Ouders moeten hun kinderen klaarmaken voor het leven!

Uit een onderzoek is gebleken, dat veel ouders de betekenis van de kerk en de belijdenis nauwelijks nog kunnen overdragen aan hun kinderen.
Vaak is er geen gesprek tussen ouders en kinderen mogelijk over kerk en geloof.
Wat kan hiervan de oorzaak zijn?
Ontbreekt misschien een godsdienstige opvoeding, waarbij leer en leven een eenheid vormen?
Het is een voorrecht als er in ons gezin met onze kinderen over deze zaken gesproken wordt.
Onze kinderen komen veel te kort als de dienst des Heeren in het gezin beperkt blijft tot uiterlijke vormen, terwijl de dingen van de wereld de belangrijkste plaats innemen.

De derde doopvraag
De derde doopvraag uit ons doopformulier luidt: 'Of gij niet belooft en u voorneemt dit kind, als het tot zijn verstand zal gekomen zijn, waarvan gij vader/moeder zijt, in de voorzeide leer naar uw vermogen te onderwijzen en te doen onderwijzen'.
We leren onze kinderen de kindergebeden, we lezen hen voor uit de kinderbijbel, we zingen met ze, ze gaan naar de christelijke school. In Mattheüs 18 vers 6a lezen we, dat onze kleinen echt in de Heere kunnen geloven!
'Maar zo wie een van deze kleinen, die in Mij geloven…'
Psychologen leren ons dat je kleine kinderen veel kunt leren. We kunnen vroeg beginnen hen lezen en rekenen aan te leren, maar vooral hen kennis van God bij te brengen.
De kinder- en jeugdleeftijd is dè tijd om God te leren kennen. De Heere heeft deze jaren speciaal hiervoor bedoelt.
Salomo zegt in Psalm 127 vers 4 en 5:
'Gelijk de pijlen zijn in de hand van een held, is de man, die zijn pijlkoker met dezelve gevuld heeft.'
Hoeveel pijlen bevat uw pijlkoker?
Bent u er zich van bewust, dat God u als ouders mede de richting laat bepalen, waarheen de pijlen geschoten moeten worden. Er is een weg, waarop ze uit zichzelf zouden gaan. Dat is de brede weg, die leidt tot het verderf.
Er is ook een weg naar het leven. Dit is de smalle weg. God wil ouders gebruiken om hun kinderen op de weg tot het leven te leiden.

Klaarmaken voor het leven
Ons levenspatroon wordt gevormd door verschillende gewoonten. Deze gewoonten leren we van jongsaf aan en later bepalen ze ons leven.
Paulus schrijft aan Timotheüs: 'Als ik mij in gedachtenis breng het ongeveinsd geloof, dat in u is, hetwelk eerst gewoond heeft in uw grootmoeder Loïs, en in uw moeder Eunice; en ik ben verzekerd, dat het ook in u woont'.
En Paulus voegt er in 2 Timotheüs 3 vers 14 en 15 aan toe: 'Maar blijft gij in hetgeen gij geleerd hebt, en waarvan u verzekering gedaan is, wetende van wie gij het geleerd hebt; en dat gij van kindsbeen af de heilige Schriften geweten hebt, die u wijs kunnen maken tot zaligheid, door het geloof, hetwelk in Christus Jezus is'.
Aanleren in de kinderjaren is veel gemakkelijker dan afleren als volwassene.
Een moeder vroeg aan een pedagoog: 'Wanneer kan ik beginnen aan de godsdienstige opvoeding van mijn kind?'
De man antwoordde: 'Mevrouw, wanneer wordt uw kind geboren?'
'Geboren', vroeg de mevrouw verbaasd, 'mijn kind is al vijf jaar!'
De pedagoog antwoordde: 'Begin er snel mee, want u hebt de beste vijf jaar van zijn geestelijke vorming al verloren laten gaan!' De ouders dragen in de eerste plaats de verantwoordelijkheid om hun kinderen in de vreze des Heeren op te voeden.

Verder weten we, dat de Heere Zich tot de zaligheid van jongeren bedient van de prediking van Zijn Woord.
God gaf ons de rustdag om met ons gezin naar Zijn huis te gaan.
Het gaat in de opvoeding om het eeuwig heil van onze kinderen.
Ouders mogen weten, dat hun kinderen in het gebed van en voor de gemeente worden betrokken.
Jongeren mogen zich gedragen weten in de voorbede aan de troon der genade.
Zij staan er niet buiten, als het gaat om de hoogste belangen voor de eeuwigheid èn de tijd.

Vooral onze jongeren weten zelf het beste dat ze in een wereld leven, waar de waarden die ons in Gods Woord worden gegeven, nauwelijks waardering hebben.
De meest elementaire normen zijn aan het vervagen. Dat houdt in, dat onze kinderen steeds meer in een ISOLEMENTSPOSITIE worden gedreven.
Ze komen steeds meer alleen te staan!
Het is dan des te meer nodig, dat onze kinderen naar het Woord van God worden opgevoed.
We mogen hen vertellen van de daden van de Heere.
Het is een voorrecht als ze leren wat zonde is en wat de Heere van ons eist, wat genade is en hoe de Heere dat schenkt.

Jongeren in de kerk
We komen het steeds weer tegen in het Oude Testament, maar ook in het bijzonder in het Nieuwe Testament, dat kinderen en jongeren erbij horen.
De Heere Jezus betrekt ze erbij als Hij hen omhelst en hen de handen oplegt: 'Laat de kinderkens tot Mij komen'.
Het is een goede zaak als ouders, maar óók de kinderen een plaats hebben in de christelijke gemeente.
Het kerkelijk jeugdwerk is van onschatbare waarde.
Hier hebben onze jongeren de gelegenheid elkaar op te zoeken om steun aan elkaar te hebben. Een ONTMOETINGSPLAATS!
Het gaat er om, dat onze jongeren bewaard blijven bij de zuivere verkondiging van Gods Woord.

Als mijn kind niet wil…?
Het komt helaas steeds meer voor, dat ouders hun kinderen niet meer mee naar de kerk krijgen.
We maken in ons land een snel proces van ontkerstening door, dat zich vooral onder de jongeren voltrekt.
Uit onderzoeken is gebleken, dat het proces van losweking van de kerk niet begint bij het verlaten van het ouderlijk huis, maar eerder.
We zoeken vaak de oorzaak hiervan in onze onkerkelijke samenleving.
Gebleken is, dat van huis uit de kerk, het christelijk geloof en onze belijdenis zonder wezenlijke inhoud zijn gebleven.
Er is vaak sprake van een geloven-zonder-inhoud èn het ontbreken van een waardevolle godsdienstige opvoeding.
Dit heeft vaak op latere leeftijd een breuk met de kerk tot gevolg.
Hoe is dat in ons gezin?
Ontbreekt de godsdienstige opvoeding, waarbij leer en leven een eenheid vormen? Het is een grote opdracht voor ouders hun kinderen bij deze dingen op te voeden.
Het is van groot belang dat onze kinderen kunnen merken, dat hun ouders met deze dingen bezig zijn.
We doen onze kinderen veel tekort als we zwijgen over de dienst des Heeren en de dingen van de wereld de belangrijkste plaats in ons leven innemen.
Ouders moeten er alles aan doen om contact te blijven houden met hun opgroeiende kinderen.
Dit mogen ze doen in biddend opzien tot de Heere om van Hem alle hulp te verwachten. Als onze wegen doodlopen, is God bij machte een weg te openen tot behoud van onze kinderen.

Voor de jongeren!
God bemoeit zich met jongeren door middel van hun ouders.
Ouders hebben – namens God – gezag over hun kinderen.
Dit brengt voor ouders een enorme verantwoordelijkheid met zich mee. Om die reden moet je met eerbied tegen hen opzien, met eerbied over hen spreken en met eerbied met hen omgaan.
Dit moet niet plaatsvinden tegen wil en dank, maar uit LIEFDE.
Dan geldt ook voor het vijfde gebod, dat de liefde de vervulling ervan is.
Wanneer onze ouders ons waarschuwen en ons een andere weg wijzen dan we in willen gaan, doen ze niet anders dan ze behoren te doen.
Je praat als je ongeveer zestien of zeventien jaar bent vaak met je vrienden en leraren. Dat is een goede ontwikkeling, want van de mensen om je heen kun je veel leren.
Maar het mag niet zo zijn, dat anderen de plaats van je ouders gaan innemen.
Misschien ontdek je in het leven van je ouders een zeker dualisme. Wanneer je dat ontdekt, probeer er dan – ook in liefde – met hun over te spreken.
Wanneer je ouders tekort schieten, is dat gen excuus om hen de rug toe te keren.
Je eert je ouders, wanneer je – ook in zo'n situatie – geduld blijft hebben met hun zwakheden en gebreken.
Een christelijk gezin bestaat niet uit supermensen, maar uit heel gewone mensen.
Het is bijzonder als we de kracht van Gods genade kennen.
Want wij zijn het niet die Zijn wet volbrengen, maar de wet wordt in ons volbracht.

Samen verder…
Onze opvoeding is onvolkomen, onvolkomen in liefde, wijsheid en voorbeeld.
Satan is op een geraffineerde wijze bezig om onze tekorten uit te buiten. Maar we mogen volharden door het volmaakt verlossingswerk van Jezus Christus.
We mogen samen – OUDERS EN KINDEREN – verder gaan.
Laten we het leven-in-gezinsverband voortdurend opdragen aan de troon van Gods genade.
Wanneer voor ouders de tijd dat ze met hun kinderen konden spreken voorbij is, betekent dit geen scheiding tussen hen.
Er is nog één weg open!
Ze kunnen nog met de Heere spreken over hun kinderen.
Denk hierbij aan Monica, de moeder van Augustinus.
God doet immers nog wonderen.
Hij brengt zelfs uiteengevallen gezinnen bij elkaar, zodat ze met Gods hulp SAMEN VERDER kunnen!

A. A. Korevaar, Barneveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen