Herder of huurling

In die gebieden van Perú, waar het leger, de drugshandelaren of de 'Lichtend Pad' guerilla huishoudt, is het niet gemakkelijk om herder en leraar van een gemeente te zijn. Dat bleek uit een verslag van Caleb Meza, hoofd van de afdeling 'Pay Esperanza' (= vrede en hoop) van de Raad van Evangelische kerken, die zich inzet voor de gebeukten en gebukten in de gevarezônes.
De pastor is de leider, de herder. Van zijn houding, opstelling en beslissingen hangt het lot van de gemeenteleden, de schapen af Is hij teveel vriend met het leger, dan staat hij op de slachtofferlijst van het 'Lichtend Pad'. Beslist hij niet voor het leger te kiezen en verplicht mee te werken aan het in het zadel helpen van de guerilla, dan kan hij van terrorisme beschuldigd worden en door het leger of de politie opgepakt worden. En elke dorpssituatie is weer verschillend. Er is geen algemeen recept te geven. Wat veroorzaakt dit uur van gevaar een spanning in het leven van de pastores. Begrijpelijk, dat sommigen besluiten naar Lima te vluchten.
Nu is niet elke vluchtende herder een huurling. Jezus onderwijst zijn discipelen in bepaalde gevallen te vluchten en ook Paulus vluchtte soms. Niet elke vluchteling is een huurling, maar elke huurling is wel een vluchteling. Als de nood aan de man komt kiest hij het hazepad. De schapen zijn immers niet van hem. Wie zet zijn leven in de waagschaal voor zijn salaris? Liever zonder werk dan zonder leven. Het is een ontroerend getuigenis en voorbeeld hoe verscheidene predikanten hun gemeenten in deze crisistijd niet in de steek laten. Een pastor gaf zijn waardevolle voorwerpen aan Caleb en zei: 'Ik blijf hier, maar mocht er wat met mij gebeuren, gebruik dit geld dan om voor mijn kinderen te zorgen'. Dát zijn de échte herders, die de kudde Gods niet weiden om er beter van te worden. Die gaan niet op de loop als de vijand zich aandient en het echt spannend wordt. Die doen een stap naar voren als de guerilla of het leger de kerk instapt met geweren in de aanslag en brullen: 'wie echt christen is, die zette een stap naar voren!' Het is zaak dat wij ons als zendelingen en predikanten in Nederland afvragen: Wat doe ik als de crisis en de terreur toenemen? Wat doe ik als onze lonen steeds lager worden? Wat doe ik als een armere gemeente me beroept? Wanneer is een vlucht gerechtvaardigd en wanneer is de vlucht verraad aan God en aan de kudde? Ben ik een herder of een huurling? De herder en de huurling kunnen nl. zo bedrieglijk veel op elkaar lijken. Pas in de ure van gevaar komt het verschil aan het licht. Word ik een vluchtende herder of een vluchtende huurling? Wanneer vlucht ik door te zwijgen waar ik behoor te spreken; door na te laten wat ik eigenlijk moet doen? Wanneer acht ik mijn eigen ambt, mijn eigen ik, mijn carrière, mijn gezin belangrijker dan de gemeente van de Goede Herder? Wanneer vlucht ik, juist door bij 'mijn' gemeente te blijven, die ik als mijn eigendom beschouw? (Bonhoeffer Brevier, pag. 170). Eén ding hopen we vurig: dat we hier de ons voorgenomen tijd mogen uitdienen. Er is in deze crisistijd zoveel te doen. Het is 'Kairos': een beslissende tijd. Vooral veel jongeren komen tot geloof. Steeds duidelijker wordt het: er zijn maar twee wegen: in Christus geloven òf verloren gaan. Of beter: er is maar één begaanbare weg, die niet dood loopt: je overgeven aan God. Schaap zijn van de Goede Herder, die zijn schapen bij name kent en zijn leven inzet voor hen. Totaal en tot het einde!

ds. L. W. Smelt, Lima, Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen