Hermana Marina

Dit keer wil ik u graag eens iemand van de vrouwenvereniging voorstellen. Het is hermana (= zuster) Marina. Ze is 73 jaar en nog steeds actief lid. Ze zwaait nog vaak de pollepel in de keuken van de kerk 'Los Olivos', omdat ze ook lid is van de diakonale commissie. Ze komt uit de Sierra (bergland), spreekt niet goed Spaans en is al jaren weduwe.
Met veel overtuiging kan ze haar getuigenis vertellen. Dan stralen haar guitige ogen. God is zo goed voor haar geweest. Het is alleen zo jammer, dat ze God pas echt leerde kennen toen ze 53 jaar was. Daarom heeft ze haar kinderen geen christelijke opvoeding kunnen geven. Altijd heeft ze hard gewerkt. Een eettent heeft ze gerund en een winkel. Door middel van een Pinksterkerk is ze tot geloof gekomen. Zo lief kreeg ze het Woord van God, dat ze kost wat kost heeft willen leren lezen. Ze was analfabeet. Tijdens een gebedsdienst (elke dinsdag) mag ze soms een korte Schriftlezing en meditatie houden. Ze wil graag meetellen en iets goeds voor de Heere doen. Met overgave bidt ze. Nooit zal ik vergeten, dat ze toen ik ziek was, op huisbezoek kwam. Ze vertelde hoe ze zelf ziek was geweest en dat ze toen tegen de Heere gezegd had: 'Maar Heere God ik mag toch niet ziek zijn! U weet dat ik graag naar de kerk wil en bezoeken doe. Richt mij toch weer op!' Aan het eind van het bezoek knielt ze naast mijn bed neer en bidt voor me. Ontroerend.
Ze vraagt altijd hoe het met onze ouders gaat. Horend dat het met Jannets moeder nog steeds slecht gaat, sprak ze met Jannet af om samen een dag te vasten om meer tijd te hebben voor het gebed. Als één lid lijdt lijdt zij mee.
Ze evangeliseert graag. Zonder schroom. Haar methode is vooral het opzoeken van mensen met wie ze enig contact heeft gekregen. Op een zondagmorgen voor de dienst zegt ze tegen mij: hermana Nely heeft zich deze week overgegeven. Roep haar straks maar naar voren in de dienst. Nely is de vrouw van onze diaken Abel, die nog nooit er echt bij wilde horen. Marina bracht haar vele bezoeken en – Gode zij dank – niet tevergeefs.
Ze moppert wel eens op de onverantwoordelijkheid van de jeugd, maar als er één lid is, die hart voor de jeugd heeft dan is zij het. Organiseren wij een uitstapje, dan is ze zeker van de partij. Ze zwemt in zee met haar jurk over haar badpak heen.
Sinds kort laat ze haar vergrijsde haar niet meer bruin verven. Ze zegt: 'Ik moet gewoon leren erkennen, dat ik ouder word.' Ze kwam bij onze gemeente omdat ze verhuisde en een protestantse kerk dichtbij zocht. 'Gloria a Dios' vond ik op een dag 'la iglesia Los Olivos'. En zolang ik kan hoop ik naar de kerk te gaan. Ook al ben ik wel eens bang 's avonds, omdat ze geregeld iemand beroven hier. Maar dan zeg ik tegen de Heere God: Omdat u mij beschermt, daarom ga ik toch'.
Soms komt ze om raad vragen over hele reële problemen in haar familie. De mening van haar pastor is voor haar een antwoord op haar gebeden en dus valt die mening zo'n beetje samen met de wil van God. Dat is riskant, maar het laat je als predikant wel je verantwoordelijkheid gevoelen.
Ik besef dat de voorbede van haar voor gemeente en school één van de kurken is waar alles hier op drijft.
Ik zou zeggen met Rom. 16 : 6: 'Groet Marina, die veel voor ons gearbeid heeft' en stuur haar een kaart: Marina Luyo, Apartado 930, Lima-100, Peru.
Hopelijk tref ik straks tijdens ons verlof en later in mijn Hollandse gemeenten veel van zulke medestrijdsters in het Evangelie aan. Met zulke voorbidsters in de gemeente kan alleen de koude wind van de goddeloosheid gebroken worden.
Gezegend zij onze God, die zulke armen opricht uit het slijk.

ds. L. W. Smelt, Lima, Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen