Open graf

Een vogel, in de hof verborgen,
houdt ademloos zijn solo in,
want deze nauw ontloken morgen
verschilt van een normaal begin.

Het laatste bolwerk is genomen;
zing vogel, kwinkeleer maar luid,
je doet me van een wereld dromen
die blij zal zijn van binnenuit.

Maar denk ik aan 't geweld der dingen
waarmee het nieuws de avond sluit,
dan is 't mij moeilijk om te zingen,
al zou ik willen honderd uit.

De schemer brak, we mogen hopen,
want wie zich diep verloren vond
mag straks op gouden straten lopen,
diens voeten vinden vaste grond.

Hoe mooi een schilder ooit penseelde,
geïnspireerd door wat hij zag,
't verbleekt bij deze ochtendweelde:
een open graf - een nieuwe dag.

Zo is het duister van de nachten
naar recht gedood in het gericht.
Oneindig hoog zijn Gods gedachten,
het open graf gaat nooit meer dicht.

Heer, Uw ten hemel schreiend sterven
betekent zo onnoemlijk veel,
ook ónze dood ligt nu aan scherven,
dat is ons onverdiende deel.

O, dit is Pasen, dit is leven,
het heden kunnen we weer aan,
want uit genade is gegeven
een Rots om eeuwig op te staan.

H. Hoogendoorn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen