Waarom blijven de jongeren bij de kerk? (2)

De positieve kant
En dan nu de antwoorden. 'Waarom blijven jongeren bij de kerk?' Ik wil het eerst van de positieve kant belichten:
– Er zijn jongeren die blijven, omdat ze een band gekregen hebben met de Heere Jezus, een band met Zijn Woord. Ze zijn iets in het Evangelie gaan horen wat ze nergens anders horen. Ze zijn erdoor geraakt. Het is de Heilige Geest die hen aangeraakt heeft… die hen getrokken heeft en die Zijn werk in hun leven doet. En misschien dat veel van deze jongeren het allemaal niet zo onder woorden kunnen brengen, maar één ding is duidelijk voor hen: de Heere Jezus is ook voor hen gekomen en ze weten dat ze niet zónder Hem kunnen.
– Er zijn jongeren die blijven, omdat ze zoekende zijn. Niet dat ze altijd precies weten wàt ze zoeken of Wie ze zoeken. Wat ze in ieder geval wél zoeken is geborgenheid en zekerheid. Geborgenheid (en warmte) te midden van alle kilheid, dreiging en gevoelens van onveiligheid. En zekerheid te midden van onnoemelijke onzekerheid en verwarring.
– Er zijn jongeren die blijven, omdat ze verlangen naar, laat ik maar zeggen: transcendentie-ervaring. Er wordt vandaag wel gesproken over transcendentieverlies, van het verdwijnen van het Godsbesef. Heel veel jongeren echter zijn op een of andere wijze toch bezig met het transcendente, vanuit het besef dat er meer is dan wat wij met de ogen kunnen zien… dan wat wij met de zintuigen kunnen waarnemen… iets wat je wel kunt geloven en wat je ook kunt erváren. Veel jongeren in de christelijke gemeente verlangen naar een of andere Gods-ervaring.
– Er zijn jongeren die blijven vanwege relaties die zij met andere jongeren hebben. Ze hebben hun vrienden en vriendinnen in de kerk. En ze vinden het fijn om bij een groep te horen, om door anderen geaccepteerd te worden. Ze vinden het fijn om met jongeren op te trekken die dezelfde achtergrond hebben, met wie ze over dezelfde onderwerpen kunnen praten, met wie ze een of andere band beleven. Dat vinden ze ook gezellig. Jongeren zoeken en houden van gezelligheid. De herkenning speelt een belangrijke rol… de herkenning bij andere jongeren in de christelijke gemeente, op de club of op de vereniging, op een weekend of een conferentie, op een jongerendag – met daarbij het gevoel van: 'Ik ben niet alleen'.

De minder positieve kant
En dan wil ik nu de minder positieve kant, die er ook is, naar voren brengen:
– Er zijn jongeren die blijven, omdat ze meelopen – jongeren die eigenlijk nergens over nadenken. Ze hebben hun school, hun werk, hun hobby's, hun vrienden… en ach, de kerk hoort er ook bij. De kans dat ze mee blijven lopen, hangt af van het aantal mensen dat 'loopt', het aantal mensen in hun directe omgeving die naar de kerk gaan. In een dorp is dat aantal vaak groter dan in een stad. In de stad zijn er dan ook veel minder meelopers. En op een gegeven moment kunnen deze meelopers weg zijn, en zich aangesloten hebben bij al die jongeren die de kerk verlaten hebben.
– Er zijn jongeren die blijven, omdat ze 'vast'zitten. Ik bedoel: vastzitten in een bepaald patroon… een patroon van regels, een patroon van wat 'men' in de gemeente vindt van wat mag of niet mag, van wat moet of niet moet. Een dergelijk patroon van regels is vaak een verhulling van het ontbreken van geestelijk leven. De leegte wordt met regels gevuld. Het gezag is dan geen relationeel gegeven meer – en daarom ook niet overtuigend – maar een harde wet, een dictaat. Er zijn jongeren die daarin vastzitten. Ook die er zich aan proberen te ontworstelen (wat vaak heel veel moeite kost), hetzij om het heil ergens anders te zoeken, hetzij om alles – héél hun opvoeding – ver achter zich te laten. Dit zijn dan vaak de late kerkverlaters.
– Er zijn jongeren die blijven, omdat ze een onbestemde angst hebben… omdat ze bang zijn om verloren te gaan – omdat ze bang zijn voor God – omdat ze bang zijn voor de mensen – omdat ze bang zijn om uit de boot te vallen. Dit heeft natuurlijk mede te maken met wat zij horen over God en over het Evangelie en met hoe met hen en met hun gevoelens wordt omgegaan.
Veel jongeren beleven de kerk en de dingen van het geloof negatief en zouden het liefst alles aan de kant schuiven, als ze daarmee ook die onbestemde gevoelens kwijt zouden raken.
– Er zijn jongeren die bij de kerk blijven voor hun ouders. Hetzij dat zij aan het kerkelijk leven deel móeten nemen en dat ook doen om thuis ruzie te voorkomen. Hetzij dat zij dat doen, omdat zij een goede relatie met hun ouders hebben en hen niet willen teleurstellen, hen geen verdriet willen doen. Want dat is zo sneu voor hen. Deze jongeren wachten dan vaak totdat ze de deur uit zijn.

Het is wel duidelijk, dat het hebben van een band met de kerk nog niet inhoudt, dat er ook een band is met het Woord, met de Heere Jezus Christus. En daar gaat het uiteindelijk wèl om!
We mogen blij zijn, dat er vandaag ook jongeren bij de kerk blijven, maar we moeten niet op aantallen afgaan. Als we dat doen, dan verkijken we ons.

Persoonlijke zorg
Onze jongeren hebben onze aandacht en onze zorg nodig. Heel persoonlijk. ledere jongere apart. Want iedere jongere is uniek, anders dan anderen. Werkelijke persoonlijke zorg voor jongeren die voortkomt uit een bewogen en liefdevol hart wordt door jongeren zelf opgemerkt. Dat ervaren zij als weldadig.

Ervaring
Als ik nu nog eens het woord 'ervaren' noem, dan noem ik een woord dat het wel doet. Het is een woord dat in onze tijd heel erg subjectief en individualistisch wordt ingevuld. Maar in de Bijbel is 'ervaring' niet individualistisch, wel persoonlijk!
Ervaren hangt in de Bijbel samen met kennis… kennis van God, kennis van de Heere Jezus Christus. En daar zit iets objectiefs in, omdat wij deze kennis ontvangen door Gods openbaring. Hierin ligt niet alleen de band met God maar ook met het verleden, met de vaderen, en met de kerk van alle eeuwen en alle plaatsen. Waar nu deze kennis in ons leven en in de christelijke gemeente is, – waar deze kennis zich in de gemeenschap in de gemeente ook manifesteert in de onderlinge verhoudingen – in het oog hebben voor elkaar, in het elkaar liefhebben, vasthouden en dienen – daar is ook de ervaring van God. Het leven met God en de wijze waarop wij gemeente zijn, heeft alles te maken met de ervaring van het transcendente, het ervaren van God, van Wie Hij is en waar Hij is, waar veel van onze jongeren ook naar verlangen.
Gemeenschapsvorming en gemeenschapsbeoefening in de christelijke gemeente zouden we een anti-individualiseringsproces kunnen noemen. En is dit niet een proces dat wij met name in deze tijd van individualisering, met alle relatieproblemen en eenzaamheid vandien – ook onder de jongeren! – zoveel mogelijk moeten bevorderen?

Tenslotte
Ik ben begonnen met te zeggen: er zal altijd een kerk zijn, omdat God trouw is. Dat mogen we weten. Wat we niet weten is, of de kinderen die vandaag geboren worden in de christelijke gemeente over 20 jaar 'kerkblijvers' zullen zijn – of zij een band zullen hebben met Christus, met Zijn Woord. Dat God trouw is – daarmee zijn onze zorgen i.v.m. de kerkverlating niet verdwenen.
Het is altijd genade… het is altijd het werk van de Heilige Geest, als een nieuwe generatie aantreedt en het geloof in Christus belijdt. Ik voeg hieraan toe, dat de Geest gebruik maakt van mensen. En hiermee staan wij voor onze roeping om ook aan onze jongeren – en niet alleen aan onze jongeren! – door te geven wat wij zelf hebben ontvangen.

C. G. Geluk (HGJB), Baarn
(Tekst uitgesproken voor de E.O.-radio, serie 'Theologische Verkenningen'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen