Slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog

We houden ons hart vast wanneer we de ontwikkelingen in Israël op de voet volgen. O zeker, de onlusten zijn historisch zeer wel te verklaren. De arabische volkeren bewilligden immers niet in een verdelingsplan voor het Midden Oosten toen aan de joden in 1948 het land Palestina werd toegewezen. Sindsdien is er een palestijnse kwestie omdat de palestijnen geen nationaal tehuis, geen eigen land meer hebben. Voor deze zaak moeten de arabische leiders volstrekt verantwoordelijk worden gesteld. Om maar te zwijgen over het feit dat de PLO, blijkens haar handvest, op de vernietiging van Israël uit is.

Maar de geschiedenis gaat verder. En een volk, in dit geval het palestijnse, kan men niet blijvend in niemandsland laten. Dan hopen de spanningen zich op. En juist een nieuw aantredende generatie – de jongeren die het begin allemaal niet hebben meegemaakt maar constateren dat ze 'rechteloos' zijn – gaat zich roeren. Een psychologisch verklaarbare reactie. Even verklaarbaar als het harde optreden van Israël, dat de hete adem van de Tweede Wereldoorlg nog in de nek heeft en op het standpunt staat 'Massada zal nooit meer vallen'.
Helaas heeft Israël, bij de rechtmatige verdediging van zijn grenzen er een ideologische zaak van gemaakt wáár die grenzen liggen. Ook wie aan Israël een bijbels recht op het land toekent kon niet anders dan met zorg de ontwikkeling van die grenzengedachte waarnemen, hoe verklaarbaar de bezetting van met name de Westelijke Jordaanoever uit politiek oogpunt, met het oog op de veiligheid ook was. Als zodanig is men niet langer tevreden geweest met het toegewezen land maar heeft men ook grenzen geclaimed. En daarbinnen ligt dan de Westelijke Jordaanoever, één der bezette gebieden, ook wel aangemerkt als geadministreerde gebieden (of bevrijde gebieden, als men bedenkt dat na 1948 Jordanië het gebied bezette).
Dat er intussen zoveel nederzettingen verrezen zijn op de Westelijke oever, waarbij ook landonteigeningen meespeelden van de oorspronkelijke palestijnse bevolking, maakt de problematiek vrijwel onoplosbaar.

We kunnen zeggen dat én Israël én de Palestijnen slachtoffer zijn van de Tweede Wereldoorlog, zij het in heel verschillende zin.
De Joden erfden uit die tijd een begrijpelijke onverzettelijkheid, vastberadenheid, om niet te zeggen hardheid om het land koste wat het kost te beschermen en te verdedigen.
De Palestijnen – weliswaar als volk verleid door hun leiders – werden land-loos vanwege de beschikking van de VN. En ziedaar, twee volken staan tegenóver elkaar in de strijd om het land. En intussen zien we dat Israël internationaal verder in het isolement komt.

Hier lijkt geen oplossing meer mogelijk te zijn. De psychologische barrières zijn dunkt me te hoog, het wantrouwen te diep. Of zou er toch nog een vredesduif zijn, die als Sadat weleer, de vlucht maakt en met een olijftakje terug komt?
Bid om de vrede van Jeruzalem. Als het voor Jeruzalem vrede is, zal het ook vrede zijn voor de volkeren rondom.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen