Globaal bekeken

Eén van onze lezers ontving van iemand een Zuid-Afrikaans gedicht, dat hem aansprak. Hij voegt eraan toe 'we proberen bij het sterven vaak nog wat goed te maken voor datgene waarbij we in het leven tekort geschoten zijn'. Hier volgt het gedicht.
'n Bietje meer glimlach
en minder kla.
'n Bietje meer gee
en minder vra.
'n Bietje meer 'ons'
en minder 'ik'.
'n Bietje meer liefde
dat foute bedek.
'n Bietje meer bloeme
op die levensweg.
En minder kransies
op die graffies geleg.

In een 'Kuyper-nummer' van Kerknieuws stond een kolommetje van dr. G. Puchinger onder de titel 'Kunstenaar Kuyper'. We laten het hier volgen.
'Van Kuyper valt veel te zeggen, goed en kwaad. Allen die goed over hem praten zijn het daarom onderling nog niet over hem eens; evenmin als zij die kwaad over hem vertellen. Ook dit is een bewijs van zijn veelzijdigheid. Daarnaast doet zich het feit voor dat zijn partij verdwenen is, zijn universiteit van karakter is veranderd en zijn kerkelijke volgelingen na 1892 ten tweede male "samen op weg" gaan. Maar Kuyper is gebleven. Hij stimuleert en waarschuwt, wekt tot tegenspraak en verzet; maant in iedere gemeenschap tot isolement en oppositie, maar geeft met zijn levensloop tevens aan dat men heel de natie moet dienen, en met zijn overtuiging zelfs in internationaal verband moet durven optreden. Als bij alle veelschrijvers gaat een mens verborgen achter zijn geschriften, die voor velen moeilijk kenbaar is. Bij Abraham Kuyper wordt deze vóór alles gekenmerkt door zijn bekering te Beesd én zijn kunstenaarschap. Dit laatste is niet te verwaarlozen, en men verwaarloost het wanneer men Kuyper enkel naar schoolse maatstaven meet Kuyper heeft zichzelf tegengesproken, hij is in zijn gegevens soms inexact, hij laat zich soms al schrijvend in haast meeslepen door een gedachte, die meer het gevolg is van een inval dan van geduldige toetsing. Het is alles het gevolg van "gebreken", die mede samenhangen met zijn artisticiteit, waaraan uiteraard zijn tegenstanders geen boodschap hadden, want die vielen hem aan op zijn zwakke punten, evenals Kuyper het hen deed. Kuyper is vóór alles de man van de visuele verbeelding. Het is heel gemakkelijk hem op bepaalde punten onweerlegbaar te weerleggen, en tevens te vergeten dat men hem niet met de rekenlineaal klein krijgt Zijn pluriformiteitsleer en gemene-gratieleer, zijn christelijke partijformatie en wetenschapsconceptie zijn niet onweersproken gebleven, maar om eigen inzicht vorm en gestalte te geven hebben velen, ook nu nog, Abraham Kuyper nodig, door hen bij te vallen of te bestrijden. Abraham Kuyper blijft verzamelpunt én scheidslijn binnen de protestantse wereld, en wie geniet in het aantonen van rekenfouten bij hem, mag zich de vraag stellen: Waarom is de scheve toren van Pisa niet al lang afgebroken?'

Wilt u een stukje misleidende informatie? De Koninklijke Vereniging voor Facultatieve Crematie geeft die. Leest u maar mee.
'De Facultatieve heeft voor u een brochure samengesteld, waarin veel gestelde vragen eertijk worden beantwoord. Bijvoorbeeld de vraag of er godsdienstige groeperingen zijn die cremeren verbieden. Veel mensen veronderstellen ten onrechte dat hun kerk bezwaren heeft tegen crematie. Voor de meeste kerken is crematie echter een heel normale zaak. Wilt u meer weten over crematie, vraag dan vandaag nog onze brochure aan.'

'Wist u bijvoorbeeld dat crematie is toegestaan door bijna alle kerken? Zo zijn er tal van wetenswaardigheden over crematie in onze brochure…'

Overigens moet erkend worden dat crematie helaas ook in kerkelijke kring meer en meer geaccepteerd is. Het komt zelfs voor dat predikanten gecremeerd worden in plaats van begraven. Maar in brede kring wordt gelukkig begraven nog steeds als dè christelijke vorm van lijkbezorging beschouwd. Zelfs uit niet-christelijke kring komen intussen overigens meer en meer bezwaren tegen crematie. Ook humanisten gaan inzien dat crematie on-menselijk is. Als christenen weten we dat het tarwegraan in de aarde sterven moet. Tot de dag van de wederopstanding!

Het Evangelisch Centrum voor Verslaafden 'De Hoop' te Dordrecht bestaat tien jaar. Verslaving, een keuze. Dat is de titel van een aansprekende brochure. Uit deze brochure de volgende stukken:
• Drugsverslaving is nu een van de grote plagen van de westerse beschaving. Ook Dordrecht ontkwam er niet aan. Een groep christenen raakte daar in het begin van de zeventiger jaren bewogen met de verslaafde medemensen in hun omgeving. Die bewogenheid werd omgezet in daden. Met financiële hulp van vrijwel alle kerken en talrijke individuele gevers werd een crisiscentrum ingericht in een voormalig fabriekspand. In 1976 ging het open: het eerste project van Stichting 'De Hoop' die een jaar eerder was opgericht
'De Hoop' is een vluchtplaats voor mensen zonder uitzicht. Honderden verslaafden zochten er een nieuwe toekomst Een christelijk centrum. Maar van de verslaafden wordt niet geëist dat zij met dat geloof instemmen. Het enige criterium voor toelating is dat men zelf de noodzaak van opname inziet.
• Elke dag kiest de mens. Hij neemt grote en kleine beslissingen. Links of rechts? Doen of niet doen? Ja of nee? Leven is kiezen! Mensen zijn niet willoos overgeleverd aan instincten, maar beschikken over een vrije wil. Goede opvoeding is er op gericht daarmee te leren omgaan. Opvoeden is: kinderen léren kiezen.
Ook verslaving aan roken, alcohol of drugs begint met een keuze. Als de eerste sigaret wordt aangeboden, kan men 'ja' of 'nee' zeggen. Reclamemakers stimuleren het jazeggen ten opzichte van tal van middelen en gewoonten. Ondanks alle risico's die – bijvoorbeeld – alcohol en tabak voor de gezondheid met zich mee brengen.
• Verslaafden komen uit alle milieus. In 1984 telde Nederland zo'n 40.000 zwaar verslaafden. En het probleem groeit nog steeds. Alle oplossingen die men aandroeg, hebben gefaald. Drugsverslaving is primair een geestelijk probleem. Ook als de lichamelijke verslaving is opgeheven, blijft de behoefte aan de geestelijke 'kick' bestaan. Telkens opnieuw heeft de verslaafde de neiging (weer) uit de realiteit te vluchten. Veel politici en hulpverleners hebben de moed opgegeven. Men neigt er toe drugsgebruikers maar heroïne te verstrekken, om op die manier de maatschappij tegen criminele randverschijnselen van de verslaving te beschermen. Daarmee isoleert men de verslaafde in zijn eigen uitzichtloze wereld. De situatie lijkt hopeloos. Tenzij de samenleving een andere keuze doet. Ook hulpverlening is een kwestie van kiezen.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen