Grote woorden, en toch? (LIJDEN)

Weet u wat me wel eens opvalt? Dat is dat de mensen zichzelf vaak zo bitter slecht kennen. Wat weten we weinig tot welke dingen we nog in staat zijn. Ik bedoel dat eigenlijk zowel in goede als in kwade zin. Ik heb in mijn leven wel eens mensen ontmoet, die een of ander heel slechte daad hadden gedaan en die het uit volle overtuiging tot me zeiden: het is me gewoonweg een raadsel dat ik dat heb kunnen doen. We zijn in dat labyrinth van ons eigen hart nog maar heel weinig thuis. Daarom staan we in ons leven vaak voor zo volstrekt onverwachte dingen. We betrappen ons keer op keer op daden, gedachten, woorden soms, die we nooit van onszelf verwacht zouden hebben. En nu gaan mijn gedachten weer even naar de laatste dagen voor het kruis van Jezus Christus. We staan op dit ogenblik midden in de Lijdensweek en onwillekeurig komen die gebeurtenissen uit die week nu sterker in onze gedachten. In die Lijdensweek trekken zich alle vragen en problemen, die het mensenleven van alle eeuwen bewogen hebben, samen, en ze worden direkt betrokken op Jezus. Welnu, daar staat het, heel eenvoudig, dat Petrus royaal en met zekere stem zegt: 'zelfs al moest ik met U sterven, ik zal U voorzeker niet verloochenen!' En die man meent het! Dit is geen leugen, geen grootpraterij, maar bittere ernst. En diezelfde man doet het, een paar uur later, tóch. Hij verloochent Jezus wél. Hij zegt met een stalen gezicht: 'Ik ken die mens niet'. Ongelofelijk, zult u zeggen. Nee, dat is het niet. Het is heel gewoon. Petrus was volstrekt eerlijk, die eerste keer, maar wat begreep hij van zichzelf? Hij was veel zwakker dan hij dacht, er waren onvermoede afgronden in zijn binnenste. Een mens, ook wij, een mens is veel kleiner dan hij denkt. Hij weet het niet allemaal wat er in zijn hart rondspookt. Weet u wat dat ons zo sterk doet gevoelen? Dat we veel meer alleen uit genade leven. Als God u en mij even zou loslaten, dan zouden we tot de verschrikkelijkste dingen kunnen komen. We leunen veel sterker op Gods genade, dan wij vermoeden. Ik mag het nog anders zeggen. Het geheim van ons leven is niet dat wij met grote mond zeggen: Ik zal U niet verloochenen!, maar het is veel meer, dat die Jezus, die Heiland van ons allen, van óns zegt: 'Ik zal u niet verloochenen.' Hij houdt ons vast in zijn onbegrijpelijke ontferming. En dat is onze kracht. In diepe zin genomen wordt dan ons eerste woord toch nog waar. Want Petrus moge dan in die vreselijke nacht Jezus verloochend hebben, zijn gehele verdere leven is toch geworden één groot belijden. Gods genade maakt dat overmoedige woord toch tot waarheid. Ook bij u en mij.

Dr. J. H. Bavink in 'Stille tijd in vrije tijd', uitgave Verbo, Den Haag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen