Van alzo hoge

Voor ons ligt het eerste couplet van een lied, waarin de neergang en de opgang van Christus Jezus wordt bezongen. Een oud-christelijk lied. Deze Christus-hymne heeft een plaats gevonden in één van Paulus' brieven. Het Kerstevangelie naar de beschrijving van Paulus. Gij komt van alzo hoge, van alzo veer… van de hoge hemel neer.
Het is een ongebruikelijke kerstpreek. Ontdaan van alle sfeer en franje. Het Kerstevangelie naar Lukas vertelt ons van Bethlehem, de stal en de kribbe, en de herders op het veld. Het Kerstevangelie naar Mattheüs verhaalt ons van wijzen uit het oosten. Paulus neemt ons mee naar het hart van het Kerstgebeuren. Hij verkondigt ons Christus Jezus, Die in de gestaltenis Gods was, en die de mensen gelijk geworden is.
De gestaltenis Gods. Onze gedachten nemen een hoge vlucht. Het begin van Zijn bestaan ligt niet in de schoot van Maria, negen maanden voor de geboorte. Hij is God uit God, Licht uit Licht, waarachtig God uit waarachtig God, geboren, niet gemaakt, van hetzelfde Wezen als de Vader (Nicea).
Er is bij ons mensen een begin van leven aan te wijzen. Hij is zonder begin! Hij is het Woord, dat bij God was en dat God is. En dat Woord is vlees geworden. De gestaltenis Gods. Dat is de eer en de heerlijkheid waarmee Hij bekleed is. Zoals een koning in vroeger eeuwen met luister was omgeven. Zijn koninklijke waardigheid straalde van hem af. Onvergelijkelijk méér glans omringt Christus. Als Johannes op Patmos deze Persoon ziet, valt hij als dood aan Zijn voeten.
En ziet, vanuit de hoge hemel komt Hij neer! Zijn Goddelijke luister legt Hij af. Hij wordt mens. Minder nog: Hij wordt dienstknecht, slaaf. De minste van allen. Een Koningszoon wordt bedelaar. Zijn Koningsmantel legt Hij af en hier op aarde wordt Hij in doeken gewonden. Straks nemen ze zelfs Zijn kleed, zodat Hij naakt hangt aan het kruis.
'Gij weet de genade van onze Heere Jezus Christus, dat Hij om uwentwil is arm geworden, daar Hij rijk was, opdat gij door Zijn armoede zoudt rijk worden' (2 Kor. 8 : 9). Dat is Kerst in het kort. Gods Zoon werd mens. Van rijk werd Hij arm.
Wie levert zijn rijkdom in, om arm te worden? Een gift voor de hongerende naaste kan er nog net af. Welke vader heeft zijn kind over voor een moeizame weg omlaag? Ik ken een Vader, die Zijn Zoon liet gaan in de diepte van verlorenheid. Ik ken één Kind dat de armoede vrijwillig op Zich nam. Om onze armoede te veranderen in rijkdom. U beeldt zich toch niet in dat u rijk bent zonder Christus? 'Hongerigen heeft Hij met goederen vervuld, en rijken heeft Hij ledig weggezonden' (Lukas 1 : 53).
Wat heeft Christus bewogen om deze weg te gaan? Hij heeft het geen roof geacht Gode even gelijk te zijn. Roof vertalen wij met: een krampachtig vast te houden goed. Christus heeft de Goddelijke heerlijkheid, die Hij bij de Vader had, niet krampachtig voor Zichzelf gehouden. Leg er even de vinger bij.
Kerstfeest is geen vanzelfsprekende zaak. Christus had kunnen besluiten in de hemel te blijven. Dat was Zijn goed recht geweest. Dan was het op aarde wel voorgoed duisternis gebleven.
Christus had ook vol Goddelijke majesteit op aarde kunnen komen. Ten oordeel. Er zou van ons niets zijn overgebleven. Maar nee, Hij hield Zijn heerlijkheid niet voor Zichzelf. Geen roof geacht! Dat is niet minder dan onbegrijpelijke liefde voor Adamskinderen. Adam, die als God wilde worden. Gode even gelijk. Dat is nog steeds onze Adamsaard. De weg van beneden naar boven. Maar die weg loopt dood. Het Kerstevangelie luidt dat er een weg is van boven naar beneden. Gods Zoon wordt mens.
Hoe is dat in zijn werk gegaan? 'Hij heeft Zichzelf vernietigd, de gestalte van een dienstknecht aangenomen hebbende, en is de mensen gelijk geworden.' Letterlijk staat er: Hij heeft Zich ontledigd. Zijn menswording is ontlediging. Zijn geboorte is een vrijwillige keuze. Een kind wórdt geboren; het is daarin passief Christus heeft Zich geboren laten worden. Hij was daarin aktief. Zo heeft Hij Zichzelf ontledigd. Geboren uit de maagd Maria. Naakt op deze wereld gekomen, gewikkeld in doeken, neergelegd in de kribbe. Waarom gekozen voor deze weg? Waarom niet als volwassen mens neergedaald op de wolken, zoals Hij later is opgevaren? Wel, het is Zijn heilswil de hele levensweg van ons mensen ook af te leggen. Immers, iedere meter van ons levenspad is bedekt met schuld. Tot het allereerste begin toe. 'Zie, ik ben in ongerechtigheid geboren en in zonde heeft mij mijn moeder ontvangen' (Psalm 51 : 7).
Nu, zover als de zonde zich uitstrekt, zo ver reikt Gods genade. Christus is ook geboren, zonder zonde. Wat voor nut verkrijgt u door de heilige ontvangenis en geboorte van Christus? Dat Hij onze Middelaar is en met Zijn onschuld en volkomen heiligheid mijn zonde, waarin ik ontvangen en geboren ben, voor Gods aangezicht bedek (Heid. Cat. vr. 36).
De geboorte van Christus opent de weg van de wedergeboorte. Wat een pleitgrond voor ons en onze kinderen!
Paulus gaat nog één stap verder. Christus is mens geworden. Hij is ook dienstknecht geworden. Slaaf. Jezus is niet geboren in het koninklijk paleis. Hij heeft niet een leven geleid als een prins. Hij had geen gedaante noch heerlijkheid. De herders zouden in dit kind niets hebben gezien, als de engel het hen niet had gezegd. De wijzen zouden niet zijn geknield als de ster hen niet had geleid. Zo is Hij mens geworden. De timmermanszoon uit Nazareth. Een mens, met honger en dorst, met verdriet en pijn. Tot onze troost! Hij kan medelijden hebben met onze zwakheden. Hij weet er raad mee.
Hij is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. Te dienen met Zichzelf. Als een slaaf wast Hij onze voeten. Zijn wij van hem gediend? Of willen wij van Zijn diensten niet weten? Hij herinnert ons immers ook aan onze zonden! Daarvoor werd Hij slaaf. En dan Kerstfeest vieren zonder bediend te worden door Christus? Hoe zal dat kunnen!
Hij biedt Zich aan als uw dienstknecht. Hij buigt Zijn knieën voor u. Opdat u het leert uw knieën te buigen voor Hem. Hij is geboren als een kind. Opdat wij worden als een kind. Daar hebt u het Kerstevangelie van Paulus. Van alzo hoge. En tot zo laag.
Het verband van de tekst geeft dit nog een nadere spits. Dat gevoelen zij in u hetwelk in Christus Jezus was. Het is de gezindheid van Christus om de minste te zijn. Om Zichzelf te geven. Laat dat gevoelen ook in ons zijn.
De vruchten van de vleeswording van het Woord. Welke zijn dat?
Eensgezindheid. Zo vervult mijn blijdschap, dat gij moogt eensgezind zijn, dezelfde liefde hebbende, van één gemoed en van één gevoelen zijnde.
Ootmoed. Doe geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de één de ander uitnemender dan zichzelf.
Aandacht voor elkaar. Eenieder zie niet op het zijne, maar eenieder zie ook op hetgeen der anderen is.
Woont deze gezindheid in ons midden? Er ontbreekt nog zoveel aan. Dat wil ons dan brengen aan Jezus' voeten. En als wij onze knieën leren buigen voor Hem, dan leren wij dit ook te doen voor elkaar.
Heb zó een gezegend Kerstfeest.

K. van Meijeren, Wierden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen