Global bekeken

We hebben de laatste jaren, verheugend veel promovendi kunnen feliciteren in deze rubriek. Ook thans weer een felicitatie, ditmaal aan het adres van drs. C. A. van der Sluijs, hervormd predikant te Veenendaal, die op D.V. donderdag 10 december a.s. aan de Rijksuniversiteit te Utrecht hoopt te promoveren op een proefschrift, getiteld 'Charles Haddon Spurgeon, een Baptist tussen Hypercalvinisme en Modernisme'. Het fraai uitgegeven, 324 pagina's tellende proefschrift, zal best aftrek vinden, gezien de brede belangstelling, die tot in deze tijd voor de 'Prins der predikers' is blijven bestaan.
We wensen de promovendus en de promotor prof. dr. O. J. de Jong een goede dag toe. Hier volgen enkele van de gebruikelijke stellingen.

• C. H. Spurgeon was meer Calvinist dan Baptist.

• In zijn tijd had Spurgeon evenveel recht op de titel 'Prins der Predikers' als op die van 'De laatste der Puriteinen'.

• Spurgeon's conceptie van het Arminianisme impli­ceerde het Modernisme en omgekeerd.

• De eventuele fusering van de Nederlandse Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken in Nederland is een sociologische constructie met een pseudo-theologische structuur

• De plaats van de Nederlandse Hervormde kerk, als legitieme openbaring van het lichaam van Christus en voortzetting van de ene algemene christelijke kerk in Nederland, is onopgeefbaar.

• De academische vorming van de dienaar des Woords is onmisbaar met betrekking tot het interpreteren en prolongeren van het belijden van de Kerk der eeuwen.

• Als het dogma het loflied van de kerk is (A. A. van Ruler), dan zou elke theoloog dichter moeten kunnen zijn.

• De versnippering van de christelijke politiek is meer gerelateerd aan zelfbevestiging dan aan de vastheid en zekerheid van het Woord van God.

• In een reformatorisch dagblad dient het hoofdcommentaar de Geest van de Reformatie te ademen.

• Het geestige en het geestelijke zijn in het Bijbelse denken meer met elkaar verwant en op elkaar betrokken, dan in het Gereformeerd Protestantisme doorgaans is begrepen.

Het poneren van stellingen, als begeleidend verschijnsel van een proefschrift, blijft zinvol, zo lang het wetenschappelijke bewijs van het tegendeel niet is geleverd.

Op 20 november 1977, dus precies tien jaar geleden, ging president Sadat van Egypte naar Israël voor zijn befaamde vredesmissie, die uitliep op de accoorden van Camp David. Spoedig daarna is hij om het leven gebracht. Wie vandaag Egypte bezoekt bemerkt hoe de vermoorde president bij zijn volk zeer geliefd was. Hij was een ander type leider dan de meeste van de middenoosterse heersers. Zelf afkomstig uit een arm gezin met dertien kinderen stond hij dicht bij het volk. Zijn vredesmissie kwam voort uit een oprecht verlangen naar vrede, met erkenning van het recht van bestaan van Israël binnen veilige, afgesproken grenzen.
Ik las dezer dagen nog eens door wat Sadat in zijn autobiografie uit 1977, die in 1978 ook in het Nederlands verscheen, schreef over dat bezoek aan Israël. Hier volgt een gedeelte. De lezer realisere zich wel dat Sadat moslim was.

'Mijn machine vertrok van het vliegveld Aboe Soewair in de kanaalzone en binnen veertig minuten landden we op het vliegveld Lod. Ik was in Israël. Ongeloof overheerste overal en het volk was perplex. Het ogenblik dat ik uit de machine stapte, zag ik mij van aangezicht tot aangezicht geplaatst tegenover mevrouw Golda Meir, die haar bezoek aan de Verenigde Staten had afgebroken om bij mijn aankomst aanwezig te kunnen zijn. We begroetten elkaar. Vervolgens zag ik Dajan en herkende de man tegen wie ik in 1973 slag had geleverd. Toen Aba Eban en generaal Ariel Sjaron, die de beroemde tegenaanval had geleid. "Als je nog eens probeert de westoever over te steken, dan stop ik je in de gevangenis", zei ik tegen hem. "O nee!" zei hij, "ik ben nu minister van Cultuur!" Daarna ontdekte ik Mordechai Goer, de Isaëlische stafchef, die had gewaarschuwd dat mijn bezoek een camouflagetruc was voor een op handen zijnde aanval. Zodra ik hem in het oog kreeg, legde ik uit dat ik nooit ethisch bedrog pleeg; strategisch en tactisch bedrog kan ik aanvaarden, maar nooit ethisch. Hierna reden president Ephraim Katzir (een hoogleraar en fijne mens) en ik samen naar het King David-hotel in de joodse wijk van Jeruzalem (…)
In de middag ging ik naar de Knesset. Ik hield er mijn toespraak, die werd gevolgd door speeches van premier Begin en oppositieleider Perez. De zitting van de Knesset was voorbij. Niettegenstaande de grote emotionele en lichamelijke vermoeidheid, voelde ik mij bijzonder gelukkig. Ik hoorde ook nog dat mijn dochter het leven had geschonken aan een meisje, precies om 8 uur die morgen, terwijl ik in gebed was in de AI-Aksa-moskee. De vermoeidheid – in feite een diepe uitputting – was niet het gevolg van overwerktheid of de opwindende tijd die ik had gehad sedert mijn komst (bij vergaderingen, gesprekken, enzovoort), maar door een uiterst diepe geestelijke concentratie. Daarom voelde ik mij zo moe. Mijn geest was bijzonder waakzaam en mijn concentratie bijna als nooit tevoren, om de eenvoudige reden dat ik mijn missie in Israël als waarlijk heilig beschouwde. Hoewel overtuigd van de steun van mijn volk, was ik bereid als zich maar het geringste teken van afkeuring zou voordoen, terug te gaan en mijn ontslag in te dienen bij onze volksvertegenwoordiging. Mijn vertrouwen was gerechtvaardigd. Bij mijn terugkomst waren bijna 5 miljoen inwoners van Caïro te hoop gelopen om mij welkom te heten en mij onverbloemd blijk te geven van hun steun. Iedereen was bang geweest voor mijn veiligheid. In het geloof dat mijn initiatief meer riskant dan dapper was geweest, was hun dankbaarheid volkomen echt. Ze waren nog steeds perplex en niet in staat hun vreugde te uiten. Ik was daarmee natuurlijk bijzonder ingenomen, maar voelde dat dit ook betekende dat men een bindende verplichting had opgelegd om mijn missie tot een succesvol einde te brengen. Men had mij als het ware opgelegd voort te gaan mijn volk te dienen totdat het doel van het initiatief was bereikt.'

Silvosa, het bondscerttrum van de Hervormd Gereformeerde Jeugd Bond te Bilthoven bestaat 25 jaar en wordt thans bevolkt door 19 (mede)werkers. Een aparte Katern werd uitgegeven. Help Gauw, Jeugd Bouw was het motto van een in 1961 gevormde actie. Hier volgt een terugblik.

'Onder leiding van Wim van Vreeswijk uit Woerden werd een actie-comité gevormd dat de leiding nam van een grootscheepse actie "Help Gauw, Jeugd Bouw". Een grootscheepse actie… Jazeker!
We doen een greep:
– 29.250 doosjes lucifers, 1270 agenda's, 1760 asbakken, 1353 sleutelringen en 5293 lepeltjes werden verkocht
– er werden duizendden oliebollen gebakken, tientallen bazars gehouden en andere acties georganiseerd.
– verschillende jeugdappèls en kollekten werden gehouden
– alleen al bij de slotactie (de deur dicht) werden 80.000 folders verspreid.
Als we dit zo allemaal lezen en op ons in laten werken, dan komen we diep onder de idruk!

Op 20 september 1961 werd in Tivoli (Utrecht) de slotavond gehouden van de actie "Help Gauw, Jeugd Bouw". Er was grote belangstelling vanuit het hele land. Een avond die bij de ouderen ongetwijfeld herinneringen zal oproepen. Ds. L. Kievit sprak een appèlwoord: "Hij trekt een spoor".
– Christenen, ook christenjongeren, zijn spoorzoekers, padvinders. Kruisdragers achter Jezus Christus. Voor de Heere Jezus liep het spoor ten dode, opdat Zijn kruisdragers de weg ten leven zouden kunnen gaan, in Zijn voetstappen wandelende.

Er was muziek en zang, o.a. medewerking van het Leerdams Jeugdkoor o.l.v. Jan van Rossem. Een rechtstreekse radio-uitzending van de NCRV.
Een declamatorium…
En…
De afsluiting van de actie.
"Op het grote podium verrees voor onze ogen… 'Silvosa'." Vlak onder het dak een uitsparing, waarin telkens de stand van de actie zichtbaar werd.
ƒ 10.000,– …
ƒ 18.500,– …
ƒ 25.000, — ...
De spanning steeg ten top toen… de stand op ƒ 40.000,– kwam.
We keken elkaar aan. Ja, daar hadden we in stilte op gehoopt, dat we de ƒ 40.000,– zouden halen. Maar… de spanning sloeg om in ontroering, toen Wim van Vreeswijk kon vertellen: "de hele koopsom kunnen we aanbieden, ƒ 60.500,–.
Ongelooflijk!" Onvergetelijk was ook het slotwoord van ds. Jorissen: "Het levend kapitaal is vanavond overhandigd. Dat alles, uit het werk voortgekomen, stimuleert zelf weer tot werken".'

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen