De nachtegaal

De nachtegaal zit diep in 't dichte hout verborgen,
omgeven door de nacht en koude voorjaarslucht;
hij is al 't aards gedruis en zelfs zijn nest ontvlucht
en wacht geduldig op het dagen van de morgen.

Maar ondertussen heft hij zonder schroom of zorgen,
op geen gevaar bedacht, voor geen gevaar beducht,
zijn hoofdje op en zendt een fluittoon in de lucht
die uitloopt in een psalm, te lang reeds opgeborgen.

Hij weet niet dat een mens vlakbij verscholen zit
wiens hart tot was versmelt en zonder woorden bidt
terwijl het opvaart op de golven van zijn galmen.

De nachtegaal vliegt weg, en ook de mens vertrekt,
hoewel de duisternis hen voor elkaar bedekt,
maar in het bos hangt nog de echo van hun psalmen.
Cornelis Lambregtse

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen