag (30 gulden per maand).'

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen