Boekbespreking

Bernard Rootmensen, 40 Woorden in de woestijn. Meinema, Delft, 1988; 208 blz.; ƒ 25,–.
Drs. B. H. Rootmensen, studentenpredikant te Amsterdam, heeft zowel de kerk als de kerkmensen zeer lief, een liefde die blijkt uit de wijze waarop dit boek geschreven is, uit de toon waarin het gezet is. De leegloop der kerken doet hem pijn, evenals de leegheid van de cultuur waarin de nieuwe generaties opgroeien. Daarom heeft hij een boek gemaakt dat goed bruikbaar is op gesprekskringen. In 40 woorden tekent hij de huidige voze situatie van kerk en cultuur, en deze woorden vormen evenzovele hoofdstukjes. Ieder hoofdstukje wordt voorafgegaan door een stelling en besloten met één of meer vragen.
Het is geen hope-loos boek geworden. Evenmin een boek dat oordelen velt. Het tracht te analyseren en met de analyse tegelijk de remedie aan te reiken. En dit laatste in toenemende mate. De eerste tien woorden tekenen de crisis van geloof en cultuur. Het tweede tiental snijdt de vluchtwegen af die zich als schijnbare oplossingen voordoen maar geen uitweg bieden. Wat daarna volgt gaat over verdieping, herstel, vernieuwing en uitzicht.
De schrijver tekent de huidige situatie der kerk als een woestijnsituatie waar we doorhéén moeten. Hij doorlicht de crisis van het geloof, analyseert het besef van leegte, en de afstompende functie van de secularisatie, en de verschraling van het mens zijn in een technocratische tijd, en zelfs wordt het woord godsverduistering niet geschuwd.
En de oplossing? Deze is: de weg gaan, door de woestijn heen, open naar de toekomst toe en lettend op de oases van hoop die er middenin de woestijn nog steeds zijn. Vandaaruit pleit hij voor een nieuwe ontvankelijkheid die zich vooral uit in een houding van toe-vertrouwen, in stilte, in zucht naar schoonheid, eerbied, in verlangen naar saamhorigheid, solidariteit en communicatief met elkaar leven. In de plaats van het 'hebben' en het 'moeten' mag nu de vrijmoedigheid treden die nodig is om de toekomst tegemoet te reizen, lettend op al het positieve dat nóg of ál aanwezig is.
In dit verband vallen ook woorden die ons lief zijn: her-ijking en her-bronning van de traditie die ons heeft voortgebracht. Wat de schrijver ermee bedoelt komt niet exact uit de verf, maar het komt in hoofdzaak neer op een heroriëntatie op de bijbelse grondwoorden. Hij mikt o.i. niet op een nieuw leven vanuit de bronnen, maar op herontdekking van de oorspronkelijke bronnen die achter de tradities schuilgaan. Een weg die de onze niet is.
Nochtans een sympathiek boek waarin velen, vooral jonge mensen die de eigen tijd vaak kritiekloos hun botten hebben laten binnenkomen, zich zullen herkennen en dat kan helpen afstand te nemen van de tijd waar ook wij produkten van zijn. Om op zoek te gaan naar de remedie. De schrijver heeft deze remedie o.i. onvoldoende aangewezen, en dit hangt samen met het feit dat hij in zijn analyse ook niet doorstoot tot de religieuze diepte van de kwaal van onze tijd.
S. Meijers, Leiden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen