Licht in de Avond

Het einde van een jaar heeft vaak iets drukkends. In de natuur gaan wij door de donkere dagen en op de laatste afkalvende resten van dit jaar balanceren wij een moment temidden van een overvloed van gevoelens. Het wegstervend jaar trekt aan ons voorbij met zijn bonte afwisseling van licht- en schaduwpartijen. Wat kwam er van onze verwachtingen uit? In vele opzichten legt het donker van de nacht zich over leven en samenleven.
Licht in de avond. Daarover spreekt heden het Woord Gods ons aan. In de volslagen duisternis van een verloren wereld is het Licht der lichten opgegaan. Simeon was één van weinigen, die dat in zijn dagen verstond, toen hij in de tempel het Kind Jezus in zijn armen nam en God loofde. 'Ik zag Hem! – ik gaf mij! de hel is geweken! – de hemel ging op in mijn ziel' (Da Costa). Zoiets moet het voor deze man zijn geweest. Heel de aarde, heel het mensenleven, heel Israël en het leven van zijn eigen ziel, hoewel daarin de machtige belofte dat hij de Christus zien zou de hoop levend heeft gehouden, was voor Simeon verduisterd en gebonden in de sluiers van de nacht.
Totdat! Een mens moet het zelf gezien en ervaren hebben om dat te kunnen vatten: die blijdschap, dat allesoverheersende licht in het ontmoeten van Christus. Dan vaart de nacht voorbij en het licht van een eeuwige dag breekt door. Toen zagen Simeons ogen in dat kleine Kind de zaligheid. De reddende doorbraak van God in de stalen gevangenis zonder ramen en deuren, waartoe zijn en ons aller leven is verworden. Zaligheid. Vlecht om dat kern-Woord een deugdenkrans voor God. Stel haar samen uit de kostelijke materialen van de waarheid, de trouw, de genade en de liefde Gods. Het is nog méér, nog dieper: het is God Zelf, die gekomen is. Overgekomen naar deze wereld omdat er anders geen redden aan was. Gekomen om als het Licht op te gaan over het nachtleven van de wereld en van een mensenbestaan.
Simeon is een man met een wijde blik. Hij omschrijft de zaligheid, die in het Kindeke Jezus verscheen als een redding, die God bereid heeft voor het aangezicht van al de volken. Als een Licht tot verlichting van de heidenen. Dat zijn inzichten, die uit de Heilige Geest zijn. Zo had Simeon de openbaring ontvangen, dat hij de Christus des Heeren zien zou eer hij stierf: door de Heilige Geest. En diezelfde Geest brengt hem op het juiste ogenblik in de tempel. Dezelfde Geest die in de morgenstond van de schepping zweefde op de wateren. Die de schepping voor God vasthield en als Zijn domein bewaakte. Hier komt dat weidse, dat alomvattende opnieuw aan de orde. Het heil in Jezus gaat niet alleen Simeon particulier aan maar stroomt uit over heel de wereld, naar Jood en heiden. De laatste zelfs voorop in Simeons lofzang als een preludium van wat komt: het heil des Heeren reikt naar de ganse aarde, tot in al haar hoeken, de donkerste en de meest goddeloze incluis. Om een hele wereld dóór licht te brengen en de duisternis van de vervreemding van God te verdrijven en te doorlichten.
En tot heerlijkheid vaii uw volk Israël… In dit Kindeke ziet Simeon de trouw van God aan Zijn eigen uitverkoren volk belichaamd. Jezus is de heerlijkheid van Israël… In Hem handhaaft God Israël als het volk van de belofte. De vertroosting is uit Israël. Dit Kindeke is de kroon op de woorden Gods, die Israël zijn toebetrouwd. Simeon is een theoloog van formaat, een echte God-geleerde. Jawel, de Heilige Geest leert wat in Christus is geschonken en geeft inzicht in Gods heilsbedoeling met Jood en heiden. U duidt het mij niet euvel als ik de lijn van deze meditatie nu toch terugbuig naar de persoonlijke ervaring van Simeon zelf? Hoe hoog, diep en rijk het voorgaande ook is, toch moeten wij niet vergeten dat het heil des Heeren altijd door de poort van het éne mensenhart binnentrekt. Ontroerend beeld, altijd weer: die, naar wij denken, oude man met dat kleine Kind in zijn armen, die zich baadt in de vrede Gods. Wie Jezus in de armen van het geloof houdt, in die mens wordt vrede uitgegoten. Vrede met het leven en de weg door het leven, vrede met de dood. Zoals Simeon vrede heeft met zijn sterven eer nog de volle glans van Christus over Israël en de wereld is doorgebroken.
En nu wij. Wij leven in een wereld waarin God onvermoeid bezig is Zijn licht en Zijn heil te laten schijnen en tot gelding te brengen. Er staat wat dat betreft nog heel wat uit. Wanneer zal Israël zijn eigen heerlijkheid in Christus zien? Hoe lang nog tot de dag waarop de kennis des Heeren de aarde zal bedekken, zoals de wateren de bodem van de zee bedekken? Maar… hebt ú de zaligheid al gezien? Of heeft het licht van God in Zijn reddend Woord u in 1988 niet beschenen? Nog steeds Jezus niet gezien? Nog altijd blind en dood? Maak u op, wordt verlicht, want het waarachtige Licht schijnt nu! Straks valt de nacht van een eeuwig oordeel, waarin nooit een zonnestraal meer binnendringt. Heb de duisternis toch niet liever dan het licht!
Wij eindigen anderzijds 1988 in een donkere wereld. Er zijn wat tranen geschreid, wat zuchten geslaakt. De aarde heeft gebeefd, de wateren waren beroerd. Tienduizenden lieten het leven. Het jaar 1988 was een rampenjaar bij uitstek. Er is zoveel donkers en droefs in deze wereld, in het leven van de volkeren, ook in het leven van het volk Gods. Ook in ons eigen leven is er soms zoveel dat wij niet doorgronden. Er kunnen diepe schaduwen liggen over het leven van onze eigen ziel. Het einde, de oplossing van alle raadsels, is nog niet gekomen. Wie zou nooit eens naar het einde verlangen, naar die grote ontknoping, naar de heerlijke dag van Christus? Vooral als wij soms zo moe kunnen zijn van onszelf, van de tweespalt, van het innerlijk verderf, van de tegenstand in ons innerlijk tegen de volkomen heerschappij van Christus…
Licht in de avond! Toch! Vrede! Nochtans! Want mijn ogen hebben Uw zaligheid gezien! Uw Zoon. Uw heil. Sindsdien zijn wij uit de dood overgegaan in het leven, uit de duisternis in het licht. En niemand kan dat Licht meer doven, niemand ons de vrede roven. Kerstfeest hebben wij weer gevierd.
Zo waarachtig als Jezus in de kribbe is gelegd, zo waarachtig is het eeuwige heil ons geschonken. Wie dat werkelijk gelóóft, kan de grensovergang aan. Het jaartal doet er niet zoveel meer toe. Te leven in het aangename jaar des Heeren, dat geeft de doorslag. De Heere is tot ons gekomen – dát is het licht in onze duisternis, in alle donkerheid. God heeft gedacht aan Zijn genade. Zijn trouw aan Israël nooit gekrenkt. Wat een God, wat een Zaligmaker! God, geopenbaard in het vlees. Immanuël: God met ons. Ik kan me begrijpen, dat Simeon onbekommerd Zijn God stond te loven. Toe, doe het ook. De duisternis, de zorgen – ze geven de doorslag toch niet? Dat God naar ons is doorgetrokken en overgekomen – dát is ons licht. Wij gaan naar de avond. Maar het Licht is morgenlicht. De nieuwe dag staat voor de deur. Tot zolang gaan wij door. Ook met onze levenstaak en onze roeping, ook in 1989. En wat er ook komt, ons gebed zij:

'God, magh ik nog een gunst
bij d'andere begeeren,
Laat mij soo scheiden leeren,
dat yedereen, die 't siet,
mijn scheiden en 't sijn
wensch eenerhand te sijn'!

A. Beens, Lunteren

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen