Globaal bekeken

In Diakonia stond het volgende gedicht van Jacob Revius (1586-1658) over 'Het diakenambt'.

Suldy wesen een diaken
En Gods segeninge smaken,
Neemt in goet-doen u vermaken;
Alle sturicheyt wilt staken,
Weest van minnelijcker spraken.
Laet haer noot u herte raken
Dien de middelen ontbraken.
Spijst de hongerige caken,
Drenckt se die van dorste blaken,
Troost die naden adem snaken,
Helpt de naeckte onder 't laken,
En de vremde onder daken,
Luyaerts laet u niet genaken,
Welker vingers sijn als haken
En haer herten God versaken,
Sijt getrou voor alle saken,
Past goe rekening te maken,
Willet bidden ende waken,
Godes loon hebt voor een baken,
Weest soo doende een diaken.

Een lezer deed ons toekomen een stelling bij een proefschrift van G. C. de Jong, gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam.

Bij het beluisteren van gesprekken van kerkgangers bij het uitgaan van de kerk kan nog al eens de indruk ontstaan dat men niet zozeer ter kerke gaat om persoonlijk ergens op aangesproken te worden, maar om te fungeren als jury van de voorganger.

In 'Orgelklanken uit de Alblasserwaard' vertelt organist Jan Bonefaas het volgende:

'Ik heb natuurlijk 's zondags het een en ander meegemaakt. Het grappigste heb ik altijd gevonden dat van die trouwdienst, die ik hier meemaakte. Dat verhaal heb ik in de tijd ook aan Rik Valkenburg verteld, alleen hij zou het niet publiceren, maar het is toch in het boek "Laat zich het orgel overal" terecht gekomen, dat is dus een oude mop.
Wat schiet je te binnen op zo'n moment als nu. 's Zondags gebeurt er wel eens wat. Zo herinner ik me nog een voorval, daar was ik helemaal niet aan debet, maar ik heb er een enorme pret over gehad, omdat ik het zag. Dat was in de tijd, dat ds. Van Hoogstraten hier nog stond. Voor dat de kerkdienst begint komt de gehele kerkeraad de kerk binnen, dan komt de ouderling van dienst en daarachter de dominee, dus in dit geval ds. Van Hoogstraten als hekkensluiter. Ze zijn goed en wel in de kerk toen ds. Van Hoogstraten denkt: "Ik ben mijn preek vergeten". Hij holt terug naar de consistoriekamer om zijn preek te zoeken tussen de papieren. Maar de ouderling van dienst had helemaal niets in de gaten, die loopt gewoon door en draait zich bij de kansel om en staat met z'n hand klaar, maar daar was niemand!
Het gebeurt bijna nooit, maar net stond ik te kijken. Het was een gejoel in de kerk, want als er één voor joker stond, dan was het wel de ouderling van dienst.'

In Daniël üongerenorgaan van de Gereformeerde Gemeenten) schreef M. Burggraaf over begrafenissen in China, dit naar aanleiding van een bezoek dat hij aan dit land met z'n miljoenen inwoners bracht.

'Het is een en al lopende bandwerk. De ene dode na de andere wordt in een zo snel mogelijk tempo aangevoerd en afgevoerd. Er waren in het gebouw wel meer dan dertig rouwkamers, die doorlopend in gebruik waren. De verbrandingsovens kunnen geen moment gedoofd worden, de aanvoer van doden blijft gestaag voortduren. Een kil en hard bedrijf, waarin voor menselijke gevoelens geen plaats meer is en de gedachten aan de dood maar zo snel mogelijk moeten weggewerkt. Ook in onze westerse wereld is dit een niet zo vreemd verschijnsel meer, voor de gedachte aan de dood kan geen plaats meer in een aardsgericht leefpatroon worden ingeruimd. Toch leert ons de Schrift dat het de mens gezet is eenmaal te sterven en daarna het oordeel.'

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen