De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

In memoriam ds. Johannes (Jan) Kruijt

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

In memoriam ds. Johannes (Jan) Kruijt

4 minuten leestijd

Op Hervormingsdag, 31 oktober 1988, is heengegaan op de leeftijd van 63 jaar ds. Johannes Kruijt. Vanaf september 1953 is hij predikant geweest in onze kerk en heeft hij een vijftal gemeenten mogen dienen. Van 1953 tot 1958 in Lexmond, van 1958 tot 1963 in Hillegersberg, van 1963 tot 1970 in Wierden. Zijn laatste gemeente was Elburg, die hij tot april dit jaar heeft gediend.
Wij zijn bedroefd om zijn heengaan. Want voor heel velen betekent dit een groot verlies. Allereerst voor zijn vrouw en kinderen. Hij was zo hecht met hen verbonden, heeft ze zo intens liefgehad en heeft zoveel voor hen betekend. Hem te moeten missen, zal zwaar vallen. Vooral nu het nog maar zo kort geleden was, dat hij als emeritus samen met zijn vrouw in Barneveld was gaan wonen.
Graag hadden zij samen nog wat willen genieten van de welverdiende rust. Maar de Heere heeft er anders over gedacht. Hij gaf zijn dienaar de eeuwige rust, die overblijft voor het volk en voor de dienaren Gods.
Ook zijn vrienden zullen veel in hem missen. Wat mijzelf betreft, onze vriendschap dateerde reeds vanaf de jaren, dat wij samen op de jongelingsvereniging in Gouda zaten. Samen gingen wij theologie studeren. Tegelijk zijn wij afgestudeerd, de gemeente ingegaan, getrouwd en een gezin mogen vormen. En al die jaren zijn we als vrienden met elkaar verbonden gebleven. Dat betekent nu een grote leegte. Als we terugzien, springen er twee dingen uit. Wij hebben met elkaar veel plezier gehad. Vooral toen wij student waren, maar ook daarna nog. Het andere is, dat wij veel met elkaar gesproken hebben, ik mag wel zeggen: geworsteld hebben over de vragen en noden van de gemeente, de kerk, en ook over ons eigen functioneren daarin. Daarom was de verbondenheid groot, en even groot nu de droefheid en het gemis. En ik ben er zeker van, dat dit zo leeft bij al zijn vele vrienden.
Maar ook de gemeente heeft in onze broeder Jan Kruijt veel verloren. Wat was hij trouw in zijn pastoraat. Wat was hij zorgzaam en vindingrijk in zijn catechese. Wat was hij begaan met de ouderen, maar evenzeer met de jongeren in zijn gemeente. En wat was hij betrokken op het heil van mensen. De laatste keer, dat hij in Elburg preekte, de zondag voordat hij in het ziekenhuis werd opgenomen, zei hij tot één van zijn ambtsbroeders: ik had de hele gemeente wel persoonlijk de hand willen drukken en hun persoonlijk willen vragen: hebt u de Heere Jezus al leren kennen? Ja, zo was hij en zo leefde en werkte hij.
Daarbij is het ons vaak opgevallen, dat hij zulke kleine en ootmoedige gedachten van zichzelf had. Hij ging in eenvoud des harten zijn weg. In de laatste jaren, toen een hem op de duur slopende ziekte zijn krachten deed afnemen, ging hem de arbeid in de gemeente, die hij met zoveel liefde verrichtte, steeds zwaarder vallen. En toch, telkens als zijn kracht weer opveerde, gat hij met volle inzet en liefde zich weer helemaal. Zo is het tot het einde gebleven, zelfs nog na zijn emeritaat.
Nu is onze broeder en vriend door de Heere van zijn aardse taak ontheven. Wij hebben hem mogen begraven met de woorden van de apostel Paulus uit 2 Cor. 6 : 9: … als stervende, en ziet, wij leven… Dat was het genadegeheim, dat Paulus' leven en arbeid kenmerkte. Diepte en hoogte, en dat beide in verbondenheid met de Heere Jezus. In de bescheidenheid, die onze broeder Jan Kruijt zozeer kenmerkte, maar ook met overtuiging mogen wij zeggen: dat genadegeheim heeft ook het leven en de arbeid van ds. Kruijt gekenmerkt. In zijn vele diepten, en in zijn hoogtepunten mocht hij zich verbonden weten met zijn Heere. Zo was het ook door heel zijn ambtelijk bestaan heen: … als stervende, en ziet wij leven!
Maar nu geldt het eerste niet meer. Het sterven ligt achter hem. En wat nu nog geldt, en eeuwig zal blijven gelden is: en ziet, wij leven! Geprezen is de naam van onze Heere.
De Heere zij mevrouw Kruijt en haar kinderen en kleinkinderen in alles nabij. Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde, en tot in eeuwigheid.

C. Graafland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 november 1988

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

In memoriam ds. Johannes (Jan) Kruijt

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 november 1988

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's