In Memoriam ds. Wouter Leendert Tukker

In de avond van de zesde december werd uit het midden van Gods Kerk op aarde weggenomen ds. W. L. Tukker op de leeftijd van 79 jaar. In de laatste weken van zijn leven ging zijn pad als dat van de middelaar van het Oude Verbond, Mozes, toen hij de berg Nebo moest beklimmen om aldaar te sterven, naar de mond des Heeren, in de armen van zijn getrouwe God. Steeds verder ging Mozes uit het midden van zijn volk en bij zijn familie vandaan. Zo is ook het leven van ds. Tukker langzaam weggeëbt uit de kring van zijn beminden en vrienden totdat hij in de avond van die dag en de avond van zijn leven mocht bevinden dat het geloof overgaat in aanschouwen. Verlost van alle pijn en smart heeft hij, naar Gods belofte. Hem mogen zien in Wiens dienst hij zijn leven mocht wijden in de voetstappen van zijn Borg en Middelaar, Die gezegd heeft: 'De ijver van uw huis heeft mij verteerd'.
Zo toch is hij geweest, innerlijk en uiterlijk, dominee Tukker, Verbi Divini Minister. Zo diende hij, nadat hij op 30-jarige leeftijd – de leeftijd waarop zijn Meester, de Heere Jezus Christus, in het openbaar ging optreden – bevestigd werd in het ambt van dienaar van het Goddelijke Woord te Hei- en Boeicop, 10 december 1939. Daarna mochten de gemeenten Elburg in 1942, Bleskensgraaf in 1946, Delft in 1948, Rotterdam in 1955, Katwijk in 1959, Groot-Ammers in 1969, hem ontvangen als dienaar van het Woord. Na zijn emeritaat op 1 oktober 1974 mocht hij nog dienstbaar zijn in de gemeenten Wassenaar, Sirjansland en Arnemuiden. Bij alle arbeid waartoe hij geroepen werd in het geheel van de kerk, was en bleef hij allereerst en allermeest van ganser harte herder en leraar van de kudde, voor de schapen en lammeren, in de dienst van Woord en Sacrament, op catechisatie en in het pastoraat.
In dat alles had ds. Tukker een geheel eigen stijl in zijn prediking en referaten, in gesprek en geschrift. Een waardige stijl, welke paste bij zijn statig voorkomen in vergaderingen en persoonlijke ontmoetingen. Groots in zijn innerlijke vroomheid en uitleving van zijn godsvrucht.
Een man, die van adel had kùnnen zijn van geboorte, en die van adel was uit wedergeboorte. Hij droeg iets van die adeldom, welke Daniël uitstraalde en hem maakte tot een zeer gewenste man, profetisch in zijn spreken, priesterlijk in zijn hart en koninklijk in zijn handelen. Zo stond en leefde ds. Tukker in het geheel van de kerk als een mensenkind in wien het Gode behaagd had Zijn Zoon te openbaren. Dat was ook de bron van zijn liefde tot de kerk des Heeren en de gemeente van Jezus Christus tot over de muren van kerken en grenzen van landen. Daardoor heeft hij vaak ook geleden aan de gescheidenheid van die kerk, soms ook geleden door wat anderen in hem niet konden begrijpen, zijn hoogkerkelijk denken.
Bij dat alles wist hij zich met hart en ziel verbonden aan de vaderlandse kerk als de planting Gods vanuit de historie. In het geloof en vertrouwen dat God ook binnen de Nederlandse Hervormde Kerk voortging met de werking van Zijn Woord en Geest, heeft hij haar gediend door goed en kwaad gerucht heen in de meerdere vergaderingen en 18 jaar lang als visitator-gene­ raal. Daarbij schaamde hij zich niet op te komen voor het geestelijke leven vanuit Gods Woord en naar de belijdenis der vaderen.
Gedragen door de liefde tot de kerk, waarbinnen hij zijn Koning mocht dienen, heeft ds. Tukker ook vele jaren zitting gehad in het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk. Vanaf 1951 tot 1978 heeft hij daarin het spoor getrokken van de Overste Leidsman en Voleinder van het geloof, de Heere Jezus Christus. Hij heeft dit bijzonder gedaan in de laatste 10 jaar, waarin hij voorzitter was.
Dankbaar mogen wij zijn voor alles wat God ons in dominee Tukker gaf en nog geeft in de vele geschriften die hij nalaat. Zo spreekt hij nog nadat hij gestorven is in de gedachten en harten van velen.
Een zeer gewenst man ging heen en dat heengaan bewijst dat ook ds. Tukker een mens was van gelijke beweging als wij zijn. Van nature zondig met een eigen karakter, een zondaar, zoals hijzelf getuigde, maar dan wel een begenadigde in velerlei opzicht.
Treffend waren ziijn woorden ten afscheid van het voorzitterschap van de Gereformeerde Bond, toen hij sprak over: 'De Hoop van de kerk', en waarmee hij zijn zittingsperiode van 27 jaar afsloot: 'Door de kracht van de Heilige Geest zal men eeuwig zingen, zal men eeuwig danken, zal men ook eeuwig hopen. En die hoop wordt hier, in de kerk op aarde reeds geschonken, overvloedig geschonken en beoefend, naar de mate des geloofs. En dat door de God der Hope, door Christus, die onze Hope is, en dat door de kracht des Heilige Geestes'. Met dit getuigenis mogen wij hem nastaren nu hij ingegaan is in de rust die er over blijft voor Gods volk en voor Zijn knechten.

Ds. C. v. d. Bergh

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen