In memoriam

Op woensdag 6 mei overleed in Ermelo ds. Wouter Dankers, op de leeftijd van 35 jaar. Nadat hij in september op de hem eigen, enthousiaste wijze begonnen was met het winterwerk, deelde hij ons mee dat hij in de herfstvakantie voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis moest. Groot was onze verslagenheid toen bleek hoe ernstig ziek hij was. Er kwamen maanden van hoop en vrees. Wekenlang werd hij verpleegd in Nijmegen. De hoop op herstel leek even gerechtvaardigd, en voor dat herstel heeft hij geweldig gevochten. Hij had zijn vrouw en kinderen zo lief, in hen had hij Gods schepping zo lief, de schepping waarin Christus is neergedaald en die herschapen zal worden.
Wij mogen ds. Dankers al vanaf de studietijd (1971-1976) kennen. Hij kenmerkte zich als een evenwichtig persoon, en had een tere omgang met God. In de wirwar van theologisch en kerkelijk Nederland zocht hij trouw te blijven aan het hem door zijn ouders overgeleverde geloof, maar daarbij wilde hij voluit staan in de wereld van vandaag en hij wilde ingaan op de vragen van nu. Kenmerkend voor hem was de uitspraak: als predikanten staan we in toenemende mate met Paulus op de Areopagus. Toen hij voor het eerst een preek hield op 'Voetius' sprak hij over het Lam Gods dat de zonde der wereld wegneemt. Hij viel op door zijn warme persoonlijkheid en als praeses van 'Voetius' was hij een samenbindend figuur.
Ds. Dankers begon zijn kerkelijke loopbaan in Doeveren (1976-1979). Het was een combinatie van werken in de gemeente en het jeugdwerk voor de H.G.J.B., en beide had zijn hart. Ook in zijn verdere leven heeft hij de inzet en het vermogen gehad om zich te richten op jongeren, en hij wist hen wezenlijk te bereiken. Zonder te vervallen in goedkope stichtelijkheden wist hij hen mee te nemen naar de diepte van het Reformatorisch geloofsgoed. Vele artikelen in 'Leiding' en 'Tijdschrift' getuigen hiervan. Hij durfde onderwerpen aan te snijden waar anderen voor terugschrokken.
In Heteren (1979-1983) gaf hij zich voluit aan het gemeentewerk, en heeft hij ook vele innerlijke worstelingen gekend. Menig keer heeft hij met grote spanning de preekstoel beklommen. Hij was Schrift-theoloog, en hij liet de Schrift spreken. Tegelijk merkte je ook dat het niet over de hoofden heenging, maar diep doordrong in het leven. Zijn verkondiging was gericht op Christus, op de rechtvaardiging van de zondaar, en daarin was hij leerling van Kohlbrugge. Maar tegelijk was er bij hem een sterke nadruk op het werk van de Geest, de Geest die levend maakt! Het leven door de Geest, juist in de heiliging en de vernieuvwng, was zo wezenlijk voor hem. Juist in zijn ziekte is ons dat zo duidelijk geworden.
De Ermelose jaren (vanaf 10 juli 1983) vormden een hoogtepunt in zijn kerkelijke loopbaan. Daar voelde hij zich thuis. Daar had hij de breedte die hij nodig had en op geen enkele manier ging dit ten koste van de diepte waar het Evangelie om vraagt. Hij preekte er graag, en door zijn preken heeft hij geweldig veel betekend. Hij stond in de volle breedte van de Vaderlandse kerk en tegelijkertijd hield hij sterk vast aan de belijdenis der vaderen, met name aan de Catechismus. Hij was wars van sectarisme. Veel hebben we de laatste maanden met hem mogen spreken over zijn leven. Tegen het sterven op zich zag hij niet op. Hij wist zich geborgen in de liefde van Christus. Maar van die liefde had hij nog zo graag hier op aarde willen spreken. Hoe diep en echt bleek zijn roeping tot het ambt te zijn! Tijdens zijn ziekte hebben we, op de momenten dat het kon, samen Calvijn's Institutie gelezen. We hebben beleefd hoe existentieel de Gereformeerde theologie is. We hebben ontdekt hoe zelfgericht eigen­ tijdse vragen vaak zijn, en ook dat we geschapen zijn tot eer van God en tot dienst aan elkaar.
Wij herinneren ons ds. Wouter Dankers als een blijmoedig mens, blijmoedig door de genade in Jezus Christus. We hebben hartelijk kunnen lachen, maar ook was er ruimte voor diepe ernst. Hij hield niet van opsmuk, hij hield van de 'gewone man' en was wars van deftigheid en opgelegde vroomheid.
We zijn diep onder de indruk van zijn worsteling voor het leven. Het leven wat God hem had geschonken was hem zo dierbaar. Zijn jonge vrouw en zijn vier kleine kinderen, door God hem gegeven, kon hij zo moeilijk loslaten. Wat zullen zij hem missen! Onze gedachten gaan naar hen uit. Moge de Heere hen een weg wijzen om te gaan.
Voor hen en voor ons allen willen we graag afsluiten met een citaat uit de catechismuspreek over de Opstanding (zondag 22 vraag 57) die ds. Dankers heeft gehouden op de zondag voordat hij voor het eerst werd opgenomen in het ziekenhuis. 'Waar de Geest werkt onstaat leven. Uit het niets. En omdat diezelfde Geest Zijn werk afmaakt, mag je het toch geloven. Hij herschept, ook uit het niets. Want van mijn lichaam blijft niet veel meer over. Hooguit wat beenderen. Stof zijt ge… tot stof keert ge terug. Maar de opstandingskracht van Christus heeft meer ook niet nodig. De Geest roept me uit dat niets weer tot leven. Hij breekt dwars door onze grenzen heen. Zelfs door die absolute grens van die kist met wat er nog rest van mijn bestaan. … Mijn enig houvast is dat ik met lichaam en ziel eigendom ben van Jezus Christus, Hij heeft mij gekocht (zondag 1). Hetzij we leven, hetzij we sterven, we zijn des Heren! En daar kan de dood niet tussenkomen. De dood is niet zo machtig dat hij mij uit Christus' hand kan rukken.

F. G. Immink
W. G. Sonnenberg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen