Boekbespreking

Beelden van God, onder redactie van Coert Lindijer, Oriëntaties op het denken en spreken over God in onze tijd. Meinema, Delft; 60 blz.; ƒ 9,80.
Een klein en waardevol gespreksboekje. De eerste zin erin neem ik over: In het lutherse blad Elk verscheen in 1987 een aantal artikelen over godsbeelden. Ze vormden de basis voor dit boekje. Ze werden alle door de auteurs herschreven en er kwamen vier artikelen bij.
Niet alle medewerkers noemen wij – het zijn er velen – maar we bepalen ons tot de namen die het persbericht ons aanreikt: B. M. van Amerongen, T. K. van Dam, H. C. Donga, J. K. Meijer, P. N. Renes, D. Th. Strasser, A. C. Verwaal. Belangrijker dan deze namen is echter datgene waar dit boekje overgaat en wat het wil uitwerken.
Het gaat over godsbeelden, over de onontkoombaarheid voor mensen zich bij het spreken over God iets voor te stellen, en daarna over de wijze waarop God bij een aantal theologen voorkomt: bij Barth, Tillich, Buber en Levinas, Bonhöffer, Hammerskjöld en Tauler (de mystiek), Whitehead (de procestheologie), over de bevrijdingstheologie, de feministische theologie, over Pohier en Sölle.
Van ieder van hen wordt iets wezenlijks gezegd en iets van hun achtergrond en bedoelingen, gevolgd door een paar gespreksvragen. Wil men dit kunnen, dan moet men de stof wél beheersen, want hoe licht levert datgene wat gekozen wordt niet een vertekening op. Dit boekje vertekent niet, maar probeert iets te laten oplichten van datgene wat mensen denkend over God bezield heeft.
Daarom is het ook echt geworden wat de ondertitel zegt: een oriëntatie op het denken en spreken over God in onze tijd. Misschien dat de norm van mijn afwijzing van godsbeelden wel wat duidelijker getrokken wordt dan door de schrijvers, maar dat is hier niet de belangrijkste zaak. Deze is, dat diegenen die eens even buiten de cirkel van de eigen belangstelling of theologische verwantschap willen treden hier een boekje in handen hebben, dat weinig tijd vergt, zij het wél veel invoelingsvermogen, en ons in heel kort en simpel bestek even naar anderen doet luisteren.
S. Meijers, Leiden

Hein Schaeffer, Geloven in Niemandsland. Ten Have, Baarn; 77 blz.; ƒ 15,–.
Het niemandsland van de titel is het land waarin de religie haar fundamentele betekenis voor de samenleving verloren heeft, en de reactie daarop wordt uitgesproken in de ondertitel: naar een eigen spiritualiteit. Bij het zoeken naar deze spiritualiteit weet de schrijver zich beklemd tussen enerzijds de leegte van de wereld en het leven, anderzijds het planmatig no-nonsense denken, dat alles wat zich aarzelend aan nieuws meldt, doet sneuvelen. De weg die hij inslaat is die van de heroriëntatie op de christelijke traditie, herijkt en opnieuw gericht op de toekomst vanuit het allesbepalende thema van de liefde. Veel religieuze zekerheden zullen dan sneuvelen, maar terwille van de toekomst is het alles waard zich gewonnen te geven aan het gelijk van de liefde.
Achter dit pleidooi ligt het verdriet om de laatste ontwikkelingen binnen de rooms-katholieke kerk, om het afsnijden van iedere vernieuwingsbeweging door het machtsinstituut, waardoor diegenen die met Schaeffer meegeloven hun toevlucht moeten nemen tot de groep, om daar als het ware plaatsvervangend het kerk-zijn te beleven.
Wellicht kent men de schrijver (nog) uit de tijd van zijn omroeppastoraat, of als redacteur van Wending.
S. Meijers, Leiden

S. Meijers

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen