In memoriam Jacob Dirk van Hof

Op 29 juli 1987 overleed van 86 jaar Jacob Dirk van Hof, emeritus predikant van de Hervormde Gemeente Rotterdam-Delfshaven, ridder in de orde van Oranje-Nassau. Op 23 jarige leeftijd werd hij op 31 augustus 1924 predikant te Wilnis. Vanhier ging hij vier jaar later naar Oud-Beijerland. In 1931 nam hij het beroep aan naar de Hervormde Gemeente Delfshaven en deze gemeente is hij trouwgebleven tot aan zijn emeritaat in 1966. In deze 35 jaar heeft hij een spoor getrokken in deze gemeente. Trouw en ijverig was hij in het pastoraat, maar vooral door zijn markante prediking heeft hij het al die jaren kunnen volhouden in een en dezelfde gemeente zonder dat het iemand begon te vervelen en zonder dat hij "uitgepreekt" raakte. Veel gaven had hij van zijn God ontvangen. In zijn laatste levensjaren zag hij met dankbaarheid terug op de weg die God met hem gegaan was. In zijn kinderjaren was hij ernstig ziek. Wie zou toen gedacht hebben, dat hij meer dan zestig jaren in de dienst des Heeren zou mogen arbeiden? Hij zelf wel allerminst. Na zijn emeritaat werkte hij als geestelijk verzorger in de Delfshavense bejaardentehuizen. Pas in september 1984, toen hij zijn zestigjarig ambtsjubileum vierde legde hij deze taak neer. Daarna kwam er een periode waarin lichamelijke klachten zich openbaarden. Maar, zoals zijn schoonzoon ds. W. H. de Jong in de rouwdienst mocht zeggen: Hij heeft het geloof behouden. Dat is het belangrijkste en ook voor een predikant allerminst vanzelfsprekend. Collega Van Hof zei eens tegen mij: ik heb maar een heel eenvoudig geloof. Dat kun je op de achterkant van een luciferdoosje schrijven: Niets uit mij, alles uit Hem. Zo heeft hij geleefd, zo is hij gestorven. Zijn nagedachtenis zij tot zegening. Wij bidden dat zijn kinderen en kleinkinderen toe en allen die zich hem herinneren als 'hun' dominee.
Tenslotte nog een persoonlijke opmerking. Collega Van Hof was vijftig jaar ouder dan ik. Ik heb er verbaasd van gestaan met hoeveel mildheid, hartelijkheid en waardering hij mij als jongere collega tegemoet trad vanaf de dag van mijn intrede tot het laatste toe. De wetenschap dat hij zondag aan zondag trouw via de kerktelefoon met mij en met onze gemeente verbonden was stimuleerde mij in de prediking. Zelf niet mee te kunnen preken is een handicap, maar zo iemand anders weer te kunnen stimuleren is een zegen. In dankbare herinnering,
W. Dekker, predikant Hervormde Gemeente Delfshaven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen