Het pad des levens: Over het Kruis-punt rechtdoor! (1)

Verkeersborden geven ons informatie over de weg waarop we gaan. Zo is er een hord dat we eigenlijk bij de levensweg van ons allen van nature zouden moeten zien staan. U kent het wel: een witte weg loopt aan tegen een rode balk: 'doodlopende weg'. Elke levensweg, die van onszelf uit wordt gebaand, is een weg die toch uiteindelijk vastloopt in de dood… een weg die niet uitkomt in het Leven… Hoe succesvol en veelbelovend de levensweg ook lijken kan, het leven loopt eens dood, net zoals alle wateren uitlopen in de zee.
Wat is het toch moeilijk voor ons mensen, om dat te aanvaarden als de waarheid van onze levensweg, dat het een pad is dat doodloopt, geen levenspad meer… En nu kun je er natuurlijk de ogen wel voor sluiten, en aan dat bord voorbijrazen…, maar wie dit bord negeert en toch hard door blijft rijden, die zal het onherroepelijk ervaren als hij zich in de afgrond rijdt.
David heeft het bord wel zien staan. Hij weet van de werkelijkheid van de dood, hij is er ernstig mee bezig. De omstandigheden van Psalm 16 zijn niet precies duidelijk, maar zeker is het, dat hij de dood heel dichtbij zich weet als hij dit lied zingt. Maar toch draaft hij niet door met de moed der wanhoop, op zijn eigen levensweg. Hij staat ook niet stil, verlamd door doodsangst. Er is nog een andere mogelijkheid. David gaat de weg van het vertrouwen, van het geloof dat bestand is tegen de dood. En zo wordt hij de zanger van het leven en zingt hij eeuwen tevoren al het lied van Pasen, het lied van het levenspad.
David zingt van het 'pad des levens'. En Petrus mag eeuwen later zijn woorden overnemen als hij op het Pinksterfeest gaat zeggen wat Pasen is: Het pad des levens is gebaand! De Vader heeft de weg van Zijn Zoon niet dood laten lopen, al ging het door de dood heen. Jezus leeft, door de dood heen, uit de dood is het Leven zegevierend aan het licht getreden. Weet u wat Pasen betekent? Dat Hij dat bord heeft weggehaald langs de wegkant van het leven. Voor allen die in Hem geloven wordt de doodlopende weg het pad des levens. Dat bord met die balk waarop alles stukloopt wordt vervangen door een ander: een bord met het kruis dat de richting wijst: voorrangsweg, levensweg, het Leven heeft voorgoed voorrang op de dood gekregen. Zie maar, over het kruispunt, ongehinderd rechtdoor, over het Kruis-punt, gaat de levensweg!
Christus heeft door Zijn opstanding het oude bord weggehaald. Hij heeft het levenspad gebaand. Hoe heeft Hij dat gedaan? Wij krijgen dat met geen mogelijkheid gedaan. De knaptste professoren hebben met alle middelen niet voor elkaar gekregen dat er een weg, een uitweg zou zijn uit de dood. Sinds het paradijs is ons mensenleven een éénrichtingsverkeer naar de dood. Wij hebben God op 't hoogst misdaan, wij zijn van 't heilspoor afgegaan, en hoe komen we daar ooit weer zelf op? We kunnen onszelf wel in de dood brengen, maar niet erdoorheen, niet eruit. Niemand van ons heeft ooit het levenspad gevonden, laat staan zelf gebaand. En de wanhoop van onze weg herkennen we in de woorden van Job: 'Want weinige jaren in getal zullen er nog aankomen, en ik zal het pad henengaan, waardoor ik niet zal wederkeren…' Zoals de Engelsen zeggen: 'The way of no return'. Dat is ons leven van nature. En nu zingt David in een wereld van zulke wanhoopswegen van het levenspad? Is dat geen illusie? Wie heeft dat dan gebaand? Christus is het! Ja, maar hoe heeft Hij dat dan voor elkaar gekregen? David zingt er zo vast overtuigd van, al ver tevoren. Hij ziet ernaar uit, maar in dat uitzien ziet hij het ook voor zich. Als een werkelijkheid die hem midden in de dood een troost van leven is. Midden in de dood wandelt hij al op dat levenspad dat Christus op de Paasdag voor altijd duidelijk aan het licht heeft gebracht. Het is de weg van wandelen met God, in nood en dood. Het pad des levens is werkelijkheid, niet als een onbereikbaar hoog pad. Het is niet als een weg ver van het gebied van de dood, niet in een andere wereld… Maar een weg er midden in en er dwars doorheen. Het pad dat dwars door dood en graf heen loopt. Over het kruispunt en door het doodsdal gaat het leven overwinnend door.
Christus heeft dat pad gebaand en om dat wonder te volbrengen kwam Hij persoonlijk op onze verloren doodlopende weg. Hij is die weg gegaan tot het bittere einde. Hij is doodgelopen tot aan het kruis… Hij kwam niet een eindje boven onze doodsweg zweven. Hij keek er niet alleen maar vol erbarmen van bovenop neer, om ons troost en moed in te spreken. Nee, Hij zette er heel bewust Zijn voeten op. Hij aanvaardde al het lijden van onze verlorenheid. Onze bittere levensweg ging Hij tot het bittere einde van het kruis van Golgotha. En dieper, nog tot in de doosbevestiging van het graf. De 'witte weg' loopt dood op de 'rode balk'…
En toen leek het ook voor Hem uit te zijn. De zoveelste poging om het levenspad te banen leek stukgelopen op de harde realiteit. De Emmaüsgangers spraken op de Paasdag nog hun bange hopeloosheid uit: 'En wij hoopten dat Hij was Degene, Die Israël verlossen zou. Doch ook, benevens dit alles, is het heden de derde dag…' Hij is dus ook vastgelopen. Het bordje 'doodlopende weg' is blijven staan.
Nee, zegt God, dat is niet blijven staan! Dat is weggehaald. Want door de dood heen is het Leven gegaan. 'Geen graf hield Davids Zoon omkneld. Hij overwon, die Sterke Held!' De weg loopt door. Uit het graf treedt Hij op de weg van het eeuwige leven, door Hemzelf gebaand.
Het wonder van Pasen is de vaste zekerheid dat de weg van de Heere Jezus voor altijd het levenspad is. Hij is het Leven in onze dood en door onze dood, en uit onze dood. Dit enige pad, deze nooduitgang uit de banden van de dood en de angsten der hel heeft Hij gebaand om het ons bekend te maken. En Hij maakt het ons bekend als Hij er ons op leert gaan. En dat doet Hij als Hij ons met Zich meeneemt. Het is de weg van het geloof, alleen het wandelen met Hem persoonlijk, dat is Leven. Alleen dan jaagt de dood geen angst meer aan, dan is het bord voor ons echt weg.
Pasen: over het Kruis-punt rechtdoor! Als Hij Zich als de Levende openbaart in ons dode bestaan vol angst en nood, dan wordt ons leven het levenspad. Aan Johannes op Patmos, die als dood aan Zijn voeten neerviel, heeft Hij Zich geopenbaard in al Zijn heerlijkheid: 'Ik ben dood geweest, en zie Ik leef…' Wie kan Hem dat nazeggen? Hij is door de dood heen. Hij heeft de dood voorgoed achter Zich gelaten. En Hij laat de weg achter Zich voor ons open. Opdat het voor ons radicaal anders wordt, niet meer een leven als weg naar de onafwendbare dood, maar uit de dood tot het Leven, achter Hem aan, Jezus leven van mijn leven! De weg van het kruis en het graf, de doodlopende weg van ons is Hij met ons gegaan.
En zo wil Hij ons meenemen, verder dan wij ooit komen kunnen. Hoor, Hij roept u toe op uw doogelopen levensspoor: 'Die Mij volgt, zal in de duisternis niet wandelen, maar het licht des levens hebben.' Onze weg is leven, zelfs als we sterven moeten, nochtans leven waar Hij met ons is en wij met Hem. Is dat ook al uw pad? Of wandelt u nog alleen? O, vraag naar de weg! Wat is dat, vragen naar de weg, naar het levenspad' Dat is niet anders dan vurig smeken, met het oude geliefde lied:

'Heer, wat zoudt Gij mij toch geven
Geef mij Jezus of ik sterf
Buiten Jezus is geen leven
Maar een eeuwig zielsverderf.'

M. A. van den Berg, Harderwijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen