Globaal bekeken

Bij stukken van 'Schreeuw om leven' troffen we een artikel 'Hospicebeweging maakt euthanasie overbodig'. Hier volgt een deel:

'Aan het begin van de 19e eeuw wijdde Mary Aikenhead haar leven aan noodlijdende mensen. Haar inspirerende voorbeeld werd door veel jonge meisjes gevolgd. In 1815 werd hieruit de orde van de Ierse Zusters van Liefdadigheid gesticht. Ze werkten vanuit een klein weeshuis in Dublin. Zieke en stervende mensen werden opgezocht en bijgestaan. Er werden initiatieven genomen om ziekenhuizen te bouwen en om scholen voor de armen te stichten. Tevens werden onderkomens voor daklozen gezocht en opgezet. In de loop der 19e eeuw verspreidde dit werk zich. Begin 1900 breidde het zich ook uit over Londen. Zusters arriveerden daar op verzoek van kardinaal Vaughan, die zich zorgen maakte om de zieken in de Londense sloppenwijken. Na verloop van tijd werd in Mare street een tehuis beschikbaar gesteld, waar op 14 januari 1905 de eerste zieke, een 47-jarige trambestuurder werd binnengebracht. De naam van dit tehuis werd St. Joseph's Hospice. Het begrip Hospice stamt nog uit de middeleeuwen. Pelgrims en kruisvaarders die naar het Heilige Land reisden en onderweg ziek werden, kregen verzorging in Hospices. Het Hospice: een rustplaats onderweg om tot jezelf te komen. Vanuit St Joseph's Hospice werden in de jaren 20 veel tbc-patiënten verpleegd. In de oorlog werd veel hulp geboden aan de oorlogsslachtoffers. Momenteel zijn het vooral kankerpatiënten in het terminale stadium en andere ongeneeslijke zieken, die hier worden opgenomen. De laatste jaren krijgt men hierbij ook steeds meer te maken met aids-slachtoffers. In St. Joseph worden 600 patiënten verzorgd, tevens krijgen 500 zieken, die thuis verpleegd worden, bijstand vanuit het Hospice.

Het werk van het Hospice
Het doel van het Hospice is om de zieke, de korte tijd die hem nog rest zo goed mogelijk te laten gebruiken. Door zijn ziekte zal de patiënt bepaalde dingen moeten laten. Je gewone werk doe je niet meer, je neemt geen deel meer aan sportevenementen, enzovoort. Veel mogelijkheden worden als het ware afgesloten. Maar, daar komen nieuwe mogelijkheden voor in de plaats, want de zieke beschikt ineens over veel tijd voor dingen waar hij vroeger nooit aan toe kwam. Hij kan gaan schilderen, schrijven, dichten, zingen, spelen, aandacht geven aan medemensen, enzovoort, in het Hospice wordt de patiënt geholpen en gestimuleerd om van deze mogelijkheden gebruik te maken. Om dit te bereiken moeten eerst bepaalde voorwaarden worden geschapen.
Ten eerste moet de pijn bestreden worden. Een zieke die last heeft van ondraaglijke pijnen, haalt het niet in zijn hoofd om te gaan schilderen of muziek te maken. Pijnbestrijding is van het grootste belang! Er is daarvoor een manier ontwikkeld die het in alle gevallen mogelijk maakt de pijn draaglijk te houden, zonder dat de patiënt versuft raakt. Via een apparaatje, de Syringe driver, wordt een constante stroom van zeer geringe hoeveelheden morfine of een ander medicijn toegediend.
Ten tweede is het zeer belangrijk om frustraties en stressverschijnselen weg te nemen. Iemand moet zich voorbereiden op de dood. Dit is voor de meesten een nieuwe, maar ook definitieve, situatie. Je moet daar lichamelijk, zowel als geestelijk op voorbereid worden. Allerlei zaken moeten geregeld worden. In het Hospice lag een oude vrouw die bijna geen familie had, alleen een zoon met wie ze al tien jaar geen contact had. Ze wist ook niet waar hij verbleef. Vanuit St. Joseph werd de zoon opgespoord en de oude vrouw kon rustig sterven.
Een ander voorbeeld is het verhaal van een brildragende man, die nog twee weken te leven had. Zijn bril raakte kapot en moest gerepareerd worden. Een zuster ging ermee naar de brillemaker. "Deze bril moet zo snel mogelijk gerepareerd worden, er is grote haast bij." Toen de brillemaker vroeg waarom dan wel, antwoordde ze dat er geen tijd te verliezen was omdat de drager nog maar korte tijd te leven had. De brillemaker vond dit belachelijk. Wie maakt zich nog druk om een stervende. Op aandringen van het Hospice werd de bril gerepareerd. De oude man had er nog enige weken plezier van. Hij kreeg alle aandacht, dit geheel in de lijn van een stervende, die misschien de moeilijkste periode in zijn leven doormaakt, moet leven tot hij sterft.
Een derde punt dat vaak over het hoofd wordt gezien, is de familie van de patiënt. Ook die heeft veel aandacht nodig. In het Hospice is een speciaal team dat de families van de stervenden begeleidt en helpt in deze moeilijkste periode. In het Hospice zelf zijn ook ruimten waar familieleden kunnen overblijven tijdens het sterven van hun dierbaren.'

Een lezer zond het volgende stukje, uit het Maandblad van de Vereniging van Kerkvoogdijen In de Nederlandsche Hervormde Kerk van februari 1946, over 'Het tweede zakje', een model voor een circulaire aan alle gemeenteleden.

'Waarom geeft gij, kerkganger, gemiddeld toch zoo weinig in het tweede zakje, welks opbrengst voor de kerkvoogdij is bestemd?
Allerlei vraagstukken van hoofdelijken omslag, zitplaatsenverhuring, extra-collecten aan de uitgang, zouden zijn opgelost of althans veel minder worden, wanneer door de kerkgangers het tweede zakje in ernst werd opgevat.
Er zijn ongetwijfeld kerkgangers, die niet aarzelen wekelijks een niet gering bedrag uit te geven aan cigaretten of sigaren, of aan andere artikelen van genot of weelde.
Waarom aarzelen zij dan bij hun kerkgang een gulden in het tweede zakje te doen? Of aan de kinderen daarvoor een dubbeltje of een kwartje mee te geven?
Waarom hebben wij, Nederlandsche Hervormden, zoo weinig geld over voor onze geestelijke belangen?
Maakt aan die ongezonde toestand toch een einde en helpt zonder meer de kerk aan haar geregelde brood, zooals gij zelf er toch ook prijs op stelt om voor u en uw kinderen in alle dingen geregeld te leven.
Het geregelde kerkgaan en daarbij het geregeld goed geven in het tweede collecte-zakje, behoort het kenmerk te zijn van den waren kerkganger. Dat is volkomen bijbelsch en evangelisch. De kerkvoogdij staat voor de bezoldiging der predikanten en van verschillende functionarissen in de gemeente; voor het onderhoud der gebouwen en tal van andere stoffelijke belangen der gemeente. Het biljet van den hoofdelijken omslag is een onaangenaam middel om aan geld te komen: de extra-collecte aan den uitgang is een lapmiddel, want alles, wat "extra" is, declasseert feitelijk het "geregelde".
Geeft dus geregeld goed.
Dat is het ware werk en daarmee bezorgt u aan de kerk haar geld.
De Kerkvoogdij.'

Het jaarverslag 1988 van de Morgenlandzending gaf de volgende rekening van baten en lasten:

[Tabel]

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen