De preekstoel op straat

't Is zondagvond. Ik zit de verjaardagspost te lezen. Jannet heeft mij afgelost om naar de evangelisatiecampagne te gaan, nadat ik een kinderfilm heb vertoond met onze pas aangekomen geschonken filmprojector. Ik kan thuis echter ook alles woordelijk verstaan wat de evangelist zegt dank zij de luidsprekers, die de 200 meter overbruggen. Om 5 uur zet onze co-pastor Carlos het podium al klaar met schijnwerper en al en zet hij de muziek aan. Het schalt de wijk door. De eerste dag van de vijf dagen durende evangelisatiecampagne ga ik bezorgd vragen of de buren die muziek wel verdragen. Tot mijn grote verbazing heeft niemand nog geklaagd. Ik ben blijkbaar de enige die het te hard vind. Ik vertel hem dat hij in Holland al lang rotte tomaten naar zijn hoofd had gekregen. Maar goed, we zijn in Peru. Soms is het nog steeds wennen. Ook kijk ik er vreemd van op dat de preekstoel uit de kerk is gehaald en op straat op een podium staat. Staat de preekstoel in Holland niet te vast in de kerk? Nu zingen een paar jongelui van een naburige pinkstergemeente. Spontaan stuurt die predikant elke avond een groepje jongeren om te helpen. Wij zijn inderdaad nog maar een kleine kerk en niet zo bedreven in campagnes. Carlos heeft een goed punt uitgekozen. Bij 't huis van Luis (die pas belijdenis heeft gedaan) is een open plek. Van zijn huis stappen we de stroom af en in de huiskamer bewaren we het podium, de preekstoel, de projector en de luidsprekers. Het gaat vanavond over 'Twee raadgevingen voor een gelukkig huwelijk. 't Is een ervaren evangelist. Spreekt vaardig, vlot en gevat. Een uur is heel normaal. Wijst voortdurend op 't belang van de bijbel en een persoonlijke relatie met Jezus Christus.
Terwijl hij uitweidt over hoe huwelijken kapot gaan of nooit echt gesloten worden, rinkelt er opeens glas bij de bovenachterburen, wordt er gescholden en komt er een kind in pyjama huilend de trap af. 't Is me toch een rauwe werkelijkheid hier, met schrille contrasten. Aan de ene kant is het mogelijk dat je op straat het Evangelie preekt en een christelijke levenswandel verdedigt; en aan de andere kant hoor je het letterlijk botsen op een dronkaard die zijn vrouw slaat en z'n kinderen laat huilen. O God, wat een wereld! Wat een kansen! Wat een weerstanden!
Aan het eind is er elke keer een oproep om zich te bekeren en mee te bidden om vergeving van zonden en om een werkelijke verandering in je leven. Wie echt meegebeden heeft wordt naar voren geroepen en de 'raadgevers' (= leden van de gemeente) schrijven de namen en adressen op. Opnieuw wordt duidelijk hoe belangrijk het is dat we publiekelijk ervoor uit durven komen dat we Jezus Christus nodig hebben. Dat is een beslissende stap. Ik weet het wel: in deze cultuur zeker kan het achteraf blijken dat het een tijdelijke emotie was, die wegebt. Maar het kan ook een begin zijn van de onwederstandelijke en stille overmacht van de Heilige Geest. Vijf jongeren en twee volwassenen gaven zich over.
We hopen en bidden dat deze campagne door God gebruikt is. We zullen de nazorg ook trouw moeten uitvoeren. Het goede zaad kan zo gauw weer weggepikt worden door de satan of overwoekerd door het vele onkruid van de dagelijkse beslommeringen. In ieder geval is zo'n campagne tot zegen voor de gemeente zelf: ze wordt herinnerd aan haar evangelisatorische taak en 't versterkt haar geloof. Wie anderen uitnodigt en een goed woord van God zegt, wordt zelf door God bemoedigd!
Zo geeft zo'n evangelisatiecampagne me toch ook te denken. Ik herken bepaalde bijbelse aspecten: Paulus verdedigde het christelijk geloof ook op de markt en op de Areopagus. Petrus predikte ook menigmaal in de openlucht. Hadden zij het klimaat en de volksaard mee? Ik vind het een voorrecht om bij een gemeente te horen die én veel nadruk legt op het evangelisatiewerk én op het diakonale werk, zonder dat de polarisatie je dwingt om alleen maar bepaalde vormen van evangelisatie- en diakonaal werk te gebruiken.
Het was vandaag een fijne zondag. Vanmorgen o.a. viering van het Heilig Avondmaal samen met de gemeenten Los Jazmines en Elim. Ook aan aantal buitenstaanders dat nog nooit een avondmaalsdienst had meegemaakt was aanwezig. Dan merk je dat het sacrament ook prediking is. Daarna 'n gemeenschappelijke maaltijd t.g.v. de verjaardag van de dominee met zo'n 30 volwassenen en 20 kinderen. Gelukkig had de domineesvrouw hulp bij het koken! Vervolgens werden we uitgenodigd om om zes uur te eten bij een familie die we via de school kennen en die zich langzamerhand voor onze kerk openstelt. De vrouw is jarig. Ze is vroeger evangelisch opgevoed. We hopen dat Juana en haar man Fernando tot een beslissende overgave en publieke keus komen. Tenslotte de laatste avond van de evangelisatieweek waar ik al over schreef.
U merkt: het blijft boeiend om hier lid van de gemeente van Christus te zijn! Ik open de laatste enveloppe van de stapel post. Op de kaart prijkt de volgende tekst:
geloofd zij de Heere,
Dag en nacht overlaadt Hij ons.
Die God is onze zaligheid.
(Ps. 68 : 20)

Daar zeg ik amen op. U ook?
Ds. L. W. Smelt, Lima (Peru)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen