Behoudend leven

Eigenlijk heeft een christen het lang niet gemakkelijk. Want in elke tijd moet hij waarachtig christen zijn, en toch kan hij er niet omheen dat hij in die tijd staat. En die tijd komt op hem af. Met haar opvattingen, al of niet theologisch; met haar mode, met haar kleuren, met haar tendenzen. En op één of andere manier moet je als christen daar een keuze uit doen. En dóen we ook daadwerkelijk een keuze, misschien wel vaker dan we beseffen.
Je zou daar wel eens aan willen ontkomen. Vooral op die momenten, dat je de kern van het geloof zo heel duidelijk voor ogen hebt, en beleeft, dat daar nu alles in ligt: Christus Jezus en die gekruisigd. Hij is voor mij gestorven; Hij is voor mij opgestaan; Hij zal voor mij wederkomen. Hij is mijn leven en mijn zaligheid. Amen. En daarmee uit. En verder… zou je dan maar het liefst buiten de tijd willen gaan staan. Het houden zoals het altijd geweest is. 'Nee' zeggen tegen al het nieuwe en andere, dat aandacht vraagt. We weten het nu wel…
Dit gaat natuurlijk niet. Tenminste niet als je in je dagelijks werk met veel mensen te maken hebt; niet als je studeert; niet als je kinderen moet opvoeden, die met allerlei dingen naar huis komen van school. Paulus ontneemt de Thessalonicenzen in ieder geval de verantwoordelijkheid ook niet, om in het leven te staan. Integendeel: hij draagt ze op om te onderzoeken, te beproeven, te schiften en te scheiden bij al de dingen die zich min of meer als nieuw bij hen aandienen: 'Beproeft alle dingen, behoudt het goede'.
Het tekstverband gebiedt ons om bij de dingen die allereerst beproeving vragen, in eerste instantie te denken aan de verschillende profetieën die zich in de gemeente konden aandienen. Bij de profetieën in de gemeente kunnen we globaal aan twee soorten denken: allereerst aan de meer vrije profetie, zoals die bijv. in Korinthe fungeerde: iemand sprak een bepaald inzicht uit, dat hij door de Geest had ontvangen. Vervolgens kunnen we ook denken aan de schriftgebonden profetie, die naar aanleiding van een bepaald Bijbelwoord een stuk onderwijs gaf. Dergelijke profetieën hebben hun plaats in de gemeente. God wil er door Zijn Geest de gemeente mee leiden. Die profetieën moet de gemeente dan ook niet verachten (vs. 20). Nee, ze moet ze ernstig overwegen; biddend overwegen. En wanneer ze in de lijn van heel de Schrift zijn, moet ze ze ter harte nemen.
Voor ons betekent dat in de kerk dus, dat we hetgeen er geleerd en geprofeteerd wordt, ook niet zonder meer naast ons neer kunnen leggen. Nee, het vraagt alles om onderzoek. Het geeft ons steeds weer huiswerk. Als de christenen van Berea, moeten we maar steeds weer onderzoeken, of alles zo is, als men ons voorhoudt. Beproeft alle dingen. O nee, dan zal niet alle leer ook werkelijk heilzaam blijken te zijn. Dan zullen we soms misschien met een verderfelijke leer te maken krijgen. We zullen soms misschien een ernstige dwaling ontmoeten. Nu, dan mogen we dat dus niet ter harte nemen. Als we de gelegenheid krijgen, mogen we de 'profeet' in kwestie er zelfs wel over aanspreken, dat het zò niet is.
In ieder geval: een christen mag het nooit bij voorbaat overal mee oneens zijn, of overal mee eens. Dat kan gewoonweg niet. Hij zal eerst het verkondigde moeten beproeven. Dat is zijn opdracht. Dan zal de schifting tussen goed en kwaad plaatsvinden, en dan zal hij òf behouden, òf verwerpen.
Beproeft alle dingen, behoudt het goede. Je hoort die woorden nog wel eens uit de mond van iemand, die zich ergens geen grenzen gesteld wil zien. Door niemand, ook niet door God. Deze woorden uit 1 Thess. 5 lijken hem dan aardig van pas te komen. We mogen alles uitproberen, heeft hij daarin gehoord. Nu is dat woord beslist geen vrijbrief, om met alles wat bij voorbaat kwaad is, kennis te maken. Nee, hetgeen bij voorbaat heel duidelijk als kwaad betiteld moet worden, moet ik alleen maar vermijden. Daar kan ik alleen maar schade bij oplopen. 'En als ik er toch niet helemaal zeker van ben'? vraagt iemand. Nou, dan de zaak in kwestie maar beproeven met voorzichtigheid. Als je dènkt, dat voedsel bedorven is, neem je er niet meteen een grote hap van, als je het wilt controleren. Als je eraan twijfelt of water wel meer dan een meter diep is, ga je er niet in duiken. Nee, je gaat voorzichtig te werk, en bekijkt op een veilige manier hoe het nu zit. Beter dan je overal tot aan je hals in te storten, is eerst eens peilen wat er aan de hand is. Zo moeten onze jonge mensen ook te werk gaan, en hun ouders met hen. Binnenshuis en buitenshuis.
Ook in eigen geestelijk leven moeten we zo beproevend bezig zijn. Bij gedachten die we krijgen; gevoelens die ons in een bepaalde richting lijken te sturen. Zelfs bij teksten, die ons aanspreken! We kunnen ons namelijk vergissen. Een stervende vrouw bekende: 'Dikwijls heb ik voor de stem van God gehouden, wat alleen de vrucht is geweest van mijn inbeelding en mijn trotsheid'. En over het algemeen moeten we in de gemeente hetgeen dat zich als werk van God aandient beproeven. Er is namelijk ook 'nabijkomend werk', wisten onze vaderen al. Er gebeurt weleens iets in de gemeente, dat veel lijkt op het werk van God, maar het toch niet is. Het was mensenwerk, misschien zelfs wel duivelswerk!
Iemand vraagt ondertussen: het goede moeten we behouden, maar wat is het goede? Die vraag hebben anderen ook al gesteld. De één gaf er het antwoord op: 'Goed is, wat God eert, en ons geestelijk welzijn bevordert'. Een ander zei: 'Wat tot opbouwing in het allerheiligst geloof dient, en wat de kracht des gebeds, en een blijmoedig leven naar Gods wil bevordert, behoude men als het goede'. In die richting moeten we het inderdaad wel zoeken. Op één of andere manier verbindt het goede ons nader aan God. Direct of indirect, dat maakt niet uit, maar zo werkt het wel. Een belangrijke vraag die we onszelf dan wel stellen mogen is: is ons de eer van God op het hart gebonden? Wanneer dat niet zo zou zijn, zal het met al ons beproeven wel niet veel zaaks zijn! Buiten het geloof om, buiten Christus om, kunnen we wel de christelijke normen en regels proberen te hanteren, maar we zullen telkens weer door de mand vallen, omdat we de juiste gezindheid missen. Bekering hebben we dan nodig, op alle fronten, tot op het thuisfront van ons hart toe.
U vindt het maar een hoge opdracht om zo beproevend en behoudend te leven? Dat zal zeker zo zijn, als u het helemaal zelf zou willen doen. Maar dat moet natuurlijk niet. Nee, het gaat erom, dat u dit God in en door u laat doen. En u mag zeker weten, dat Hij het wil doen, want Christus heeft aan Zijn kerk Zijn Geest beloofd. De Geest, die in alle waarheid leiden zou. Die Geest is uitgestort. Ze is in rijke mate in de kerk aanwezig. En Hij wil onderwijzend en leidend werken in mensenharten en -verstanden. Zodat ze, verlicht door de Heilige Geest, ware wijsheid ontvangen. Vanuit die Geest, door Christus beloofd en door de Vader gezonden, mag u verwachten dat ook uw beproevend bezig zijn niet ijdel zal zijn.
Behoudend leven. Dat kan en moet een christen beoefenen. Juist omdat hem zoveel is gegeven. Juist omdat hij dat niet mag verkwanselen. Eén ding is vast: omdat Gods genade behoudend is, kan de rijkdom van de christen alleen nog maar groter worden. Hier en nu, als hij het goede behoudt, na beproefd te hebben. Straks, als de Heere het Zijn dienstknecht toeroept: 'Over weinig zijt gij getrouw geweest, over veel zal Ik u zetten'.

A. de Lange, Wekerom

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen