Paasgroeten

In de brieven van Paulus lezen we dikwijls aan het slot de oproep om al de heiligen te groeten, als een teken van verbondenheid in het geloof. Ondanks alle grenzen is de Kerk van Christus één in haar Hoofd, de Heere Jezus Christus. Zo hebben velen in de afgelopen jaren een groet gezonden aan christenen in de Sovjetunie, die om het geloof gevangen zaten of verbannen waren. Voor deze medechristenen zijn die groeten van grote waarde geweest. Soms leidde het tot een betere behandeling, omdat de autoriteiten merkten, dat de gevangene in het westen bekend was. Maar nog belangrijker was het voor de gevangenen om te weten, dat anderen betrokken waren bij hun lot, voor hen baden en met hen meeleefden. Na hun vrijlating hebben talrijke vervolgden hun dankbaarheid uitgesproken voor deze groeten. Daarom vragen we opnieuw uw aandacht voor de christenen in Oost-Europa. Op Pasen zendt Christus de Zijnen uit, om anderen de zegen van het Paasfeest mee te delen. Zo mogen we nu denken aan de broeders en zusters in de verdrukking. We verheugen ons met hen over de zegen, die de Heere in sommige landen schonk. Maar we denken ook aan hen, die nog steeds dagelijks lijden om Christus' wil.

Vrijlating
Er is in de afgelopen tijd veel veranderd in de Sovjetunie. Jarenlang nam het aantal gevangenen toe en hoorden we over nieuwe veroordelingen. Christenen werden in het kamp kort voor hun vrijlating opnieuw veroordeeld omdat ze de kampregels hadden overtreden. Het éne sombere bericht volgde op het andere. Talrijke gemeenten werden van hun voorganger beroofd; elke maand kwamen nieuwe namen van gevangenen in de publiciteit. De Russische autoriteiten – ook kerkelijke leiders – reageerde met de opmerking dat de betrokkenen de wet hadden overtreden: 'Bij ons wordt niemand om zijn geloof vervolgd.'
Onder het bewind van Gorbatsjov is echter een nieuwe wind gaan waaien. Woorden als glasnost en perestroika zijn ook in het westen bekende uitdrukkingen geworden. Een gevolg van de nieuwe politiek is de vrijlating van talrijke gevangenen, die om het geloof veroordeeld waren. Het lijdt geen twijfel, dat de dood van de bekende aktivist Martsjenko op 8 december 1986 in de beruchte gevangenis van Tsjistopol, de katalisator was voor deze nieuwe ontwikkeling. Op zijn dood volgde een felle reaktie uit het westen. Een maand later belde Gorbatsjov de verbannen Nobelprijswinnaar Sacharov op en vertelde hem, dat hij uit Gorki naar Moskou kon terugkeren.
Sindsdien is een stroom gevangenen en ballingen naar huis teruggekeerd. Deze maatregel staat in het kader van Gorbatsjovs politiek. De economie van de Sovjetunie. Men is voor de technologische vernieuwing van de industrie aangewezen op westerse kennis en kredieten. Die kan de Sovjetunie alleen krijgen, als de politieke situatie verbetert. De publieke opinie in het westen moet gemobiliseerd worden om Gorbatsjovs plannen te steunen. Daartoe kan humanere behandeling van christenen en dissidenten dienen. Bovendien kan het in eigen land de bevolking – met name de christenen – winnen voor Gorbatsjovs politiek.
Intussen mogen we dankbaar zijn voor de vrijlating van talrijke gevangen. Dat is uiteraard allereerst een zegen voor henzelf. Het leven in de kampen en gevangenissen is funest voor de gezondheid. Zwaar werk, slecht voedsel en extra straffen laten hun sporen na. Ook de gezinnen van de vervolgden kunnen zich verheugen over de terugkeer van de gevangenen. Dikwijls raakten zij bij een arrestatie van vader alle bezittingen kwijt, dreigde de staat de kinderen weg te nemen en werden de familieleden voortdurend bedreigd en geplaagd. Maar ook de kerk kan kracht putten uit deze vrijlating. Het bevestigt, dat er meer ruimte komt voor het kerkelijk werk. De terugkeer van voorgangers of gemeenteleden die in de strijd van het geloof staande bleven, betekent een versterking voor het geloofsleven van de gemeenten. Het doet hen des te vrijmoediger getuigen van hun Heere. We mogen bidden, dat deze terugkeer zal leiden tot een nieuwe geestelijke opwekking, zoals ook na de Tweede Wereldoorlog het geval was, toen velen uit gevangenschap of van het slagveld terugkeerden.

Blijvende zorgen
Ondanks de grote blijdschap over de terugkeer van zoveel gevangenen, blijven er ook zorgen. Bij de meesten werd hun straf niet kwijtgescholden, maar opgeschort. De staat houdt de mogelijkheid om de resterende periode alsnog op te leggen.
Verder zijn nog niet alle gevangenen vrijgelaten. Sommigen zijn veroordeeld op grond van gefingeerde vergrijpen en vallen onder de categorie gewone misdadigers. Anderen werden wegens dienstweigering naar een kamp gezonden, waar ze nog steeds zijn. Van een aantal gevangenen is alleen de naam bekend, zonder dat we weten, waarom ze veroordeeld zijn, of waar ze verblijven. Er zijn waarschijnlijk ook christenen, van wie we niet eens weten, dat ze om het geloof gevangen zitten. Daarom is nader onderzoek nodig. Het blijkt immers, dat publiciteit het beste middel is om hen vrij te krijgen. Een groet aan een gevangene blijft van grote waarde. Bovendien is het goed om de vrijgekomenen te laten weten, dat we ook in de blijdschap met hen meeleven.

Pak van uw hart
Volgens mijn informatie zijn momenteel alle evangeliechristenen-baptisten vrijgelaten. Nog steeds worden enkele tientallen andere christenen (Pinkstergemeenten, Orthodoxen, Oekraïens-Katholieken) gevangen gehouden. Voor hen is een kaart met een groet een teken van medeleven. Maar met de anderen kunt u nu op een nieuwe wijze meeleven. Sinds vorig jaar is het toegestaan pakketten met christelijke lektuur naar de Sovjetunie te zenden. De stichting Hulp Oost-Europa (Putten) verzendt bijvoorbeeld grote aantallen pakketten met bijbels en kinderbijbels. Door dit werk te steunen, helpt u mee de bijbel te verspreiden in een land, waar Gods Woord meer dan 70 jaar als contrabande beschouwd werd. De dankbare reakties van Russische christenen tonen, hoeveel deze pakketten voor hen betekenen. Ze vragen om meer bijbels, zodat ze die kunnen doorgeven aan anderen. Het is van groot belang, dat we de unieke kans benutten om zoveel mogelijk bijbels, kinderbijbels en christelijke lektuur naar de Sovjetunie te verzenden. De velden zijn wit om te oogsten!
Maar ook elders wordt op uw groeten gewacht. In Roemenië heerst Ceausescu met terreur en honger. De bevolking wordt voortdurend geïntimideerd. Vooral de christenen merken dagelijks de vijandschap van het bewind tegen het geloof. Zo dragen ze naast de gewone zorgen een extra kruis mee. Want ook in het dagelijks leven zijn de problemen groot. Lange rijen voor de winkels geven aan, dat er tekort is aan vrijwel alle levensbehoeften. Men bakt zelfs uit varkensmeel brood, zo uitzichtsloos is de situatie. Intussen regeert de angst niet alleen in de steden, maar ook op het platteland. Duizenden dorpen worden met verwoesting bedreigd, omdat ze vervangen moeten worden door zogenaamde 'agro-centra'. Door dit plan wordt vooral de Hongaarse minderheid getroffen, die toch al ernstig gediscrimineerd wordt. Tienduizenden Roemeense Hongaren zijn als gevolg daarvan gevlucht. Zij weken dikwijls om economische redenen uit naar Hongarije en ontvangen daar op allerlei manieren hulp. Hoe triest hun positie ook is, de toestand voor hen die in Roemenië bleven, is veel ernstiger. Zij voelen immers elke dag het gebrek en staan voortdurend in de strijd. Velen zien het toch als hun roeping om in Roemenië te blijven. 'We hebben hier eeuwenlang gewoond', zeggen ze, 'God heeft ons hier geplaatst.' In de gesprekken met deze christenen blijkt de kracht van hun geloof. 'We hebben materieel een moeilijke, maar geestelijk een bijzonder gezegende tijd' , zei een predikant.

Om hen te steunen zendt de stichting Hulp Oost Europa voedselpakketten naar Roemenië. Ook op andere manieren wordt hulp geboden. Zo kunt u helpen Paasgroeten naar Roemenië te verzenden. Stuur eens een pak van uw hart naar deze christenen in de strijd van het geloof. Ze zijn immers gevangenen in hun eigen land. Maar meer nog geldt de vraag uit Oost-Europa: Broeders, bidt voor ons, opdat het Woord zijn loop hebbe. Want ondanks alle tegenstand gaat het evangelie van de opgestane Heere in Oost-Europa voort. Hij denkt aan Zijn Kerk en houdt haar in stand in alle gevaren. Ze is een voorbeeld voor ons in het westen, omdat daar de kracht van het geloof zichtbaar wordt. Zo groeten de christenen uit Oost-Europa ons en zeggen: We hebben een levende Heere, in Wie we meer dan overwinnaars zijn!

A. W. van der Plas, Urk

[Tekst foto's: foto 1: Zilveren aalmoes-schaal in Joods Museum te Praag (± 1700).
foto 2: Zilveren Pesach-schaal in Joods Museum te Praag (± 1900).]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen