Boerin spreekt in Synode

Zij zat op de achterste bank van de voor ons gevoel grote oude kerk van Cajamarca, die als vergaderzaal van de generale synode dienst deed. Voorin zaten de belangrijke afgevaardigden.
Er tussenin zaten verscheidene mannelijke en vrouwelijke leden van de plaatselijke gemeente Cajamarca. Helaas verdeeld in twee partijen. De ene groep zat rechts, de andere links. De conflicten in de gemeente waren zo hoog opgelopen dat de hoogste instantie van de kerk zich er wel in moest mengen.
Na een eerste informatie over het probleem, wilden sommige gedelegeerden al meteen afstevenen op een onderlinge verzoening. Maar ook met de Bijbel in de hand kunnen we niet opeens een probleem van jaren onschadelijk maken. Die Bijbel onderwijst ons juist het één en ander over de verschillende aspecten van een goede therapie. Eén aspect is dat het noodzakelijk is dat al die opgekropte woede, teleurstellingen en frustaties er uit moeten. Het was juist één van de fouten van de kerkeraad geweest dat ze de 'kritici' nooit in een gemeentevergadering hadden laten uitspreken, ook al kon ze zich formeel beroepen op een artikel van de kerkorde.
De synode begreep dat dit deze keer noodzakelijk was, alvorens verdere verzoeningspogingen te ondernemen. Bij uitzondering werd dus gelegenheid gegeven dat elke groep van gemeenteleden in de synode zijn grieven kon uiten. Opvallend was dat de meeste woordvoerders vrouwen waren. Verkijk je niet op de invloed van de vrouw in een mannencultuur, bedacht ik opnieuw. Opvallend was ook, dat de meeste beschuldigingen niet van dogmatische aard waren, maar over heel praktische al te menselike dingen handelden. Er waren dus niet zozeer leergeschillen, maar er woedde een machtsstrijd en belangenstrijd tussen een groep malcontenten en de andere groep die meer invloed in de kerkeraad heeft. In Nederland worden zulk soort strijdtonelen meer geestelijk en dogmatisch ingekleed, bewust of onbewust. Hier ging het recht voor z'n raap over alledaagse dingen: 'Jullie kinderen mogen wel naar het jeugdkamp', 'hermana zus raakte toen slaags met zuster zo', 'de pastor trok partij voor de anderen en liet ons links liggen', 'de pastor lokt meer nieuwe leden de kerk in door etenswaren uit te delen om zo onze groep een minderheid te laten worden', 'de kerkeraad heeft één van de onzen eruit gewerkt'.
Ik bespaar u de andere fikse beschuldigingen. Zeer griezelig als aan 't begin van die hele reeks er bij de naam des Heeren gezworen wordt, dat nu de volle waarheid gezegd gaat worden.
Het was voelbaar dat er een jarenlange relatiestoornis boven water kwam. Dan vraagt de boerin op de achterste bank het woord en loopt enigszins beschroomd naar voren. Voor 't eerst van haar leven praat ze in een microfoon. Maar zonder stotteren komt hiet eruit:
'Ik ben pas lid van deze gemeente. Hoe dat kwam? Omdat ik op een dag de pastor bij mijn arme kinderen aantrof. Ik werd eerst kwaad. Wat doet die vreemdeling in mijn huis? Wel woonden we dichtbij de kerk. Maar nooit was ik er binnen geweest. Maar dat bezoek was het begin van een geweldige verandering. Niet omdat hij mij omgekocht heeft met dollars of met brood naar de kerk gelokt, zoals zojuist werd opgemerkt. Nee, omdat hij ons de bijbel uitlegde. Daarom! En toen ik naar de kerk begon te gaan om o.a. voor mijn zieke man te bidden, schokte het me dat er zo'n onenigheid en de kerk was. Ik begreep er niets van en zei: o God, waarom maken uw kinderen nu ruzie met elkaar? Waarom kunnen ze niet in vrede met elkaar leven? Ik vind het jammer dat de pastor weggaat. Ik vraag de synode dringend een pastor te benoemen die echt zijn pastorale, geestelijke werk doet. We hebben niets aan al dat gekibbel in de kerk. Dan lijken we net op die politici op straat. En aan de hermanos vraag is: Laten we ons met God en met elkaar verzoenen.'
De boerin ging zitten. Door de ene groep werd ze meteen ingedeeld: ze hoort bij de ander partij. Zo maak je iemand monddood. Zo ben je bezig God de mond te snoeren. 'Want zo wie één van deze kleinen, die in Mij geloven, ergert, het waren hem nuttiger dat een molensteen aan zijn hals gehangen werd en dat hij verzonken ware in de diepte der zee' (Mat. 18 : 6).
'n Maand later komt er iemand uit Cajamarca bij ons logeren en brengt een pakket mee om af te geven aan de inmiddels naar Lima verhuisde pastor! Uit dankbaarheid gaf de arme boerin iets van haar akker aan de rijke zendeling! Ik moest weer aan haar denken en dacht: laat ik iets over haar schrijven in de Waarheidsvriend. Dat kan geen kwaad. In Nederland wordt er immers in de Synode en in de gemeenten helaas ook nogal eens om de waarheid gevochten en niet alleen om de waarheid.

ds. L. W. Smelt, Lima, Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen