Wulfert Floor

Wulfert Floor leefds van 1818-1876 te Sterkenburg; gemeente Driebergen. Naast zijn beroep als landbouwer was hij ook oefenaar.
Het moet eens gebeurd zijn, dat Floor aan het oefenen was op een boerendeel, toen in 'de hanebalken' plotseling een haan begon te kraaien. Dit hanengekraai hield maar niet op en ook de kippen begonnen te kakelen. De oefening scheen op een fiasco uit te zullen lopen. Floor bleef kalm, hield op met spreken en zei: 'Mensen, de duivel zet zijn zangers aan de gang, laten wij nu maar eens gaan zingen tot Gods eer'. De haan, hierdoor uit het veld geslagen, zweeg. De dienst kon verder rustig doorgaan.
Welke oefening Wulfert Floor daar op de deel heeft gehouden, vermeldt ds. J. T. Doornenbal ons in zijn levensbeschrijving niet, maar misschien was het die over Psalm 90: 'Leer ons alzo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen'.
Een gedeelte hiervan zal ik u citeren:
'Bedenk dit, o mens! En begin er toch vroeg aan, om uwe zaligheid uit te werken met vrezen en beven. Tel uwe dagen, en bedenk dat eiken dag, ja elk uur dat gij hier laat verloren gaan, eenmaal door u zal moeten verantwoord worden ten genen dage.
De menschen kopen kaarten, en houden billardtafels, en bezoeken speelhuizen en kermissen, en houden lange en ijdele winteravondgesprekken; en dit alles moet dienstbaar zijn tot een vermakelijk tijdverdrijf. Wel! Heeft God dan de kinderen Adams zooveel tijd gegeven, dat ze meer als tweederde daarvan missen kunnen? Waar bleven de aartsvaders dan toch wel met dien lastigen tijd, die voor den zondvloed geleefd hebben, en die zeker negen deelen langer leefden dan wij tegenwoordig? Toen moet er wel zoowel comediën en speelhuizen geweest zijn, als er struiken op het veld staan. Of zou het u ook eeuwig berouwen, o arme wereldling! dat gij dit onzalige woord tijdverdrijf, ooit in uwen mond genomen hebt? Tijdverdrijf komt uit de hel. Neen, gij en ik, wij behoeven onzen tijd niet te verdrijven, maar zijn verplicht dien uit te koopen, en te werken terwijl het nog dag is, eer de nacht komt waarin niemand werken kan. Als wij spaarzaam zijn met ons geld, en verkwistend met onzen tijd, dan is het een teeken dat wij ondieren geworden zijn door de zonde die ons gezond oordeel in het Paradijs verloren hebben, en daarom met de schelpjes gaan spelen, gelijk de kinderen, terwijl zij het goud vertrappen met onze voeten. O mensch! Tel uwe dagen, en laat ik de mijne tellen, opdat wij geen naberouw mogen hebben, als wij eerlang met den dood zullen worstelen, en gereed zullen staan om te vertrekken uit de wereld naar Jezus geduchten Regterstoel.
Onze Dichter weet, dat hij tot deze bezigheid van het tellen zijner dagen, den Heere noodig had. Daarom zegt hij niet: ik zal met een wijs hart mijne dagen tellen; maar hij zegt: Heere, leert het ons! Mozes was een groot dienstknecht van God, die reeds vergevorderd was op den weg der heiligmaking, en die meer van de ware wijsheid in zijn hart had, als wij een van allen, en nogtans bidt hij om nog meer daarvan deelachtig te worden, en vindt zich ook uit zichzelven onbekwaam, om regt ernstig de kortheid zijner dagen in acht te nemen, en alzoo zijn geheele leven in des Heeren dienst aan te leggen. Dit tellen zijner dagen acht hij eene oefening van zoo hooge wetenschap, dat hij geen minder leermeester in deze heilige rekenkunst verzoekt, dan God zelve.
Evenzoo is het nu gesteld met al het volk van God, in alle de pligten der Godzaligheid, en ook met opzigt van het regt ter harte nemen van de kortheid en onzekerheid van het leven. De dood is een spook voor der menschen natuur, waarvoor ook zelfs menigmaal een Godzalige schrikken kan.
Daarenboven heeft niet zelden de wereld en de zonde; zoodanig eenen invloed op het hart der vromen, dat zij ook niet zelden hunne sterfelijkheid vergeten en daarom zoo gedurig bij vernieuwing met Mozes noodig hebben om te bidden: eer ons alzoo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen. Of met David: Heere maak mij bekend mijn einde, en welke de mate mijner dagen zij; opdat ik wete hoe vergankelijk ik ben, (Ps. 39 : 5).
Nu, ik wensch dat de Heilige Geest dit geringe nog zegenen zal, en dat wij arme zondaren samen het sterven leeren zullen, eer de dood komt. En als eenmaal ons sterfuur zal gekomen zijn, dan wensch ik dat wij een goeden grond voor onze zielen zullen hebben, en dat wij zooveel geloofslicht, geloofskracht, geestelijke ruimte en losmaking van de aarde zullen hebben, dat wij vrijmoedig tegen den dood zullen kunnen zeggen: Kom in, gij gezegende des Heeren, waarom zoudt gij buiten staan?'
De praktische taal in deze en andere oefeningen heeft mij zoveel voor Floor doen gevoelen, dat ik zijn geschriften tot onderwerp maakte voor mijn doctoraalstudie theologie.
Ds. J. T. Doornenbal schrijft in het 'Gereformeerd Weekblad' van 1946 dat 'het geen eenvoudige taak is een beschrijving te geven van het leven en den arbeid van Wulfert Floor, in leven landbouwer te Driebergen, wiens eenvoudige geschriften voor zovelen in ons vaderland en daarbuiten tot zulk een rijken zegen zijn geweest' en dat mag ook van mijn scriptie wel gezegd worden.
Misschien kunt u mij echter helpen aan wat gegevens. Elke informatie over Floor's leven, zijn werk en de personen waarmee hij een vertrouwens-relatie had, is welkom.
J. Mulder, Broeksteeg 12, 6741 JT Lunteren, tel. 08388-2501.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen