Conciliair Proces (III)

Vrede
Mijn vrede geef ik u, zegt Christus. Gelijkerwijs Mij de Vader gezonden heeft zend Ik ook u! We worden uitgezonden om vrede te proclameren. Wat is dat voor een vrede? Vrede, die alle verstand te boven gaat. Heeft het dan niets te maken met vrede op aarde? O zeker! Immers: zalig zijn de zachtmoedigen, de vreedzamen, de barmhartigen. Ze zijn al zalig in het hier en het nu!
Vrede heeft alles te maken met liefde, met Gods trouwverbond. Met dat bekende vers: 'Al wat u ontbreekt, schenk Ik zo gij het smeekt, mild en overvloedig. Ook met de oproep: 'Zoek eerst het koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid en al het andere zal u worden toegeworpen'. Wat? Al het andere, dus ook vrede en blijdschap door de Geest. Onderlinge saamhorigheid en gemeenschap, liefde en trouw. Vrede is het sluiten van een verbond tussen God en mens. Vrede is een gebeuren dat plaatsvindt na een totale omkering een be-kering, tot de God des Vredes. Door de verzoening met Jezus Christus is er werkelijk sprake van vrede, vergeving en rust voor het hart!
Is er van binnen vrede, dan straalt er naar buiten vrede uit!
Hebben christenen tevreden gezichten? Een positie om anderen jaloers te maken! Over missionair gemeente-zijn gesproken! Ook dat is verkondiging!
In mensen een welbehagen. Dat zongen de engelen. En vandaag? Wij zien miljoenen mensen door politieke of sociale omstandigheden gedwongen worden te vluchten en elders een onderkomen te zoeken. Wij zien dat de grote machten met elkaar wedijveren in het opvoeren van een gigantische bewapening die geen enkel zinnig doel meer dient en die het voortbestaan van alle leven op aarde bedreigt. Wij horen van kernproeven in de Pacific. Wij zien dat dictaturen, in het zadel gehouden worden door een verdeel en heers-politiek, geweld gebruiken tegen hun eigen onderdanen. Wij zien de bloedige toestanden in Israël op de West-Bank. Wij horen op in gemeenten van Christus, dat gemeenteleden elkaar de oren wassen in plaats van elkaars voeten. U begrijpt dat er dan geen sprake van vrede is. Want: vrede is daar waar de gemeenschap hersteld is. Vrede is daar waar mensen het in alle opzichten goed hebben met elkaar. Waar men één is en alle dingen gemeen heeft! En dat is toch een Vrede, die alle verstand te boven gaat. Want voor deze vrede hebben we Gods liefde nodig en Zijn Geest. Schort het soms in de communicatie daaraan, dat er zoveel muren voor het werk van de Geest zijn opgetrokken door ons mensen. Dat het leven des geloofs en van de diakonia (dienst) daardoor zo weinig soms gezien wordt? De Geest geen kansen krijgt om Gods liefde werkelijk uit te storten in harten van mensen! We onze eigen gebouwde menselijke muren ervoor hebben staan. En laat ieder maar invullen welke 'persoonlijke' muren (barrières) dat zijn. Opdat vrede ook werkelijk 'gesticht' kan worden. De muren van vijandschap tussen Oost en West, Noord en Zuid, kunnen pas werkelijk afgebroken worden, wanneer de vijandschap tegenover God is omgezet in Vrede met God! Proclameren wij deze vrede en roepen wij op tot bekering? Dan is ook de horizontale dimensie van belang om o.a. na te denken over de vraag: 'Brengt een voortgaande bewapening geen grotere onveiligheid teweeg, dan grotere veiligheid?' Wapenstilstand, zwijgen en leren luisteren, als recept voor vrede, liefde en gemeenschap. Want in het gevulde zwijgen is de weg van het delen. De Heere is daar in het suizen van een zachte stilte. Daar stort Hij Zijn Geest uit! 'Mijn ziel is immers stil tot God. Van Hem verwacht ik heil en Hij zal mijn rotssteen zijn. Gaan er ook vandaag nog duiven uit?

Heelheid van de Schepping
De berichten over de ontwikkelingen zijn alarmerend. De ontbossing neemt hand over hand toe, met alle gevolgen van dien voor planten- en diersoorten en voor de waterhuishouding. In Nederland is de helft van de bossen aangetast door zure regen. In de DDR heb ik het zelf mogen zien. Daar is 75-80% reeds aangetast. De door de Sovjets gepleegde uraniumbouw heeft verwoestend gewerkt. In de bosgebieden staan veel houtfabrieken. Er is daar (in het Ertsgebergte) ook al een grote vogelsterfte geweest. Steeds meer bouwland in de wereld verandert in woestijn. Overbevissing en vervuiling bedreigen de visstand op vele plaatsen, wat leidt tot een ontwrichting van de voedselketen in de zeeën en tot problemen voor de voedselvoorziening. Overal ter wereld vindt een fatale verontreiniging van het milieu plaats, die zowel het water, de bodem als de lucht treft. Industriële rampen zoals in Bhopal, Bazel en Tsjernobyl, hebben niet alleen lokale gevolgen voor de gezondheid van mens en milieu, maar ook een uitwerking tot ver over de landsgrenzen. De aantasting van de ozonlaag en de toename van het koolzuurgehalte in de atmosfeer zijn zeer ernstig. Het is moeilijk vast te stellen waar de milieucrisis het ernstigst is, maar duidelijk is dat de armen in de derde wereld momenteel de hardste klappen krijgen. Hun leven is zo sterk afhankelijk van de direkte omgeving dat een verslechtering van de situatie van natuur en milieu vrijwel onmiddellijk een aantasting van hun levensomstandigheden tot gevolg heeft.

En God zag dat het goed was…
Een kostelijk moment. Het moment van het begin, de wording van alle leven. Er was er Eén, Die sprak: '… het is goed'. De Schepping, het begin van alle leven vindt plaats in een sfeer van een ademloze stilte… Eén is er aan het scheppen, aan het formeren. Het is de grote Pottebakker, de Schepper van Hemel en Aarde. Die de stilte doorbreekt, door aan ons het machtige schouwspel te tonen. Het heelal, dat machtige uitspansel, die wolken, die lucht, die zon en sterren… Hebben we er wel eens goed naar gekeken? Zijn we er wel eens stil van geworden en hebben we ons verwonderd over het feit, dat de Aarde, waar wij op wonen, niet meer is dan een heel klein knikkertje in het grote, haast oneindige heelal? En God sprak… en zag… en… het was goed! Waarom goed? Omdat de gehele Schepping van God, maar één doel had, namelijk: er zijn tot eer van God! Is de totale Schepping op God aangewezen en zien we in de Schepping één grote daad: de daad van het dienen! Aan de mens werd opgedragen om de aarde te beheren. Er 'diakonale' zorg aan te besteden. Immers, er ligt onder elk schepsel, elk minuscuul klein wezentje die machtige hand van God Zelf. Bracht de Schepper een zodanige ordening aan, dat alles op elkaar is aangewezen, elkaar nodig heeft, op elkaar betrokken is en een doel heeft, het is om van dit alles ademloos stil te worden. Kijk je de wereld in, dan word je door één ding telkens bij vernieuwing ontroerd: het geweldige dienen. De wet van het dienen ligt als een arm onder elk schepsel. Zij draagt heel die machtige wereld tot het bestaan. Ieder wezen denkt wel dat het alleen in zichzelf is, maar het is toch niet anders dan een dienaar van anderen. Leven, ja niet alleen leven: bestaan is dienen. Zonder de 'wet' van het dienen kan geen wezen zijn (Bavinck).

Het was goed…
Door de zondeval van de mens, is van de orde der Schepping een wanorde gemaakt. De egoïstische mens wilde alleen maar voor zichzelf leven. Wilde God zijn en dacht zijn Schepper niet meer nodig te hebben. De val van de mens onder de demonie van de duivel brengt een verduistering van de verhoudingen, zowel de verhouding tot God als die tot de naaste. En ook nu nog horen we de één de ander beschuldigingen uiten náár anderen en zeggen het vaak zelf niet: 'kan ik er wat aan doen?' 't Is mijn verantwoordelijkheid niet… Het verschuilen en verschansen achter anderen heeft diepe gevolgen gehad en trekt nog steeds diepe sporen in mensenlevens, in de natuur en in de totale orde van het leven nú. De dood, het verderf, de verloedering, het demonische heeft haar intrede gedaan. Het spoor van leven is terechtgekomen op een doodlopende weg, een doodlopend spoor! Een catastrofe dient zich aan. maar de mens schijnt zich daarvan niets aan te trekken: het water van de Rijn kleurt rood, rood van vergif. In woestijnen van derde wereldlanden kunnen nog voldoende vaten kernafval en chemisch afval terecht. Dan zijn wij ze kwijt. En wat dáár dan gebeurd is onze zaak niet. Per slot van rekening: 'Kan ik er wat aan doen?'

Een nieuwe weg…
Een nieuwe weg ontsluit zich door de komst van de Messias. Het is Gods onbegrijpelijke liefde met deze aarde en ons mensen. Hij zend Zijn eigen Zoon, om een relatie opnieuw te herstellen! Het is de Zoon, Die ons spreekt van het Koninkrijk Gods. Hij roept ons op, om tekenen op te richten van Zijn komend Koninkrijk. Kleine tekenen als voortekenen van Zijn Rijk, dat eens komt en volmaakt zal zijn. Waarvan ons het boek Openbaringen spreekt. Het zijn de vruchten van geloof en bekering, die anderen wellicht jaloers maken op dat komende Koninkrijk. God gebruikt zondige mensen in Zijn dienst. Wanneer we ons nu vaster hechten in Christus, des te meer kunnen we ons leven ook inrichten naar wat God ook daadwerkelijk van ons vraagt. Heel konkreet zal het gaan om een grondige bezinning op de bijbelse opdracht om de aarde te bewerken en te bewaren en een bezinning op de vraag wat dat inhoudt voor wetenschap en techniek, voor politiek beleid en persoonlijke levensstijl. De kerken zullen ten aanzien van de milieuproblematiek een leerproces moeten ondergaan. Luisteren naar het Woord van God en naar hen, die vanuit allerlei menselijke motieven al sinds jaar en dag met milieuvragen zich bezighouden en die informatie kunnen geven over de kritieke situatie en de geboden maatregelen en gedragingen. Maar ook een persoonlijke levensstijl, die zich kenmerkt door soberheid en zorgvuldigheid en een publieke stellingname. Wij zijn geroepen om kleine tekenen van hoop en gerechtigheid op te richtten. Daar kunnen wij met Gods hulp, zeker wèl wát aan doen! Zijn we ook op dit terrein voldoende creatief?

A. Peters, Barneveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen