Prediking in Zijn Naam

We gingen vorige week met elkaar na hoe de grote Profeet en Leraar Zijn discipelen dieper inzicht gaf in de Schriften. En hoe Hij uit de Schriften Zijn eigen werk aan hen verklaarde. De bril van de Geest werd hun opgezet en ze mochten de gang van hun Meester reeds voorzegd zien in het Oude Testament. Alzo is er geschreven en alzo moest de Christus lijden en ten derden dage van de doden opstaan.
Het ging hun open: Om onze overtredingen is Hij verwond en om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld. De Heere heeft al onze ongerechtigheden op Hem doen aanlopen! Het was de gang van de Knecht des Heeren tot verzoening ook van hun zonden! De Steen die de bouwlieden verworpen hadden was door God tot een Hoofd des hoeks gelegd. Hij was het enige fundament van hun leven!
Er viel Paaslicht in hun ziel tot verlichting en vergeving. Straks met Pinksteren zal Hij ze nog dieper en hoger doen blikken dan nu. Maar dit hier was hun reeds wonderbaar heerlijk. Ach, alle dingen zijn groot op Zijn tijd.

Maar de Vorst des Levens gaat hun nog meer onthullen. Het fundament voor hun leven en zaligheid was gelegd in Zijn lijden en opstanding. Hij had ze er bij gebracht en ze er in het geloof enigermate op doen rusten. Maar meerderen moesten dat weten. Ja, alle volken moesten bekend worden met dat verworven heil. Naar Gods gemaakt bestek zouden er uit alle natiën en talen zondaren komen die de Drieenige God zullen grootmaken. Daarbij zouden de discipelen en hun opvolgers worden ingeschakeld. Door de prediking van de grote daden Gods zou dat tot stand komen.
De hemelse Opvoeder acht nu de tijd gekomen dat ze aan de slag moeten. Dat had Hij hun vroeger al voorzegd: Ik zal u vissers der mensen maken. Daar had Hij aan gewerkt in Zijn omgang met hen. Van stap tot stap hen er toe voorbereid en hen ook persoonlijk meer ingeleid in de zaken van het heil. Hij heeft ze er ook op voorbereid dat Hij lichamelijk van hen weg zou gaan. Maar ook dat Hij in de Geest en in de kracht van Boven met hen zou blijven. En nu horen ze het: Dit Evangelie moet gepredikt worden en gij zijt getuigen van deze dingen. Ze mogen dit niet voor zichzelf houden.
Dat waren nu de vooruitzichten. Geen blinkende troon zoals ze gedroomd hadden. Geen roem en heerlijkheid hier beneden. Zolang hun Heere 'buitenslands' is hebben Zijn knechten niet anders te doen dan te werken. Te werken met de talenten die Hij hun heeft toevertrouwd. En daarmee voortgaan door de kracht van de Geest tot op de dag dat Hij komen zal ten gerichte.

In Zijn Naam zouden ze moeten gaan prediken. Verkondigen staat er eigenlijk. Uitroepen als een heraut. Als ambassadeurs, als gezanten zouden ze de boodschap van hun Heere en Koning overal moeten laten horen.
En dat dus niet in eigen naam, op eigen gezag, maar in Zijn Naam!
O, wat een armzalig gedoe zou het zijn als we in naam van onszelf, op gezag van een synode of kerk moesten uitgaan. Neen, gelukkig in Zijn Naam! Op Zijn gezag! Steunend op de autoriteit van de Koning van het Hemelrijk! Wie u hoort, hoort Mij, zo had Hij reeds eerder gezegd. Wat een verantwoordelijkheid dan ook voor u die de boodschap hoort!
En wat moest er dan gepredikt worden? Bekering en vergeving der zonden, zo zegt de Levensvorst. Ook is de lezing: 'bekering tot vergeving' mogelijk. De prediking van Christus' lijden en opstanding roept op tot bekering. Een oproep tot verandering van zin, van geest, van innerlijk, zo is de letterlijke betekenis van dit woord hier. Een komen tot andere gedachten, het verkrijgen van een andere gezindheid van het hart.
Ons denken, onze instelling van nature verraadt immers liefde tot onszelf en tot de zonde en daartegenover vijandschap tegen God en Christus. Dat moet nu anders worden. Dat zondige ik en die zondige wereld moeten we leren haten. En God en Zijn heilig Woord liefkrijgen. En juist aan dit inwendige hangt de echtheid van de waarachtige bekering. Want ook de natuurlijke mens kent berouw en wroeging. Maar vaak niet anders dan uit angst voor de gevolgen van het kwaad. Paulus spreekt over de droefheid der wereld die de dood werkt. Maar hij spreekt ook over de droefheid naar God die een onberouwelijke bekering tot zaligheid werkt. De ware bekeerling ontdekt dat de zonde zonde is tegen een heilig en goeddoend God. Droefheid omdat de zonde God onteert en Hem beledigt.

In Christus' Naam roept de prediking u op tot deze bekering. Bekeert u want het Koninkrijk der hemelen is nabij. God heeft recht op de liefde van uw hart. God mag bekering van u, weggelopen zondaar, eisen! En dat niet maar eens, doch telkens weer.
Hoe maakt u het met dit bevel, deze eis? U kunt er niet meer onderuit? U kunt er niet mee klaar komen? U weet niet hoe het allemaal moet? Hoor dan, aan u wil ik laten horen dat de bekering niet alleen een eis is maar ook een gave. God heeft Christus verhoogd tot een Vorst en Zaligmaker om Israël te geven bekering en vergeving der zonden.
Door de kracht van de Geest wil Hij dit uitwerken. Vlucht dan maar met de nood van uw zonde, schuld en met uw onmacht tot Hem! Bij Hem is raad in al deze zaken!

Hij wil immers niet dat alleen de bekering wordt verkondigd maar ook de vergeving der zonden! Zij gaan altijd samen. Geen echte bekering zonder vergeving. Evenmin omgekeerd. Juist de bekering leidt tot de vergeving. Niet als grond maar als de weg waarin. Zo maakt Hij plaats voor Zichzelf en de vergeving van zonde en schuld. En in die weg openbaart Hij Zich aan ons hart door Zijn Woord en Geest. Voor het eerst of weer opnieuw.
En zo wordt het verstaan en ervaren dat God in Christus de zonden niet meer aanziet. Dat Hij ze werpt achter Zijn rug in een zee van eeuwige vergetelheid. Nooit wil Hij er meer aan denken. O, heerlijk Woord, heerlijke zaak!
En waar dit in het geloof omhelsd en genoten wordt, wekt dat weer dieper verootmoediging voor God en groter vreugde in God. En dat alles in Christus!
Want niet alleen de prediking vindt plaats in Christus' Naam. Ook de bekering en de vergeving van zonden is er alleen in Zijn Naam. In Zijn Naam wil zeggen: op de grondslag van het sterven en de opstanding van Hem. Maar ook door de kracht ervan!
Door de kracht van Zijn lijden en sterven immers wil Hij onze oude mens met Hem kruisigen, doden en begraven. En door de kracht van Zijn opstanding mogen we met Hem opstaan tot een nieuw leven.

Zie, de prediking van deze grote dingen werd hier door de Levensvorst opgedragen. Allereerst aan de discipelen en over hun hoofden heen aan de volgende geslachten. Gij zult Mijn getuigen zijn.
Die opdracht geldt ook nu nog. Voor de predikers allereerst. Maar ook voor u die geen vreemdeling bent van de kracht van Zijn sterven en opstanding. Paaskinderen, meer nog: Pinksterkinderen worden geroepen hiervan te spreken! Deze dingen brengen zondaren tot zichzelf en tot God en schenken eeuwige vrede en eeuwig uitzicht!

G. Hendriks, Ouderkerk a/d IJssel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen