De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Gebedsdienst

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Gebedsdienst

Van overzee

4 minuten leestijd

Elke dinsdagavond is er een 'culto de oración' (= gebedsdienst). Ook in de vakantietijd. Juist ook dan, want dan kunnen diegenen die de avondschool bezoeken ook komen. Ik was vanwege ziekte en vanwege onze vakantie een aantal weken niet geweest. Daardoor heb ik opnieuw ervaren, hoe fijn het kan zijn om samen te bidden. Om half acht begint officieel de dienst. Ik laat wat foto's zien van Huaraz, waar de ouders van Abel, Rebeca en Judith wonen. Foto's kijken is hier altijd een zeer geliefde bezigheid. Eén van de redenen is dat maar enkelen een fototoestel hebben in de wijk en die werken dan vaak tegelijk als fotograaf.
Diaken Abel leidt de dienst en leest Joh. 11 : 35: 'Jezus weende'. 'Wat voor conclusies kunnen we daaruit trekken?', vraagt hij. Daar geven we samen antwoord op. We zingen weer een lied en daarna maken we een lijstje van de voorbeden, die zeker niet vergeten moeten worden. Dit is tegelijk een zekere oefening in hoe je thuis ook de voorbede kunt beoefenen. In de loop van de week kun je er weer eens aan denken. Ook kom je er als dominee tijdens zo'n gebedsdienst achter, wat de gemeenteleden bezorgd maakt, wie er ziek zijn en je kunt na afloop een afspraak maken voor een pastoraal bezoek bij iemand die dat nodig heeft. Zo is de gebedsdienst een vitaal deel van het pastorale werk. Tegenover de zo grote problemen kun je je hier zo machteloos voelen. Heerlijk om dan alles in Gods handen te mogen leggen.
Na de opsomming van de noodzakelijke voorbeden, worden we in groepjes van drie verdeeld. Inmiddels komt diaken Alonso, die zojuist gearriveerd was van een reis naar de classis San Martin, in 't noorden van Peru. Dat weerzien doet me goed. Als coördinator van het diakonale werk en zo lid van de Junta Directiva van de kerk heeft hij alle gemeenten van die classis bezocht en adviezen gegeven. Dat komt het maken van een werkplan van de hele lEPP erg ten goede. Een hoopvol teken, dat men het centralisme wat wil doorbreken en het niet wil laten bij 't opsturen van bevelende brieven en enquêtes vanuit Lima, die toch slechts zelden beantwoord worden.
Ik zit bij hem in 't groepje van drie en ook met een vrouw, die pas sinds een maand in de kerk komt. Nadat wij gebeden hebben, begint zij ook aarzelend te bidden. Het komt dan zo ongekunsteld en echt over. ''k Weet niet hoe ik het zeggen moet, Heere God, maar doe Uw wil in mij. Maak me standvastig. Dat ik met heel mijn lichaam U dienen mag.' Dit maakt me nu waarachtig blij. Iets van de gemeenschap der heiligen wordt gesmaakt. Dit positieve krijgt des te meer reliëf tegen de achtergrond van een moeilijke politiek-economische situatie, waar we op het moment in verkeren. Abel haalt dat ook aan. Hij zou wel willen dat we 's morgens vroeg bij elkaar zouden komen in de kerk om te bidden, want in zijn huis komt het er door de drukte en het lawaai niet van. 't Is een opwelling van hem, dat te zeggen, gemotiveerd door 't fijn vinden van de gebedsdienst. Toch geen raar idee. De plichtsgetrouwe roomse kon 's morgens vroeg al terecht in de kerk. Voor 't werk naar de kerk. Trouwens, wat denkt u van Simon en Anna: dag en nacht in de tempel, verwachtende…
Overdreven? Toch: wie kent niet het probleem van de jacht van het leven, die 's morgens de stille tijd wegwaait? Zo'n gezamenlijke gebedsdienst stimuleert in ieder geval om elke dag het gebed niet over te slaan.
Wellicht zijn in Nederland ook weer doorde-weekse gebedsdiensten nodig; die ons de noodzaak van het gedurig en vurig gebed op het hart drukken. Je hebt soms een bepaald kerkelijk structuurtje nodig om je persoonlijke stille uurtje niet te vergeten en inhoudelijk te verrijken. Of denkt u dat één bid- en dankstond per jaar voldoende is om de afval van God en het ongeloof tegen te houden?

L. W. Smelt, Lima, Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 augustus 1987

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Gebedsdienst

Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 augustus 1987

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's