Paasmorgen

't Is vroeg, te vroeg in de morgen. Ik vlieg van schrik overeind, dromend dat mijn zoontje bijna het hoofd niet meer boven water kan houden in het zwembadje van die familie van de Hollandse club waar we gisteren waren.
Het is niet de eerste keer in mijn leven, dat ik verdwaasd recht overeind in bed zit. 'Wat heb je toch', zegt mijn vrouw dan half slaperig.
'Waar maak je je zorgen om?' Eerlijk gezegd heb ik deze tijd meer zorgen over de kerk, waar we vaak zo heilloos met elkaar bezig zijn. Vooral de leiders. Ze gunnen elkaar het licht in de ogen niet.
Maar: het is toch Pasen geweest?
Ja da's waar ook: 't Is Paasmorgen. Heel vroeg. Te vroeg.
Ik kan niet meer slapen. Te veel herrie op straat.
Halfdronken giechelende vrouwen op weg (naar hun graf?). De specerijen voor hun zeer tijdelijke geliefden, hebben hun welriekende reuk al lang verloren. 't Wordt allemaal zo gauw banaal.
De vrijdag werd dit keer gerespecteerd, want het was de Goede Vrijdag. Dan is er geen vlees te koop en eet men vis (pescado), want men wil dan niet zoveel zonde (pecado) doen. Maar zaterdag (sabado de gloria = de zaterdag van de glorie: de hellevaart van Christus wordt als een begin van de staat der verhoging gezien, als een zegetocht door de hel, opdat ieder het wete, dat Jezus zijn lijdensweg tot het einde toe heeft volbracht) mag er weer meer. Daarom is het weer raak: feest. De zich steeds herhalende peruaanse folkloristische muziek maakt je triest. Lolbroeken lallen in de nacht.
De eerste bussen gaan met luid geraas en soms al met getoeter voorbij. Hanen beginnen te kraaien. Laat ik maar uit bed gaan en wat op papier zetten.
Paasmorgen in Lima is beslist geen romantisch gebeuren. Paashazen kiezen van schrik het hazepad. Paaseieren worden voor velen steeds onbetaalbaarder. In de drie maanden dat we met verlof waren, zijn alle prijzen verdubbeld. Regering en terroristen broeden hun plannen uit. Juist in de 'semana santa' (heilige week) viel het licht twee keer uit. Het deed me denken aan de drie-urige duisternis op Golgotha. Duisternis, ja dat karakteriseert de wereld en menigmaal helaas ook de kerk. In de kerk wordt alleen wat geraffineerder gezondigd.
In de wereld viert men feest, maar geen paasfeest. Dan ga je met een kater naar bed in plaats van óp te staan tot de vreugde.
En ik? Ben ik niet steeds weer geneigd de Levende bij de doden te zoeken?
Jezus Christus is toch hier niet, maar is toch aan de andere kant van de duisternis en de dood opgestaan!
Laat ik Zijn woorden indachtig worden: 'In de wereld zult gij verdrukking lijden, maar houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen (Joh. 16, 33)'.
En als Hij mij arme drenkeling opgetrokken heeft tot het Licht, dan is de duisternis van anderen nooit tè groot om me niet te laten inschakelen bij dat: 'Komt zegt het allen, dat Hij leeft; dat Hij verrezen is' Pasen is de grond van de zending.
Dat is maar goed ook. Anders zou je door de grond gaan in deze lawaaierige wereld, die alle hoop de bodem in slaat.
Met de Emmaüsgangers moten we 180 graden omkeren om weer zicht te krijgen op de toekomst van de Overwinnaar. Alleen in Hem zijn we meer dan overwinnaars en kan niets ons scheiden van de liefde Gods. Van dit paasbrood voor het hart léven wij.
ds. L. W. Smelt
Lima, Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen