Een vakantiezondag in Huaraz

Ook al trek je je terug in het gastenhuis (alias retraite en herstellingsoord) van een voormalig klooster in Huaraz (waar kun je immers beter verkeren dan tussen de 'donkere' en 'witte' bergketens van de callejon van Huaylas, het Zwitserland van Peru), je wordt toch ontdekt. De jeugdvereniging van een protestantse buurgemeente in Lima op weg naar een huissamenkomst een eindje buiten de stad, liep ons tegen het lijf en herkende de buurmandominee van de presbyteriaanse kerk. Ze nodigden ons uit zondag te kerken bij 'La Vid verdadera' (de Ware wijnstok), een gemeente vlakbij het centrale plein van de stad, 't Is een nieuw plein, want na de aardbeving van 1970, waarbij 80.000 mensen omkwamen in die hele streek, moest de stad herbouwd worden.
Daar er in Huaraz geen presbyteriaanse kerk is, en er voorzover wij zijn ingelicht, geen nederlandstalige vakantiekerkdienst in Huaraz georganiseerd is, hadden we toch al besloten een andere evangelische kerk te bezoeken.
Toen we om half tien als gezin (inclusief de jongste van bijna twee) de kerk binnenkwamen, was de dienst al begonnen. Een broer van Rebeca (een trouw lid van onze gemeente 'Los Olivos') leidt de dienst en herkent ons. Dat betekent nu zeker dat je naar voren geroepen zult worden om de groeten over te brengen van onze gemeente in Lima, een vast gebruik in de protestantse kerken in Peru. Je bent echter gelukkig niet de enige die naar voren geroepen wordt. Een zuster van de jeugdgroep uit Lima wordt geroepen een nieuw gezang aan te leren. Een andere zuster leidt de met handengeklap begeleide zang van een keten van gemakkelijk in het gehoor liggende 'coros'. Een broeder wordt gevraagd de schriftlezing te doen. Ondertussen komen er nog steeds mensen binnen. Wat je dan opvalt, is dat de oudere vrouwen, die een breedgerande hoed dragen, die afzetten. Uit eerbied voor God doen ze dat. Aan 1 Cor. 2 : 2-16 lijkt men geen boodschap te hebben. Wel aan 1 Tim. 2 : 8, want de mannen (maar niet alleen zij) heffen soms hun heilige handen omhoog.
Verder valt me op dat we voortdurend moeten gaan staan om te zingen, te bidden en Bijbel te lezen. Zitten we eenmaal, dan is het de taak van de diakenen om hen, die tot de zoete slaap zich neigen, wakker te schudden. Vandaar dat vele staan, denk je dan. Hoog liturgisch is het zeker niet bedoeld en als nieuwlichterij wordt het niet gezien. 's Is maar net, in welke cultuur je bent, blijkt dus weer.
Waar ik nog steeds niet aan kan wennen, is dat iedereen de voorgang(st)er helpt bij 't gebed door met eigen woorden hardop mee te bidden. Daarop moet echter de amerikaanse zendeling aangezien worden, die hen geleerd heeft, dat dit zo moet. Want voorgaan in gebed is één (en dat kunnen best 'n paar personen na elkaar doen als 't om de voorbede gaat) en 'n persoonlijk gebed is twee. Er kan best voor allerlei gelegenheid gegeven worden, maar je kunt m.i. niet die twee vormen op hetzelfde moment laten functioneren. Dan krijg je een kakofonie in plaats van een symfonie. Men schijnt het te verdedigen door zich te beroepen op een joodse bidgewoonte en men vindt onze wijze erg 'koud'. Alles goed en wel, denk je dan, maar ik vind het niet eerbiedig.
Het is nog wat anders als men soms met zachte stem het gebed van degene die voorgaat beaamt door 'amen' of 'ja, Heere' te zeggen, zoals dat ook in onze gemeente gebeurt.
De tienden worden naar voren gebracht in de daarvoor uitgereikte enveloppes en men doet een speciaal gebed voor de (milde) gevers, die God immers liefheeft en beloont.
Deze zondag voert de jeugd een drama op, dat als preek bedoeld is. 't Gaat over een verlamde weduwe uit de tijd van Jezus, wiens zoon timmerman is, met als specialiteit het vervaardigen van kruisen en het aan het kruis slaan van misdadigers. Ondanks herhaald smeken van zijn moeder gaat hij daarmee door. Pas na ook het kruis van Jezus vervaardigd te hebben en Hem eraan geslagen te hebben, komt hij tot groot berouw en bekeert zich. Terwijl het drama in vier korte bedrijven opgevoerd wordt, blijven er meer mensen bij de open ingang staan kijken. Van de vele voorbijgangers zijn er altijd wel enkele nieuwsgierigen. Na het drama verzorgt de voorzitster van de jeugdvereniging een korte uitleiding-preek en probeert ons allen, maar vooral de nieuwkomers en zij die bij de ingang staan, in te leiden in het nieuwe leven met Christus. Dat zouden weinig vrouwen in Nederland haar nadoen, bedenk ik.
Hierna is er nog een extra collecte voor de onkosten, die gemaakt worden als gevolg van de uitnodiging aan de broeders en zusters uit Lima. Ze zijn hier heel wat gastvrijer dan in Lima, moet ik toegeven. Men brengt de gasten onder in de kerk. Heel wat gemeenteleden staan een matras af en dragen etenswaren aan. Ik moet even terugdenken aan de jeugd- of uitwisselingsweekenden in Nederland.
Dan stapt er een oud vrouwtje naar voren en vraagt of de gemeente voor haar wil bidden in verband met haar verjaardag. Dat wordt gedaan en daarna geeft ze een kort getuigenis van wat de Heere in haar leven al betekend heeft. De dienst heeft inmiddels als tweeënhalf uur geduurd. De dominee zegt echter dat het nog vroeg is, maar dat dat i.v.m. een gemeentevergadering goed uitkomt. Vanavond om 7 uur worden we ook weer uitgenodigd en voor de twee kerkdiensten gedurende de werkweek.
Tja, je benen onder andermans kerktafel steken is op z'n tijd best heel goed. Je gaat weer eens opnieuw nadenken over wat er 'opgedist' wordt en hoe. Of alles smaakt? Of je niets mist? Wat is eerbiedig? Hoed op of hoed af? Handen gevouwen of opgeheven? Of nog beter: knielen? De voorgang(st)er bidt alleen of ieder bidt door elkaar?
Duidelijk is dat soortgelijke vragen alleen in je opkomen, omdat je met twee verschillende culturen en tradities te maken hebt. Gelukkig is daar de Heilige Schrift, de gezaghebbende norm voor beide culturen. Een onpartijdige scheidsrechter? Elke mede door haar cultuur en traditie bepaalde kerk mag bij haar aankloppen. Nog sterker: we moeten samen bij haar te rade gaan om de volle waarheid te leren kennen. Dat maakt het er niet gemakkelijker op. Dat vraagt nederigheid en openheid. We spannen de Schrift zo gauw voor ónze gebruiken en principes en laten haar niet uitspreken, terwijl ze juist op alle culturen berekend is.
Criterium moet zijn: gaat het ons werkelijk om de eer van God in onze kerkdiensten en wordt de vreze des Heeren bij ons werkelijk gevoed en gevonden? Voor die kerken en christenen neem ik mijn petje af, want hun wacht de kroon des levens.

L. W. Smelt, Lima, Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen