Verstoorde dromen

Het over de hele wereld bekende engelse weekblad Time bracht in het nummer van 10 Augustus l.l. een niet mis te verstaan artikel over Nederland. De sprekende vraag in de titel luidde: is de toegeeflijkheid te ver gegaan?
Het artikel bevat een ruwe opsomming van feiten, die ons allang bekend zijn maar die, wanneer we ze nog eens op een rij zien, ronduit blamerend zijn voor het gezicht dat Nederland naar buiten toont.
Degenen, die om bijvoorbeeld auto(radio)diefstallen worden opgepakt lachen om hun 'arrestatie' omdat ze weten dat ze vier uur later weer op vrije voeten zijn wegens tekort aan cellen.
De drugshandel tiert welig in Nederland. In 'cannabis' koffieshops brengen de obers de drugs bij de mensen aan hun tafeltje en argeloze bezoekers van de koffieshop moeten oppassen anders krijgen ze na hun bezoek aan de shop maagklachten omdat allerlei stoffen de shop verontreinigen.
In Nederland zijn ruim 3500 buitenlandse organisaties werkzaam omdat Nederland zo tolerant is.
In Nederland, het Europese land waar de fiets het meest in gebruik is, worden jaarlijks meer dan een miljoen fietsen gestolen. Metadonbussen rijden door de stad Amsterdam om drugsverslaafden te helpen.
Delen van Amsterdam, met name romdom de Zeedijk, zijn voor de gewone burger onleefbaar geworden.
Nederland is het enige Europese land, dat overweegt euthanasie te legaliseren; nederlandse artsen voeren naar schatting reeds 8000 tot 10.000 euthanasiegevallen uit, onder 'onofficiële condities'.
In Nijmegen gelukte het krakers gedurende een aantal uren in de binnenstad het heft in handen te hebben in plaats van de autoriteiten.
Een lesbisch paar krijgt een baby langs de weg van kunstmatige inseminatie, met subsidie van de overheid.

Genoeg over feiten die we allen kennen. Intussen laat Time de rotterdamse politiecommissaris J. Blaauw aan het woord, die zegt dat de filosofie tien jaar geleden was dat we niet veel gevangenissen nodig hebben omdat criminelen rehabilitatie behoeven. Intussen gaven de rechters lichte straffen. Soms zitten criminelen niet eens hun straf uit maar maken ze plaats voor ernstiger gevallen.
Time geeft ook voorbeelden van 'therapie' voor criminelen. Een Apeldoornse misdadiger, die 35 vergrijpen op zijn naam had staan, kreeg drie weken 'overlevingskamp', een straf-wandelkamp langs de kust van de Middellandse zee. Het weer was schitterend. De crimineel had veel schik gehad en zag het als een welkome vacantie.

Ook wat dit betreft is de lijst van voorbeelden oneindig groot te maken. Nog maar enkele weken geleden berichtten de kranten dat een zware crimineel vaderschapsverlof kreeg, een weekend vrij voor de opvoeding van z'n zoontje. Intussen had hij een zware kraak samen met een collega voorbereid, die door de politie tijdig kon worden verijdeld.

Reactie
Intussen signaleert Time een onmiskenbare reactie onder het Nederlandse volk, dat de verregaande tolerantie niet langer verdraagt. Zelfs worden uitspraken geciteerd van mensen, die altijd zulk een verregaande tolerantie hebben bepleit maar ja, nu vlak bij de Zeedijk wonen. De Amsterdamse burgemeester, dr. E. van Tijn, is met zijn neus op de harde feiten gedrukt en zegt 'Er is veel protest. Het bestuur van de stad is niet erg populair. De tijd van beloften is voorbij. We wandelen op de boulevard van de verstoorde dromen'.

Dat is duidelijke taal: verstoorde dromen, gebroken illusies. De illusies móésten wel schipbreuk leiden, omdat daarachter een humanistisch, optimistisch wereldbeeld en mensbeeld schuil gaat. De mens is om zo te zeggen zo slecht nog niet. Maar vergeen is dat de Schrift zegt dat de mens onbekwaam is, tot enig goed en geneigd tot alle waad. Terecht haalde L. M. P. Scholten in een artikel in de Wachter Sions, waarin hij óók over deze dingen schreef, artikel 36 van de Nederlandse Geloofs Belijdenis aan, waarin wordt gezegd dat de overheid er is vanwege de verdorvenheid van het menselijke geslacht. Intussen zegt echter de leidster van een organisatie, die sexuele omwenteling voorstaat en 15.000 leden telt, dat de weg onomkeerbaar is. Er wordt druk uitgeoefend om de vrijheden weer te beknotten. Maar het volk zou het niet nemen en de straat opgaan, uit protest. Maar Time sluit af met de uitspraak van een haagse regeringsfunctionaris die zegt: genoeg is genoeg. Er is een terugkeer gaande.

De tolerantie voorbij
Nederland wordt in het betreffende nummer van Time geschilderd als het land van grote verdraagzaamheid en gastvrijheid de eeuwen door. De Hugenoten uit Frankrijk waren welkom, de Joden uit Portugal, de Mennonieten uit Zwitserland, vluchtelingen uit Nazi-Duitsland, mensen uit Indonesië, Suriname, Nieuw Guinea, Vietnam. Dat is inderdaad waar. We hebben als natie een reputatie als het gaat om de opvang van ontheemden, van vluchtelingen. Maar wat nu gebeurt heeft daarmee niets gemeen. Gastvrijheid voor vluchtelingen is nog niet hetzelfde als gastvrijheid voor misdaad en wetteloosheid. Nú zijn we geworden een land, dat aantrekkingskracht heeft op drugsgebruikers, dealers, criminelen. En wat het aanpakken van de misdaad betreft is verdraagzaamheid, als dat nog verdraagzamheid héten mag, overgeslagen in toegeeflijkheid, wekelijkheid. We zijn – zo beginnen velen te beseffen – de tolerantie voorbij en komen in de sfeer, waarin de verdraagzaamheid zelf tot onverdraagzaamheid wordt. Diegenen die van de verdraagzaamheid profiteren worden onverdraagzaam voor dát deel van de bevolking, dat nog normen en waarden gehonoreerd wil zien en roepen onverdraaglijke, want onleefbare situaties op, waarin angst een grote rol gaat spelen.

Staphorst
Time laat niet ongenoemd dat er in Nederland ook mensen zijn, die naar de normen van de Bijbel willen leven. Een apart kader is gewijd aan 'leven bij het Boek'. Welnu, dit kader is dan gewijd aan Staphorst, compleet met plaatje van oud-wethouder Wassebalie met zijn vrouw in Staphorster dracht. Dat staat model voor de 'ongeveer 300.000 mensen in de Nederlandse 'Bijbelgordel', een strook van stoer conservatieve Nederlands Hervormde gemeenten (of gereformeerde gemeenten, want reformed is nu eenmaal beide, v. d. G.), diagonaalsgewijs van Oostburg in het zuidwesten tot Oudemirdum in het noordoosten'. Ze leven bij de Heidelbergse Catechismus, waarin de leer van de uitverkiezing 'mild' wordt gehanteerd. En dan wordt verder al­les op één hoop geworpen: bezwaren tegen inenten en verzekeren, tegen de media, al heeft ook Staphorst – zo wordt gezegd – toegegeven aan de tijdgeest vanwege de acceptatie van de radio, vroeger genoemd het mondstuk van de duivel.

Hoe dit ook zij, de verslaggevers van Time beseffen dar er in Nederland ook nog een volk woont, dat bij de Schrift wil leven en daaraan de normen, ook voor volk en overheid ontlenen wil. Dat Time meent dat men daarvoor in klederdracht moet lopen laten we maar voor de verantwoordelijkheid van de verslaggevers, evenals het aantal mensen dat als levend bij de Bijbel wordt aangemerkt. Of straalt ook kerkelijk Nederland als geheel dezelfde wekelijkheid en toegeeflijkheid uit als onze sámenleving als geheel?

Hopelijk mag dat volksdeel, dat bij de Schrift wil leven, vandaag nog zoveel uitstralen van de bevrijdende kracht van het Evangelie dat, als er een keer komt in ons volksleven dit niet een pure reactie zal zijn, die even gevaarlijk kan zijn als de terreur die ons nu belaagt. Want reactie op de huidige verschijnselen kan ook in een reactionair gedrag omslaan dat ook gevaarlijk is. Alleen als er een nieuw ontwaken komt met een levend besef dat het gebod Gods ten goede is zal er toekomst zijn.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen