Lichamelijk gehandicapt, en dan…?

Wanneer mensen een lichamelijk gehandicapte zien, roept dat vaak gevoelens bij hen op, waarmee ze niet goed raad weten. Deze gevoelens kunnen variëren van afschuw, van een niet geconfronteerd willen worden, tot medelijden, het zielig vinden, eventueel zelfs tot gevoelens van verwondering voor de gehandicapte die zijn gemis zo moedig draagt.
Elke lichamelijke handicap heeft een 'niet-kunnen' of een 'minder-kunnen' tot gevolg. Verlamde benen hebben tot gevolg, dat we niet gaan en staan kunnen waar we willen. Vergroeide handen door de rheuma maken dat zelf eten en drinken en zich aankleden moeilijkheden opleveren. Het kost gehandicapten vaak veel moeite om te aanvaarden dat ze zijn aangewezen op hulp van anderen. Een gehandicapte zal zich proberen te verzetten tegen zijn afhankelijk-zijn. Ook zal hij zich willen ontworstelen aan de 'hulp' van al die goedbedoelende mensen, die het de gehandicapte door hun manier van optreden juist zo extra moeilijk maken.
Het komt ook voor dat mensen denken, dat lichamelijk gehandicapten óók verstandelijk gehandicapt zijn. Ze proberen hen te bevoogden als een klein kind. Het kan voor gehandicapten erg verademend zijn als ze geholpen worden door 'vrolijke en gemoedelijke mensen', die gewoon even hulp bieden waar dat nodig is!
Ieder mens is anders, is uniek. Daarom kunnen we nooit spreken over dè gehandicapte, dè ouder en dè hulpverlener. Die bestaan immers niet. We geven dus in dit artikel slechts de grote lijnen aan.

Een gehandicapt kind
Het maakt een verschil of een kind gehandicapt wordt geboren, of dat het door een ongeluk of ziekte gehandicapt wordt. Dat zal bepalend zijn voor de manier, waarop vader en moeder met hun gehandicapte kind omgaan.
Het aanvaarden en verwerken, het accepteren van het ouderschap van een gehandicapt kind staat vaak centraal in het denken en handelen van de ouders.
Ze zullen zich afvragen: 'Waarom overkomt ons dit als ouders en ons kind? Wat is de zin ervan? Hoe en wanneer spreek ik er met m'n kind over als er sprake is van een langzaam slopend ziekte-proces of van een erfelijke belasting? Is m'n kind wel sterk genoeg om dit aan te kunnen?'
Met deze vragen kunnen ouders soms lange tijd worstelen – soms een leven lang. Zo zijn er verschillende onderwerpen, waar deze ouders niet omheen kunnen. Daarom is het fijn, wanneer ze anderen ontmoeten, met wie ze hun ervaringen en problemen kunnen uitwisselen.
Het onderkennen van deze zaken in het licht van Gods Woord geeft ons de grote troost, dat door alles heen Gods liefde tot ons komt. Hij wil een Vader zijn voor allen die het ouderschap willen vervullen door te zorgen voor een gehandicapt kind, een kind van Hem!

Opvang in de school
Leerplichtige kinderen, die lichamelijk gehandicapt zijn, moeten ook onderwijs volgen. Alle mogelijkheden moeten worden onderzocht en met deskundigen besproken.
Een belangrijke zaak is, dat de ouders – indien dit mogelijk is – hun doopbelofte nakomen en niet alleen zelf onderwijzen, maar ook doen onderwijzen in de 'voorzeide' leer.
In een schoolgebouw moeten meestal allerlei voorzieningen worden getroffen. Tevens vraagt het vaak veel extra inzet van de leerkrachten. Wanneer leerkrachten hun opdracht serieus nemen, zal dit voor hen niet te veel zijn. Ze willen zich dan inzetten om binnen de christelijke school ook 'gehandicapte kinderen te brengen tot Jezus'.

Meedoen in de christelijke gemeente
Hoe staat het met de toegankelijkheid van kerkgebouwen voor mensen in een rolstoel?
Wanneer we weloverwogen willen werken aan de integratie van gehandicapten in de christelijke gemeente, dan moeten de kerkdeuren openstaan voor elk gemeentelid. Voor veel gehandicapten geldt telkens 'niet-kunnen' of 'minder-kunnen'.
De gemeenteleden komen 's avonds bijeen om met elkaar Gods Woord te onderzoeken. De gemeenteleden gaan op bezoek bij zieken, bejaarden en eenzamen om op deze manier daadwerkelijk hulp te bieden. De gemeenteleden kunnen aktief zijn in het ambtelijke werk, het jeugdwerk en het evangelisatiewerk. De gemeenteleden kunnen…
En de gehandicapten? De Heere vraagt toch ook van hen, dat ze hun leven in dienst stellen van Hem en van hun naasten?
En dat 'niet-kunnen' dan? Aan deze moeite wordt meestal weinig aandacht besteed. Het spreekt voor de meeste gemeenteleden 'vanzelf', dat lichamelijk gehandicapten niet meedoen binnen de christelijke gemeente.
Maar spreekt het ook 'van-zelf', dat zij waar maar enigszins mogelijk wél aktief betrokken worden bij het gemeentelijk leven?
Ook gehandicapten hebben talenten van de Schepper ontvangen, die ze tot Gods eer en in dienst van anderen willen gebruiken! Laten we mogelijkheden creëren om dit binnen de christelijke gemeente mogelijk te maken, zodat alle leden van de gemeente – gehandicapten en niet-gehandicapten – optimaal kunnen functioneren.

Toekomst
Onze zorgende God neemt de handicap niet weg in dit leven, maar Hij biedt een machtig perspectief: een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.
Daar zal geen zonde, handicap of gebrokenheid meer zijn. Daar zullen al Gods kinderen volmaakt, door niets belemmerd, Gods Naam mogen verheerlijken tot in eeuwigheid.

A. A. Korevaar, Barneveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen