Met het oog op de jongeren

Wat moet je antwoorden?
Daar zit je als vader en moeder weleens mee…
Je weet niet altijd wat je moet antwoorden op vragen die je kinderen stellen.
Ik denk nu niet aan vragen die onze kinderen stellen, als ze klein zijn… vragen e­waar je als ouders verlegen mee kunt zijn en waarvan je denkt: hoe moet ik dáár nu op ingaan.
Ik denk nu aan vragen die onze kinderen stellen, als ze groot zijn… als ze naar de middelbare school gaan of als ze op de universiteit zitten. Ze horen dan veel, ze moeten veel leren en verwerken, en daarbij worden ze geconfronteerd met allerlei verschillen en met andere inzichten. Ze moeten dingen leren die haaks staan op wat zij van huis uit rneegekregen hebben. Ze komen erdoor in verwarring. Wat moeten ze daarmee áán? Wat moeten ze bijvoorbeeld aan met de spanning tussen geloof en wetenschap? En als je kinderen met hun verwarring thuiskomen en daarover spreken, wat moet je daar als ouders dan mee aan?

Niet 'geleerd'
Daar kun je als vader en als moeder extra mee zitten, als je zelf niet zoveel geleerd hebt. Als je daar de gelegenheid niet voor hebt gehad, of als je gaven op een ander terrein liggen.
En als je kinderen dan met die moeilijke vragen thuiskomen, dan kun je het gevoel hebben, dat je niet tegen hen opgewassen bent. Je voelt je minder dan je eigen kinderen. Je bent misschien wel bang, dat ze op je neer gaan kijken en dat ze zich straks misschien zelfs wel voor hun ouders, die niet 'geleerd' hebben, zullen schamen. En dat geeft gevoelens van verdriet en pijn en ook van vervreemding.

Wijsheid en geleerdheid
Nu is het niet zo, dat wie veel geleerd heeft en veel diploma's heeft behaald per definitie ook wijs is. Wijsheid is immers niet een kwestie van intellect, van boekenkennis en mooie diploma's, maar wijsheid is een kwestie van de kennis van God, van de vreze des Heeren. En deze wijsheid doen we niet op door hard te studeren en veel kennis te verzamelen, maar door de omgang met God en Zijn Woord, door de verlichting met de Heilige Geest.
Het is deze wijsheid die wij ook als ouders nodig hebben om onze kinderen te kunnen begeleiden en te kunnen helpen in hun verwarring. Of we nu wel of niet een of andere opleiding hebben genoten… of we nu veel of weinig geleerd hebben, dat is het beslissende niet in de omgang met onze kinderen.
Als we dit inderdaad zo zien, dan zullen we ons ook niet minder gaan voelen dan onze eigen kinderen, als deze door hun studie meer kennis verzamelen dan wij tot onze beschikking hebben. Er is voor onze kinderen ook geen enkele reden om zich méér te voelen.
We moeten onze kinderen – ook door onze houding in dit opzicht tegenover hen – geen verkeerde voorstelling geven van wat de waarde is van een bepaalde studie en van het behalen van diploma's en van wat nu werkelijk wijsheid is.
Wie veel geleerd heeft, kan een dwaas zijn. En wie weinig geleerd heeft, kan een wijze zijn, een geleerde in de bijbelse zin: een Schrift-geleerde, een God-geleerde.

Uiteenlopende vragen
Wanneer nu onze kinderen met vragen bij ons komen, dan zijn dit vaak de meest uiteenlopende vragen.
Belangrijk hierbij is in ieder geval, dat zij weten, dat zij met al hun vragen bij ons terecht kunnen. Of wij daar nu wel of niet het antwoord op weten! Al is het alleen maar dat zij zo steeds weer opnieuw merken, dat er in het gezin ruimte is om ze te uiten en dat wij als ouders graag op de hoogte zijn van wat hen bezighoudt en dat wij daar ook onze intense belangstelling voor tonen.
Het is frustrerend voor jongeren en ook belemmerend voor hun groei en ontwikkeling, als zij met wat er bij hen leeft en in hen omgaat thuis niet terecht kunnen.
Wanneer het levensvragen zijn die bij hen leven, dan moeten zij zeker op ons kunnen rekenen… Vragen over het geloof, over het bestaan van God en over Zijn werk in deze wereld en andere zin-vragen… vragen over ethische onderwerpen, over leven en dood, over relaties en seksualiteit (waar zij over het algemeen niet zo makkelijk met hun ouders over zullen praten)…
Niet dat we altijd pasklare antwoorden zullen kunnen geven. Jongeren stellen vaak vragen over onderwerpen waar wij nooit over hebben nagedacht. Veel van wat voor òns vroeger min of meer vanzelfsprekend was, is dat voor de jongeren van vandaag allerminst. Wat is er ook allemaal niet veranderd! Het is dringend nodig, dat we ons dit goed realiseren!
Dit vraagt van ons een principiële openheid en ook bereidheid om naar onze kinderen te luisteren en hun vragen serieus te nemen. En om – ook samen met hen – vanuit de open Bijbel na te denken over onderwerpen waar we eigenlijk nog nooit zo over nagedacht hebben. Dat kan betekenen, dat wij over bepaalde weerstanden en gevoelens van bedreiging heen moeten stappen. Willen wij onze kinderen niet verliezen en het bos insturen, dan zullen wij dat toch moeten doen. En dat in de overtuiging, dat bij alle doordenking ook van nieuwe vragen het Woord beslist.
En als er nu vragen zijn, waar we – ook in het gesprek met onze kinderen – geen antwoord op ontdekken, wat dan?

Ouders weten niet alles…
In de eerste plaats: we hoeven dat helemaal niet erg te vinden. Want ouders weten gewoon niet alles. Die indruk moeten wij onze kinderen ook nooit geven.
In de tweede plaats: er zijn vragen waar geen antwoord op te vinden is. Veel vragen zullen voor ons pas een antwoord krijgen na de terugkomst van Christus.
In de derde plaats: naast het gesprek en het gezamenlijk nadenken en onderzoek in het gezin zijn er nog meer mogelijkheden om onze kinderen, te begeleiden en concreet verder te helpen in hun vragen.

… en hóeven niet alles te weten
Dit laatste zeggen we vanuit de erkenning, dat ouders niet alles hóeven te weten. Hoewel het goed is, dat wij ons – voorzover dat in ons vermogen ligt en voorzover ons dit mogelijk is – in de vragen van onze kinderen waar wij geen antwoord op weten verdiepen (door bijv. lectuur door te nemen of door andere ouders te raadplegen), zullen we hierbij regelmatig op onze grenzen stuiten. Bij een eerlijke en open houding van onze kant zullen onze kinderen daar alle begrip voor hebben.
We moeten als ouders dan kunnen verwijzen naar anderen. Afhankelijk van de vragen waar het om gaat, kunnen we dan bijvoorbeeld zeggen: Joh, bel die en die eens op… of: vraag het eens aan… of: loop eens binnen bij… We kunnen zoeken naar andere plaatsen of contacten waar onze kinderen dan terecht kunnen.
Verder zijn er in de gemeente natuurlijk ook verschillende plaatsen waar onze kinderen met anderen over hun vragen kunnen praten. We denken hierbij aan de catechese, aan het jeugdwerk, aan weekends e.d. En dan zijn er ook nog de verschillende studiekringen, waar christenjongeren in het zoeken van Gods leiding elkaar ook verder proberen te helpen.

Kortom
Op zich hoeven we er dus niet over in te zitten, als onze kinderen ons hun – vaak moeilijke – vragen voorleggen. Als we er maar wel iets mee doen!
Laten we hen maar stimuleren om zo ook naar ons toe te komen, en dat te blijven doen als ze ouder worden. Mede hierdoor onderhouden wij de relatie met hen. En dat niet alleen: we kunnen er bovendien zelf ook zo ontzettend veel van leren.

C. G. Geluk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen